"นี่เ้าเลิกมองเราแบบนั้นได้แล้ว.. รีบลุกขึ้นมาเถอะน่า.." ท่านเทพพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันยังเอาแต่มองเขาอยู่ไม่ยอมลุกขึ้นสักที
"อ๋าา... ฉันเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้ ฉันถูกเอามาปล่อยทิ้งไว้ค่ะ" พอได้ยินเช่นนั้นฉันก็ก้มหน้าลงมาแล้วพูดด้วยท่าทางห่อเหี่ยว และหันหน้าไปมองที่ริมฝั่งตรงทางที่เ้าปลาน้อยเคยอยู่
ฟรึ่บ!
"หืม..จนถึงเมื่อกี้เ้ายังร่าเริงอยู่เลยนี่นา แล้วปล่อยทิ้งอะไร? " หลังจากนั้นท่านเทพก็มานั่งลงข้างหน้าฉันและพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวลยียวนใจ ปนแปลกใจเล็กน้อย
"ก็เ้าปลาน้อยนั่นทิ้งฉะ..หืม.. มะกี้ท่านว่าไงนะคะ! ท่านรู้ได้ยังไงว่าจนถึงเมื่อกี้ฉะ..อ๊ะ! ทะ..ท่าน! กะ..ใกล้เกินไปแล้วค่ะ.." ฉันพูดขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อได้ยินที่ท่างเทพพูด ก่อนจะรีบหันหน้าไปทางท่านเทพและร้องขึ้นเมื่อหน้าของฉันนั้นดันไปแตะเข้ากับจมูกท่านเทพพอดี
จากนั้นฉันก็รีบผลักตัวเองออกมาในระยะหนึ่ง..และในตอนนี้ ฉันรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่อยู่บนใบหน้าของตัวเอง
" หืม.. แล้วสรุปเ้าใครทิ้งเ้า หื้ม?" ท่านเทพเอ่ยถามอีกครั้งด้วยสีหน้ายิ้มยียวน
"ท่านแกล้งฉันงั้นหรือคะ? " ฉันร้องขึ้นถามด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย
"หืมม.. เราอยู่ของเราเฉยๆนะ.. ไปแกล้งเ้าตอนไหนกัน" ท่านเทพพูดและยิ้มด้วยสีหน้ากวนๆตอบกลับมา
"หืม แล้วเ้าจะบอกเราได้หรือยัง~? "จากนั้นก็ถามฉันขึ้นอีกทีด้วยน้ำเสียงกวนๆ
"ก็เ้าปลาที่มากับฉันทิ้งฉันเอาไว้ที่นี่.. และที่สำคัญ.. ท่านรู้ได้ยังไงว่าฉะ.."
"เอ๋.. เ้าเศร้าเพราะคิดว่าเราทิ้งเ้าเอาไว้งั้นยังงั้นหรอ.. หืม.. แล้วทำไมเราต้องทิ้งเ้าไว้ด้วยล่ะ? " ท่านเทพพูดตัดบทฉันแล้วทำหน้าตาสงสัยปนกวนๆ
"เอ๊ะ? ทะ..ท่านว่าอะไรนะคะ?!" ฉันร้องขึ้นเสียงดังด้วยความใ เมื่อได้ยินเช่นนั้น
" ท่านจะบอกฉันว่าท่านคือเ้าปลาน้อยนั่นยังงั้นหรอคะ? " และฉันก็พูดขึ้นถามต่อด้วยความสงสัย
" อ้าวนี่เ้าไม่รู้งั้นหรอกหรือ..?"ท่านเทพเอ่ยถามและเอียงคอมองด้วยสีหน้าแบบกวนๆ
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะคะ!"
"งั้นหรอ~" ท่านเทพพูดแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน..จนฉันต้องถอยหลังหนีแล้วลุกขึ้นยืน
"ท่านเลิกแกล้งฉันได้แล้วค่า..ฮ่ะฮ่ะ" ฉันพูดและขำเบาๆหลังจากที่ยืนขึ้น
พรึ่บ!
