รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

ตอนที่ ๔๔

ณัฐกนกตกใจ !!

เขาก็ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ยินคำนี้จากปากนพนิตแต่มันชัดเจนมาก

เหมือนรู้ใจ เขนกดพอร์ชที่คลิป แล้วย้อนคลิปนั่นไปหน่อยจึงกดเพล์อีกครั้ง ..

.....“นพว่า.. นพ.. นพรักพี่นัท” .....

นัทยิ้มให้เขน เขนยิ้มตอบ

น้ำตาแห่งความเสียใจที่หลั่งรินเมื่อครู่กำลังอาบใบหน้าที่อิ่มสุขของณัฐกนก เขายิ้มออกมาอย่างเป็นสุข โดยมิได้ใส่ใจกับน้ำตาจากความร้าวรานเมื่อครู่เลย

..รักกับลม อาจจะเป็นพิษ .. จนนัททำร้ายจิตใจใครต่อใครไปตั้งมากมาย .. สุดท้าย..ก็เป็นนัทที่เจ็บปวดสุด.. ร้าวราน

..แต่ .. รักกับนพ .. จะเป็นสุข .. จะปีติ .. จะยิ้มให้โลกได้อย่างที่ควรจะเป็น ..

ณัฐกนกมีความสุขในใจเหลือเกิน

.......

“จริงเหรอ?” สีหน้าลมดูมีความกังวลมาก

“เป็นไรอ่ะพ่อ”

“ซวยละ นี่.. ถ้าพ่อมันรู้ ชีวิตแกต้องลำบากแน่เลย ตัดใจเถอะลูก พ่อนัทน่ะ มาเฟียใหญ่เลยนะ เขาจะสั่งเก็บใคร หรือจะทำให้ใครหายไปจากประเทศนี้ได้เลยนะ”

“ถ้าจะตาย นพก็ยินดีตายพ่อ แต่นพจะไม่เลิกรักพี่นัท”

.......

น้ำตาณัฐกนกพร่างพรูอีกครั้ง..แต่ด้วยความ.. ปีติ ..

..ทุกอย่างที่เคยหวังจนเลิกหวัง ..

.. เคยปรารถนาเคยฝันหา .. แล้วก็ต้องบอกตัวเองไม่จริง..

.. เราได้แค่ตัวเค้า.. แต่หัวใจเค้าอยู่กับใครก็รู้ ..

.. แต่วันนี้รู้แล้วว่หัวใจนพอยู่กับใคร.. นัทยิ้มเปื้อนน้ำตาอย่างเป็นสุข ..

.. ทุกอย่างกระจ่างแล้ว!!

.......

“พ่อจะขอเงินนัทสิบล้านแล้วพ่อจะหายตัวไป”

“พ่อจะขายลูกกินเหรอ”

“ค้าเลี้ยงดูเว่ย อีกอย่าง.. แกอยากให้มาเฟียไอ้เลี่ยน ตามมาฆ่าฉันเหรอ?”

“ถ้าพ่อไม่หยุดเล่นพนันเดี๋ยวก็มีหนี้ใหม่”

“แกก็โตมาเพราะเงินพนันนะ จำใส่กะลาหัวแกไว้ด้วย”

“นพหาเงินเลี้ยงตัวเองมากกว่ายังต้องหาเงินให้พ่อเล่นพนันด้วย”

“ไอ้นพ”

“นพจะไม่ให้พี่นัทให้เงินพ่อ!!”

“งั้นฉันก็จะเอาตัวแกกลับต่างประเทศกับฉันจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก”

“พ่อมีเงินค่าเครื่องเหรอ?”

ลมอึ้ง!!

..พูดไม่ออก..

“นพจะให้เงินพ่อ เท่าที่นพพอจะหามาได้เท่านั้น พ่อก็ต้องดิ้นรนทำงานเหมือนกัน ถ้าพ่อไม่ทำงาน นพก็ไม่เลี้ยงพ่อนะ”

“ไอ้นพ”

“ช่วยไม่ได้!! พ่อเลี้ยงนพแบบฝรั่งเอง พ่อไม่ได้เลี้ยงนพแบบไทยๆ ฉะนั้น อย่าหวังว่านพจะเลี้ยงพ่อแบบที่คนไทยเค้าทำกัน”

มิน่า..ภาพสุดท้ายที่มีคนส่งมาให้นัท จึงเป็นการจากลาที่มิได้ร่ำลา พ่อลูกทะเลาะกันอย่างนี้นี่เอง

.......

“เค้ารักนัท.. เขน .. เค้ารักนัท” ณัฐกนกพร่ำพูดซ้ำไปมา พร้อมกับซบหัวตนเองลงที่ไหล่ของเขนและกอดแขนไว้เป็นที่พึ่ง ทั้งที่จริงแล้ว..นัทอยากกอดเขนด้วยความดีใจด้วยซ้ำ

แต่เพราะทั้งสองนั่งข้างกันที่เบาะคู่หน้าของตัวรถ และมีโน็ตบุ๊คอยู่ระหว่างกลางของคนทั้งสอง นัทจึงทำได้แค่นั้น..

