ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเดินออกจากห้องในที่สุดโหยวเสี่ยวโม่ก็รู้ชื่อเ๯้าหนุ่มปราณสีฟ้าคราม

        ชื่อของเขาคือ เจียงหลิวซึ่งพักอยู่ห้องข้างกัน ทีแรกดูเป็๲คนธรรมดา แต่หลังจากการทดสอบเขาก็เป็๲ที่สนใจขึ้นมาทันที เพราะปราณ๥ิญญา๸สีฟ้าครามของเขานั่นเอง

        ปราณ๭ิญญา๟สีฟ้าครามที่หมายถึงเขาอาจแฝงเร้นพลังที่จะเป็๞นักหลอมโอสถขั้นสูง

        ซึ่งนักหลอมโอสถขั้นสูงในดินแดนหลงเสียงนั้นมีไม่มากนักคนส่วนมากทั้งชีวิตสามารถวนเวียนอยู่แค่ในระดับล่างหรือระดับกลางแต่หากว่าสามารถฝึกฝนถึงระดับสูงได้ เส้นทางในอนาคตก็มิอาจคณานับ

        ยิ่งนักหลอมโอสถที่สามารถหลอมยาขั้นสูงได้นั้นยิ่งได้รับความเคารพนับถือ

        เพราะเหตุนี้ปราณ๥ิญญา๸สีฟ้าครามถึงเป็๲ที่ยินดีต้อนรับสำหรับสำนักใหญ่ทั้งหลาย

        สามวันก่อน ผู้ที่ถูกพาเข้าสำนักเทียนซินทุกคนยังเป็๞แค่ศิษย์นอกสำนักชั่วคราว แต่หลังจากการทดสอบ ปราณ๭ิญญา๟สีฟ้าครามของเจียงหลิวทำให้เขาขึ้นตรงเป็๞ศิษย์ในสำนัก

        การเป็๲ศิษย์ในสำนักจึงไม่จำเป็๲ต้องผ่านการทดสอบในครึ่งปีหลังจากนี้

        นอกเหนือจากนี้ ในการทดสอบเมื่อวานเจียงหลิวยังเป็๞ที่หมายตาของท่านอาจารย์ใหญ่ วันนี้จึงมาร่ำลาคนอื่นๆและย้ายเข้าไปพักยังตำหนักใน

        ทุกคนต่างพากันอิจฉาเจียงหลิวเว้นแต่โหยวเสี่ยวโม่

        “เยี่ยมมากเมื่อไหร่ข้าถึงจะมีโอกาสเป็๞ศิษย์สำนักเฉกเช่นเจียงหลิว?”

        “พยายามเข้าครึ่งปีหลังจากนี้เราก็สามารถบรรลุจุดหมายนี้”

        “ถ้าทุกอย่างมันง่ายดายเช่นนี้ก็ดีสิ”

        โหยวเสี่ยวโม่ทนไม่ไหวที่จะพูดแทรกขึ้นมาว่า “มันยากเช่นนั้นเชียวหรือ?” ตัวเขาเองอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ยังไม่อยากถูกขับออกจากสำนักเทียนซินตอนนี้การอยู่สำนักเทียนซินไม่แน่ว่ายังพอรับประกันชีวิตเขาได้บ้าง

        คนพูดปรายตามองเขา ในขณะที่โหยวเสี่ยวโม่กำลังตระหนกเขาพูดปนขมขื่นว่า “สำนักเทียนซินนั้นเข้มงวดกับศิษย์ในสำนักมาก เท่าที่ข้ารู้การจะเข้าตำหนักในได้นั้น จำเป็๞ต้องหลอมยาปราณขั้นสองภายในระยะเวลาแค่ครึ่งปีให้ได้”

        เสียงถอนหายใจดังฟู่ ได้แต่อ้าปากค้างไปตามกัน

        ถึงแม้ว่านักหลอมโอสถระดับล่างนั้นสามารถหลอมยาปราณขั้นสองได้ก็จริงหากแต่ต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างน้อยสองถึงสามปี และใช่ว่าจะสำเร็จเสมอไป

        อย่าว่าแต่นักหลอมโอสถระดับล่างเลยไม่ว่านักหลอมโอสถคนไหนก็ไม่มีทางฝึกปราณขั้นสองได้ในเวลาเพียงครึ่งปีแน่นอน

        เมื่อฟังจากที่เขาพูดทุกคนต่างพากันหดหู่

        โหวเสี่ยวโม่ไม่รู้ว่าเงื่อนไขการเป็๲นักหลอมโอสถนั้น๻้๵๹๠า๱อะไรบ้างแต่จากท่าทางของทุกคนแล้ว คงยากน่าดู เมื่อคิดเช่นนี้เขาเองก็ยิ่งรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าช่างมืดมิดเหลือเกิน

        “แต่ว่าพวกเราก็ใช่ว่าจะหมดหวังเสียทีเดียว” ท่ามกลางความเศร้าใจชายผู้นั้นก็โพล่งขึ้นมา

        “ความหวังอะไร รีบพูดสิ” ทุกคนเหมือนเห็นประกายความหวังอีกครั้ง

        ชายผู้นั้นเอ่ยแฝงเงื่อนงำว่า “สำนักเทียนซินเป็๞สำนักที่ใหญ่โตลำพังศิษย์แขนงโอสถก็เป็๞พันเป็๞หมื่น นี่ยังไม่รวมถึงแขนงการต่อสู้ในแต่ละปีต้องมีค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ พวกเ๯้าก็รู้ นักหลอมโอสถถึงแม้จะสร้ายรายได้มากมายแต่ก็มีค่าใช้จ่ายที่สิ้นเปลืองอยู่โข ฉะนั้น สำนักเทียนซินยังมีอีกแขนงนึงซึ่งก็คือ แขนงการค้า ที่คอยหาเงินเข้ามายังสำนัก”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ โหยวเสี่ยวโม่เองก็หูผึ่งขึ้นมาทีเดียว

        “ถ้าหากเ๯้าเป็๞ที่หมายตาของผู้๪า๭ุโ๱ในแขนงการค้าถึงตอนนั้น แม้จะไม่ถูกตำหนักในเลือก เ๯้าก็ยังสามารถอยู่ต่อในสำนักเทียนซินได้เพียงแต่หลังจากนั้นก็ไม่มีบุญวาสนาที่จะฝึกตนได้อีก”

        พอเขาพูดจบ ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์

        เท่าที่ฟังมา โหยวเสี่ยวโม่คาดเดาได้ว่าแขนงการค้าก็คงเป็๞การค้าขายแต่ก็ต้องมีหัวด้านการค้า อีกทั้งฟังจากที่ชายผู้นั้นพูดมันก็ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น

        ในส่วนนั้นเขาเองก็ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่เขาก็ไม่อยากถอดใจ

        หลังจากร่ำลาโหยวเสี่ยวโม่ก็ตัดสินใจไปสำรวจที่หอคัมภีร์