จากนั้นท่านเทพก็ลุกขึ้นและมองฉันด้วยสีหน้าที่ยิ้มอ่อนๆเหมือนเดิม
" เ้านี่ช่างปรับตัวเร็วดีจังน้า มะกี้ยังมีท่าทีเขินอายอยู่เลย" ท่านเทพเอ่ยขึ้นหลังจากที่ลุกขึ้นและมองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ใครบอกว่าฉันไม่เขินกันเล่า..!
" แล้วท่านไปเป็เ้าปลาน้อยได้ยังไงกันคะ?" ฉันถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัยอีกครั้ง
"หืม..พระผู้เป็เ้าท่านทรงปราถนาเช่นนี้" ท่านเทพยิ้มแล้วตอบกลับมา
" พระองค์ทรงปรารถนาให้ท่านเป็ปลางั้นหรือคะ?"
"อื้ม.. ใช่แล้วล่ะ" ท่านเทพตอบกลับแล้วยิ้มกลับมาเช่นเคย
" เพื่ออะไรกันเหรอคะไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด" ฉันพูดแล้วเอามือเกาหัวเบาๆด้วยความสับสน
" เพื่อให้มนุษย์ผู้ที่พระผู้เป็เ้าทรงปรารถนาให้มาอยู่ในที่แห่งนี้มาปลดปล่อยและอัญเชิญเราเพื่อมาคอยชี้นำทางให้แก่มนุษย์ผู้นั้นยังไงล่ะ" ท่านเทพกล่าวอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มเฉกเช่นเดิม
" งั้นฉันก็ดันมาปลดปล่อยและอัญเชิญท่านตัดหน้าคนคนนั้นหรอกรึ!"
" หืมม.. มนุษย์ผู้นั้นก็คือเ้าไง.. ไม่ยังงั้นเราจะพาเ้ามาที่นี่ทำไมกันล่ะ.. และที่สำคัญ.. ที่นี่น่ะไม่มีมนุษย์ตนอื่นอยู่หรอกนะ" ท่านเทพพูดอธิบายให้ฉันฟังด้วยสีหน้าเริ่มจริงจัง
" เอ๋! ไม่มีมนุษย์ผู้อื่นอาศัยอยู่เลยงั้นหรอคะ?"
"อื้ม ใช่แล้วล่ะ ที่นี่น่ะคือป่าแห่งพระเ้าเชียวนา..ที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์.. มีแต่สิ่งที่พระผู้เป็เ้าทรงปรารถนาเท่านั้นที่จะอยู่ได้.. ไม่มีสิ่งอื่นใดเข้ามาที่นี่ได้ ไม่ว่าจะเป็มนุษย์หรือสัตว์..ถ้าพระผู้เป็เ้าทรงไม่ประสงค์ที่จะให้เข้ามา..แม้แต่เหล่าทวยเทพทั้งมวลก็ตาม" ท่านเทพกล่าวขึ้นอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉยและจริงจังมองมายังฉัน
แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไง? พระเ้าท่านทรงปรารถนาที่จะส่งเรามายังที่แห่งนี้ยังงั้นหรือ..เพื่ออะไรกันล่ะ!
"เอ่อ.. นี่เ้าเป็อะไรไป.. ทำไมยืนนิ่งแบบนั้นล่ะ" ท่านเทพเอ่ยถามฉันหลังจากที่เห็นฉันยืนนิ่งไม่ไหวติง
"อะ.. เอ่อ..." ฉันพูดอะไรไม่ออกหลังจากที่ได้ยินท่านเทพกล่าวอธิบายเื่ที่เกี่ยวกับที่แห่งนี้
ที่แห่งนี้คือป่าแห่งพระเ้า ซึ่งเป็สถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์และไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอาศัยอยู่ณที่แห่งนี้ถ้าไม่ใช่สิ่งที่พระเ้าทรงปรารถนาที่จะให้อยู่.. งั้น ฉันคือผู้ที่พระเ้าทรงปรารถนาและได้ส่งให้ฉันมาอยู่ในที่แห่งนี้ เพื่อเหตุผลอันใดกัน ฉันไม่เข้าใจเลย.. แถมยังส่งเทพมาคอยชี้นำให้แก่เราอีก.. พระองค์ทรงปรารถนาอะไรกันแน่นะ..
