เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]

        เซี่ยเสี่ยวหลานลดมือที่ถือเครื่องช็อตไฟฟ้าลง

        เธอไม่เพียงแต่ได้ยินชื่อของ ‘คังเหว่ย’ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาก็พบคังเหว่ยกำลังวิ่งมาทางนี้

        ส่วนชายหนุ่มวัยรุ่นผู้นี้นั้นเซี่ยเสี่ยวหลานไม่รู้จักแต่เมื่อมาพร้อมคังเหว่ย ย่อมมาเพื่อช่วยเหลือเธอแน่นอน

        “คังเหว่ย นายมาแล้วหรือ?”

        คังเหว่ยนับถือเซี่ยเสี่ยวหลานเลยจริงๆ เจอเรื่องแบบนี้แล้วยังไม่รู้สึกลนลานเลยหรือ?

        พวกปลอกแขนแดงโกรธจัด จึงคิดจะทำร้ายเส้ากวงหรง คังเหว่ยควงราวแขวนผ้าขนาดใหญ่ขึ้น “มาสิ ฉันจะคอยดูว่าไอ้สารเลวคนไหนมันกล้าลงมือ!”

        คังเหว่ยโมโหยิ่งนัก ทว่าเส้ากวงหรงตื่นเต้นจากการได้เห็นอะไรครึกครื้นเสียมากกว่า

        เซี่ยเสี่ยวหลานรีบอธิบายสถานการณ์อยู่ข้างๆ “พวกเขาบอกว่าตัวเองเป็นตำรวจ!”

        เผื่อว่าเป็นตำรวจจริง หากคังเหว่ยทำร้ายพวกเขาก็อาจเกิดปัญหาได้ลักษณะการปะทะของเซี่ยเสี่ยวหลานกับอีกฝ่ายไม่เหมือนกันเธอใช้ประโยชน์จากเพศของตนเอง ตามความเห็นของสาธารณชนจะได้รับความเห็นอกเห็นใจมากกว่า

        คังเหว่ยกวัดแกว่งกระบองไม้แล้วฟาดทันที เส้ากวงหรงโห่ร้องตามว่าด้วยเรื่องยกพวกตีกันทั้งสองคนนี้มีประสบการณ์ไม่เบา

        ชายร่างเตี้ยทว่ากำยำคนหนึ่งแหวกฝูงชนพร้อมทั้งตะโกนออกมา “อย่าทะเลาะกัน อย่าทะเลาะกัน...”

        เขาคือคนขับรถที่เลขาโหวจัดไว้นั่นเอง

        พวกปลอกแขนแดงตีเขา เขาก็ไม่สู้คืนแต่พอเห็นว่ามีคนจะใช้กระบองฟาดเส้ากวงหรง คนขับรถหยุดกระบอกในทันทีเขาหักกระบองไม้ของจริงขนาดโตเท่าข้อมือทารกโยนทิ้งไปอย่างง่ายดาย

        “ผมบอกแล้วว่าอย่าทะเลาะกัน!”

        ทั้งเส้ากวงหรงและคังเหว่ย ไม่ว่าคนไหนหากได้รับบาดเจ็บคนขับรถก็คงรับผลกระทบที่ตามมาไม่ไหวแน่ๆ

        คนขับรถผู้เตี้ยล่ำรูปร่างไม่สะดุดตา ทว่าเมื่อแสดงฝีไม้ลายมือก็เห็นถึงความสามารถที่แท้จริงพวกปลอกแขนแดงล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้นกันหมด ส่วนคนขับรถไม่สะเทือนแม้เส้นขนเดียวเขาจัดการได้ว่องไวแม่นยำและรุนแรงไม่ใช่การวาดลวดลายต่อสู้แบบไร้ระเบียบของคนธรรมดาสามัญ

        ให้มันได้แบบนี้สิ เรื่องราวเอะอะจนใหญ่โต รบกวนตำรวจตัวจริงเข้าเสียแล้ว

        รวมเซี่ยเสี่ยวหลานเข้าไปด้วยทุกคนโดนข้อหารวมกลุ่มก่อความไม่สงบพาไปยังสถานีตำรวจใกล้เคียงที่สุด