“เค้ารักษาผลประโยชน์ให้นัทด้วยนะเขน”

เขนพยักหน้ารับ “เขนแพ้ความดีของนพ คุณนัท” ปรากฏร้อยยิ้มแห่งมิตรภาพที่ใบหน้าของเขา “นพชนะใจเขนเหมือนกัน นพไม่เหมือนพ่อเค้าเลย”

แล้ว..ทั้งสองก็พูดคุยด้วยความปีติอีกพักใหญ่

เขนขับรถของเบ๊นซ์สุดหรูมาส่งณัฐกนกที่หน้าอาคารสำนักงานและรีบกลับไปทำงานต่อ เพื่อที่พ่อนัทจะได้ไม่สงสัยว่าเขาหายตัวไปไหนนานเกินจำเป็น

ณัฐกนกยิ้มและก้าวเดินเข้าสำนักงานด้วยหัวใจที่พองโต

พลัน.. สายตาของณัฐกนกก็เห็นนพนิตนั่งหันหลังให้เขาอยู่ที่ม้ามั่งตัวเดิมที่เขาชอบนั่ง นัทรู้สึกหได้ว่า.. นพคงกำลังเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเป็นแน่ ณัฐกนกจึงเดินเข้าไปหา

นัททรุดตัวลงนั่งข้างนพ

แต่เพราะนพนั่งเบี่ยงตัวหันหลังให้ทางเดินเขาจึงไม่เห็นที่พี่นัทนั่งลงข้างๆ เขา

คนพี่ขยับตัวเข้าใกล้คนน้อง พร้อมทั้งโอบเอวนพ และวางเรียวคางของตนลงที่ไหล่ของคนน้อง “คิดถึง”

นพนิตสะดุ้ง!!

เขาหันหน้ามามอง “พี่นัท”

นัทจุมพิตที่ริมฝีปากนะอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา

นพนิตยิ้มให้และหลบสายตาอย่างขวยเขิน “เดี๋ยวคนอื่นเห็นจะเป็นข่าวอีกนะ”

“พี่ไม่แคร์นพจะเป็นข่าวอะไรยังไงก็ช่าง พี่ไม่แคร์อีกแล้ว .. ตอนนี้.. พี่พร้อมจะบอกคนทั้งโลกว่าพี่รักนพ”

นพนิตมองหน้าพี่นัทของเขา เพราะตัวนพสูงมาก เขาจึงขยับตัวถอยออกมานิดหนึ่ง แล้วอิงตัวเองกับตัวพี่นัท พลางขยับตัวจนส่วนหัวของนพพิงอยู่ไหล่ของนัท

สองแขนของนัทจึงโอบนพไว้ในอ้อมแขน

“วันนี้นพเหนื่อยจังเลยพี่นัท” แล้วน้ำตาเขาก็เอ่อขึ้นที่ดวงตาคูงาม

“เหนื่อยก็พักในอ้อมแขนนี่นะ.. พี่จะเป็นที่พัก ที่พิง และจะปกป้องโภยภัยทุกอย่างให้นพเอง” พูดจบก็เอียงหัวตนเองจนแก้มแนบไปที่เส้นผมของนพนิต

นพนิตหลับตาครุ่นคิด “ถ้าเราเลือกเดินทางที่เราคิดว่าถูกต้อง แต่ต้องเนรคุณคนที่มีบุญคุณกับเรา พี่นัทว่านพผิดมั้ย?”

“ผิดมั้ยถูกมั้ย พี่ไม่รู้ แต่ถ้านพทำแล้วสบายใจ ก็ทำเถอะ พี่จะอยู่ข้างๆ นพเสมอ”

“ขอบคุณครับ”

“นพรู้มั้ย? เมื่อก่อน.. พี่ทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรง ใช้คำหยาบทำร้ายจิตใจพ่อพี่สารพัด พี่ไม่เคยรู้สึกเสียใจเลย จนถึงวันนี้..” นัทเพิ่งนึกได้ว่าไม่ควรพูดต่อ “ตอนนั้นพี่รู้สึกสบายใจทีได้ทำ พี่ก็ทำ”

“พวกเค้าอาจจะมองว่านพเป็นคนเลว”

“ใจนพล่ะรู้สึกอย่างนั้นด้วยหรือเปล่า? ถ้าใจนพไม่รู้สึกว่าเลวก็จงทำ แต่ถ้าใจนพรู้สึกว่าสิ่งที่ตนจะทำ.. มันเลวก็อย่าทำ” พูดจบ คนพี่ก็เอามือลูบผมคนน้อง และเอาคางตนเองไปกดคลึงเบาๆบนศีรษะของคนน้อง

นพนิตหลับตาคิดสะระตะไปในรายละเอียดทั้งมวลที่เขาพูดคุยกับพ่อลม

.. ชั่วครู่ นพนิตก็ขยับลุกขึ้นจากการโอบอิงของพี่นัท “ขอบคุณมากครับพี่”

“ดีขึ้นแล้วนะ”

“ครับพี่ ไปทำงานกันเถอะครับ” นพนิตออกปากชวน

พี่นัทยังลุกขึ้นยืนแล้วส่งมือให้

นพจับมือพี่นัท

“เราจะจับมือกันอย่างนี้ตลอดไปนะ” คนพี่พูดและเอียงตัวเขาหาคนน้อง

คนน้องก็เอียงตัวเข้ามาคนพี่ “ครับพี่”

“พี่จะไม่มีวันปล่อยมือนพ”

แล้วทั้งสองก็ออกเดินเคียงข้างกัน “แล้ว.. คืนนี้นพขอนอนกอดพี่นัทแบบไม่ต้องทำอะไรต่อ..นะครับ”

“ทำได้เหรอ?” คนพี่พูดยิ้มๆ เพราะที่ผ่านมา พอใกล้ชิดกันกอดกันแล้ว.. ก็ต้องมีอะไรกันทุกที ไม่เคยที่จะไม่มีอะไร.. เลย

“ลองดูครับ” คนน้องยิ้มตอบ