"เ้า! เ้า!.. หืม? นี่มันอะไรกัน.. ผิวของเ้าทำไมมันมีสัมพัสที่เนียนนุ่มขนาดนี้ล่ะ?" ท่านเทพเข้ามาเขย่าตัวฉันเพื่อปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์ แต่ก็ต้องเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจหลังจากที่เอามือมาััร่างกายของฉัน
พรืด.. พรืด..
จากนั้นท่านเทพก็เอามือขึ้นมาจับที่ผมของฉันแล้วลูบเบาๆ
"เส้นผมของเ้า..ก็ช่างนุ่มลื่น.. " ท่านเทพเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบาในขณะที่มือยังลูบผมของฉันอยู่จากนั้นก็..
"ฟุดฟิดๆ อืมม.. มีกลิ่นหอมอ่อนๆด้วยแหะ.."
ท่านเทพจับผมของฉันไว้แล้วเอาจมูกมาดมกลิ่นเบาๆอยู่ที่ข้างหูของฉัน..
"อ๊ะ!..ทะ..ท่านจะทำอะไรน่ะ" ฉันร้องแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีเขินอาย..และถอยห่าง หลังจากที่ฉันได้ตื่นขึ้นจากภวังศ์เพราะความรู้สึกสยิวกิ้วที่ข้างหู
"หืม.. เ้ารู้สึกตัวแล้วสินะ.. เราเรียกเ้าตั้งสองคราแต่เ้าก็เอาแต่ยืนนิ่ง นี่เ้ากังวลอยู่หรือ"
" นะ..นี่ท่านเป็เทพที่เข้าถึงง่ายจังเลยนะคะ..ท่านเป็เทพจริงๆหรือป่าว ฉันชักเริ่มสงสัยแล้วล่ะ" ฉันพูดขึ้นด้วยความเขิลอายจากนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย
" แน่นอนสิ่ทำไมเ้าถึงคิดเช่นนั้นล่ะ? " ท่านเทพตอบและถามกลับและขมวดคิ้วเล็กน้อย
" ก็ท่านชอบเข้าถึงตัวฉันบ่อยๆ... ปกติเทพทุกตนเขาทำกันแบบนี้เลยเหรอคะ.. "
" หืม.. แน่นอนไม่มีเทพตนไหนเขาทำกันหรือได้ทำ..เพราะเทพผู้ซึ่งทำหน้าที่เป็ตัวแทนของพระผู้เป็เ้า.. จะไม่ได้เข้าใกล้สิ่งอื่นใดหรือปรากฏกายให้ผู้ใดได้เห็น.. เ้าคือตนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับเทพ.. นี่คือเจตจำนงของพระผู้เป็เ้า" ท่านเทพตอบและกล่าวอธิบายด้วยสีหน้าที่จริงจัง และเริ่มพูดต่อ
"และที่เ้าได้มาอยู่ที่แห่งนี้และตัวตนที่เ้าเป็อยู่ในตอนนี้..ก็คือความปรารถนาของพระผู้เป็เ้า.. ดังนั้นโปรดอย่าได้กังวลหรือสงสัยในเจตจำนงของพระผู้เป็เ้า.. สิ่งที่เ้าทำได้ในตอนนี้คือปล่อยวางและยอมรับกับสิ่งที่เป็.. และพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิด นี่จะเป็การดีสำหรับตัวเ้า.. ขอแค่เ้าเชื่อใจเรา.. ทุกอย่างก็จะดีตามไปด้วยเรารับรอง" ท่านเทพก็พูดบอกกล่าวสอนด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน และน้ำเสียงที่อบอุ่น
หลังจากที่ฉันยืนฟังท่านเทพกล่าวเช่นนั้นและเห็นสีหน้าอันอ่อนโยนและน้ำเสียงที่อบอุ่นเช่นนั้น มันทำให้คำถามและความกังวลความสับสนที่มีอยู่ในจิตใจของฉันพลันหายไปจนหมด.. จิตใจของฉันได้กลับเข้ามาสู่หนทางแห่งแสงสว่างอีกครั้ง..
ต่อไปนี้ฉันจะไม่สงสัยในเจตจำนงของพระเ้าอีก.. และจะใช้ชีวิตที่พระเ้าทรงมอบให้ในครั้งนี้ให้มีความสุขดั่งความปรารถนาของพระองค์..
900