        “ชื่อแซ่ อายุ ที่ตั้งตามทะเบียนบ้านและที่อยู่”

        ตำรวจกักตัวคนกลุ่มหนึ่งไว้ด้วยกัน นี่ก็ไม่ใช่คดีใหญ่อะไร ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนให้การเท็จ

        เส้ากวงหรงอย่างกับคนที่เสพยากระตุ้น หรี่ตาให้คังเหว่ยเป็นระยะคังเหว่ยรู้สึกอับอายมาก ได้แต่หันศีรษะไปอีกทาง เส้ากวงหรงจึงแอบไปเมียงมองเซี่ยเสี่ยวหลานแทน

        นี่ก็คือคนรักของโจวเฉิง

        โจวเฉิงมีคนรักที่สะสวยถึงเพียงนี้

        เส้ากวงหรงตะลึงในความงดงามแต่แรกพบ ในใจถึงขั้นคิดว่าสมควรเป็นเช่นนี้โจวเฉิงเลือกมากเสียยิ่งกว่าอะไร นอกจากคนที่น่ามองแบบนี้แล้วใครก็ไม่มีทางทำให้เขาใจสั่นได้สินะ?

        ไม่แปลกใจที่โจวเฉิงจะห่วงใย แม้แต่เส้ากวงหรงที่เคยคบหาหญิงสาวมาเจ็ดแปดคนและยอมรับว่าตนคือผู้ช่ำชองในเรื่องผู้หญิงเมื่อพบเซี่ยเสี่ยวหลานเป็นครั้งแรกจิตใจยังอดที่จะปั่นป่วนอย่างเสียไม่ได้ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาตื่นเต้น เนื่องจากเขาได้ปากสว่างเผยแพร่เรื่องโจวเฉิงมีคนรักไปทั่วเส้ากวงหรงค่อนข้างกลัวโจวเฉิงจะคิดบัญชีภายหลัง คิดไม่ถึงว่าพอตามคังเหว่ยมาซางตูก็ได้ ‘ช่วยเหลือ’ ว่าที่พี่สะใภ้พอดี

        ตอนทะเลาะวิวาทเมื่อครู่เขาก็ทำสุดความสามารถแล้วว่าที่พี่สะใภ้ต้องประทับใจอย่างแน่นอน จดจำในพละกำลังที่เส้ากวงหรงได้ลงแรงไป!

        “ผมถามชื่อแซ่คุณ! นั่งตัวตรงตอบให้มันดีๆ หน่อย!”

        ตำรวจผลักเส้ากวงหรงเล็กน้อยด้วยความรำคาญ

        “เส้ากวงหรง”

        “อายุและที่อยู่ คุณทำแบบนี้ยังสมชื่อกวงหรง [1] ได้อีกหรือ ดูสิว่าทำร้ายคนเสียจนมีสภาพอย่างไรแล้ว!”

        เมื่อคนขับรถร่างเตี้ยล่ำเดินเข้าสถานีตำรวจก็บอกว่าต้องการจะต่อโทรศัพท์ตำรวจในสถานีขอให้พวกทำตัวดีๆ หน่อย เส้ากวงหรงไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลยหลี่เฟิ่งเหมยเข้าสถานที่ประเภทนี้เป็นหนแรก เกรงกลัวจนพูดไม่เป็นภาษา

        เซี่ยเสี่ยวหลานยังมีสติครบถ้วน จึงเล่าว่าพวกคนสวมปลอกแขนแดงปรากฏตัวอย่างไรตัวเธอเองตอบโต้อย่างไรยืนยันว่าคังเหว่ยและเส้ากวงหรงรวมถึงคนขับรถกล้าหาญต่อสู้เพื่อความยุติธรรมเพราะต้องการช่วยเธอถึงได้ลงมือ

        เซี่ยเสี่ยวหลานถามตำรวจที่สอบปากคำอย่างไร้เดียงสา

        “คุณตำรวจคะ พวกเขาเป็นพวกหลอกลวงหรือเปล่า?”

        สีหน้าของตำรวจไม่ดีเอามากๆ

        คนที่ถูกตีมิใช่ตำรวจของสำนักรักษาความปลอดภัยสักคน แต่เป็นสมาชิกของ ‘แนวร่วมป้องกัน’ ปีนี้การปราบปรามมาเยือนกำลังพลตำรวจแต่ละพื้นที่ไม่เพียงพออย่างหนักจึงก่อตั้งแนวร่วมป้องกันของคณะตำรวจและพลเมืองจำนวนมากขึ้นมา

        ปกติกลุ่มแนวร่วมป้องกันต้องให้ความร่วมมือกับงานของสำนักรักษาความปลอดภัยเข้าร่วมการลาดตระเวน รักษาการ ตั้งด่านเฝ้าระวังไปจนถึงกิจกรรมป้องกันและหยุดยั้งการก่ออาชญากรรมผิดกฎหมายอื่นๆ—ลักษณะคล้ายคลึงกับผู้ช่วยตำรวจในอนาคต

        เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ อันที่จริงคนมากมายล้วนเห็นกันแล้วทางสถานีตำรวจจับคนมาทั้งหมดเพราะว่าสมาชิกแนวร่วมป้องกันจำนวนหนึ่งโดนทำร้ายอย่างน่าอนาถใจมากแนวร่วมป้องกันก็มีสิ่งที่จะอธิบาย เพราะมีคนแจ้งว่าแผงของเซี่ยเสี่ยวหลานขายสินค้าปลอมในราคาสูงลิ่วพวกเขาแค่ไปตรวจสอบ ใครจะรู้ว่าเซี่ยเสี่ยวหลานจะไม่ยอมให้ความร่วมมือทั้งยังเรียกคนมาทำร้ายพวกเขา!

        “เธอรู้จักคนของแนวร่วมป้องกันหรือ?”

        เซี่ยเสี่ยวหลานทำหน้าไร้เดียงสา “ไม่รู้จักค่ะฉันเป็นคนชนบทที่เพิ่งเข้าเมือง พวกเขาบอกว่าจะพาฉันกลับสถานีตำรวจฉันจึงถามว่าเป็นตำรวจหรือไม่ มีบัตรประจำตัวหรือเปล่าคนพวกนั้นก็ดันโมโหจะลงมือเสียได้”

        สติปัญญาของคุณตำรวจแน่วแน่กว่าคนทั่วไปแต่เมื่อถูกเซี่ยเสี่ยวหลานมองด้วยนัยน์ตาเป็นประกายเขารู้สึกว่าตนเองกำลังโดนรีดคำรับสารภาพ

        หญิงงามล่อลวงใจ!

        “เสี่ยวผิง เธอมาถามเขาที!”

        เขาตัดสินใจเรียกเพื่อนร่วมงานหญิงที่เพิ่งย้ายมามาสอบสวนเซี่ยเสี่ยวหลานเสียเลย

        เซี่ยเสี่ยวหลานมองเธอ ตำรวจหญิงตรงหน้าดูคุ้นตาอยู่บ้าง

        ตำรวจหญิงก็ตะลึงเช่นกัน

        “คนอันชิ่ง? คุณชื่อเซี่ยเสี่ยวหลานใช่หรือไม่?”

        เสี่ยวผิงผู้นี้ก็คือตำรวจหญิงจั๋วเว่ยผิงที่เคยบันทึกปากคำให้เซี่ยเสี่ยวหลานในสถานีตำรวจเขตอันชิ่งนั่นเอง

        เซี่ยเสี่ยวหลานถูกอันธพาลสามคนห้อมล้อมขวางทางด้วยเจตนาไม่ดีจั๋วเว่ยผิงรู้เรื่องราวแจ่มแจ้งต่อมาโจวเฉิงและคังเหว่ยแจ้งความว่าจางเสเพลลักขโมยเงินหลวงจางเสเพลเอาแต่โวยวายว่าโจวและคังทั้งสองนั้นใช้อำนาจรัฐชำระแค้นส่วนตัว พูดว่า ‘เซี่ยเสี่ยวหลาน’ ไม่น่าพิสมัยอย่างไรบ้าง จนเคยทำให้จั๋วเว่ยผิงเกิดความคลางแคลงใจ

        เมื่อผู้กำกับการเหลียงประจำสถานีตำรวจเขตอันชิ่งสรุปประเด็นสำคัญให้กับคดีแล้วจั๋วเว่ยผิงจึงไม่ได้สืบสวนลงลึกอีก

        ปรากฏว่าเดือนก่อนเธอได้ย้ายกลับมายังหน่วยรักษาความปลอดภัยซางตู และตอนนี้ก็ได้พบเซี่ยเสี่ยวหลานในสถานีตำรวจอีกครั้งจั๋วเว่ยผิงหันศีรษะมองสี่ทิศตามสัญชาตญาณ ไม่พบโจวเฉิง แต่พบคังเหว่ย

        จั๋วเว่ยผิงคิดในใจ นี่คือหญิงงามล่มเมืองที่คนโบราณกล่าวไว้สินะ!

        เซี่ยเสี่ยวหลานมี ‘ผลงานที่สำเร็จอันน่าประทับใจ’ อยู่ที่เขตอันชิ่งก็ช่วยสถานีตำรวจบรรลุเป้าหมายการปราบปรามจำนวนสี่รายจั๋วเว่ยผิงคาดการณ์อย่างลำเอียงว่ากลุ่มแนวร่วมป้องกันพวกนั้นอาจเห็นว่าเซี่ยเสี่ยวหลานหน้าตาสะสวยจริงๆและต้องการเอาเปรียบเธอ

        เคยคิดที่ไหนกันว่าเซี่ยเสี่ยวหลานจะเป็นคนใจเพชร ทั้งยังมีคนคอยช่วยเหลือพวกแนวร่วมป้องกันกลับโดนซ้อมยกใหญ่แทน

        เซี่ยเสี่ยวหลานจำจั๋วเว่ยผิงได้เช่นกัน ตอนนั้นตำรวจหญิงผู้นี้ตั้งใจปลอบโยนเธอเป็นคนอัธยาศัยดีคนหนึ่งเลยทีเดียว

        จั๋วเว่ยผิงน้ำเสียงอ่อนละมุนขึ้นอย่างที่คิดไว้ “เธอน่ะโชคร้ายพอแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ เล่าเรื่องราวให้ละเอียดสถานีตำรวจไม่มีทางปรักปรำผู้บริสุทธิ์หรอก”

        เส้ากวงหรงคิดในใจ นึกว่าจะโดนบังคับสารภาพเสียอีกเอาเข้าจริงคือตำรวจในสถานีสุภาพกันทุกคน

        ช่างแปลกประหลาดจริงเซี่ยเสี่ยวหลานไม่เพียงแต่ดึงดูดโจวเฉิงจนหลงใหลหัวปักหัวปำทว่าพิฆาตทั้งชายหญิงเลยทีเดียว... น้ำเสียงอ่อนโยนของตำรวจหญิงคนนั้นราวกับว่าหากพูดเสียงดังจะทำเซี่ยเสี่ยวหลานตกใจ

        คนขับรถเห็นว่าความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ จึงข่มเสียงเบาพลางกล่าวกับใครบางคน

        “คุณอย่ากังวล เมื่อครู่ผมได้ส่งคนไปแจ้งเลขาโหวแล้ว”

เชิงอรรถ

[1] กวงหรง (光荣) หมายถึง มีเกียรติ ประโยคนี้ตำรวจจึงพูดเชิงตำหนิเส้ากวงหรงว่าทำแบบนี้แล้วยังคิดว่ามีเกียรติสมชื่อได้อีกหรือ