ย้อนเวลามาเป็นคุณชายโจว (มี e-book นะคะ)

        “พี่ฮุ่ยหมิงท่านมาแล้วหรือขอรับ” โจวหลี่เฉียงทัก “รอสักเดี๋ยวนะขอรับ เจ้ารองยังคุยธุระกับท่านพ่ออยู่ข้างใน”

        “ไม่เป็นไรขอรับคุณชาย เป็นข้ามากกว่าที่ต้องขอโทษ พอดีช่วงนี้งานที่โกดังมีเยอะมาก ข้าถึงได้มาหาพวกท่านช้าไปหลายวัน”

        “พี่ฮุ่ยหมิง พี่มาแล้วหรื” โจวหยวนเฉิงทักเสียงดัง

        “คุณชายรอง” ฮุ่ยหมิงยืนโค้งให้เจ้านาย

        “พี่นั่งลงก่อนขอรับ วันนี้ข้ากับพี่ใหญ่ยังมีธุระอีกหลายที่ ข้าขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกันนะขอรับ คือข้ามีแผนที่จะขยายร้านไปเมืองอื่น ข้าจึงอยากให้พี่มาช่วยงาน แต่ก่อนที่จะเริ่มงาน ข้าอยากให้พี่ไปดูงานที่ต่างแดนเพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้กับตัวเองเสียก่อนขอรับ” โจวหยวนเฉิงบอก

        “ไปต่างแดนหรือขอรับ” ฮุ่ยหมิงถามขึ้นอย่างตื่นเต้น เพราะการเดินทางไปต่างแดนเป็นความฝันของเขา

        “ข้าจะไปขออนุญาตชวนอ๋องให้ท่านร่วมเดินทางไปกับเรือสินค้าของท่านอ๋องขอรับ แต่การที่จะไปต่างแดน ท่านต้องเรียนภาษาของคนเหล่านั้นให้เข้าใจและพอที่จะใช้สื่อสารได้เสียก่อน ท่านจะยอมหรือไม่ขอรับ” โจวหยวนเฉิงบอก

        “ข้าอยากเดินทางไปต่างแดนมาตลอดขอรับ แต่เรื่องเรียน ข้าอาจจะทำได้ไม่ดีนัก” ฮุ่ยหมิงเปลี่ยนจากน้ำเสียงตื่นเต้นกลายเป็นพูดเสียงเบาแทนด้วยความอาย

        “ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าก็ไม่ได้คิดที่จะสอนท่านจนเก่งกาจ แค่เอาไว้ให้ท่านใช้สื่อสารซื้อข้าวซื้อน้ำกินได้ไม่ให้อดตเท่านั้นขอรับ อ้อ...แล้วถ้าท่านต้องเดินทางอย่างนี้พี่ฮุ่ยหมิ่นกับท่านป้าจะเห็นด้วยหรือไม่ขอรับ” โจวหยวนเฉิงถามเรื่องสำคัญ

        “ขอแค่ข้าได้มีโอกาสร่วมเดินทางไปกับเรือของท่านอ๋อง ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นแค่ครั้งเดียวที่ดีโอกาส ข้าก็อยากไปขอรับ ดังนั้นข้าจะต้องหาทางให้พวกเขาเห็นด้วยให้ได้” ฮุ่ยหมิงรับคำหนักแน่น

        “เช่นนั้นท่านก็ลองคุยกับที่บ้านดูให้ดีก่อนนะขอรับ”

        โจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงเดินทางไปหาอาจารย์มู่หวังหย่งที่สำนักศึกษา ระหว่างที่นั่งรออาจารย์มู่อยู่นั้น โจวหลี่เฉียงจึงถามขึ้น

        “เจ้าอยากให้อาจารย์มู่ไปทำงานกับเราหรือ แต่เป็นอาจารย์สอนหนังสือก็มีเกียรติมากนะ” โจวหลี่เฉียงถาม

        “ข้าไม่ได้จะบังคับอาจารย์สักหน่อย พี่ใหญ่ไม่ได้สังเกตหรือว่าก่อนหน้านั้น ตอนที่อาจารย์ไปสอนพิเศษให้พวกเรา อาจารย์สนใจเรื่องการท่องเที่ยวขนาดไหน” โจวหยวนเฉิงบอก

        “ข้าจำได้สิ อาจารย์เคยยืมหนังสือบันทึกการเดินทางที่บ้านเราไปอ่านจนหมด”

        “นั่นล่ะขอรับ ตอนนี้ข้ากำลังคิดที่จะขยายกิจการของเราไปยังเมืองอื่น ข้าเห็นว่าอาจารย์มู่กับพี่ฮุ่ยหมิงเหมาะสมกับงานนี้ที่สุด”

        “พวกเจ้าสองคนมีธุระอะไรกับข้าหรือ” มู่หวังหย่งเดินเข้ามาก็เห็นโจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงนั่งรออยู่ในห้องรับรอง

        “อาจารย์มู่ขอรับ ตอนนี้ที่บ้านของข้ากำลังจะขยายกิจการไปต่างเมือง แต่เรายังขาดคนทำหน้าที่นี้อยู่ขอรับ” โจวหยวนเฉิงตอบอย่างเร็ว เพราะไม่อยากให้เสียเวลา

        “ขยายกิจการไปต่างเมืองหรือ เจ้าอยากหาคนไปดูแลประจำร้านค้าที่เมืองอื่นน่ะหรือ” มู่หวังหย่งถามต่อ

        “แค่เดินทางไปตรวจดูความเรียบร้อยเท่านั้นขอรับ แต่ไม่ได้ไปประจำอยู่ที่นั่น ร้านสาขาที่ข้าว่าจะเป็นร้านสาขาที่ใช้ชื่อของร้านค้าสกุลโจว และขายสินค้าแบบเดียวกับที่เราขายอยู่ในเมืองนี้ เพียงแต่สกุลโจวจะไม่ใช่เจ้าของร้านค้าแห่งนั้น เจ้าของจะเป็นใครก็ได้ที่สนใจ แต่พวกเขาต้องเสียค่าใช้จ่ายหรือส่วนแบ่งกำไรให้กับเรา”

        หลังจากนั้นโจวหยวนเฉิงก็เริ่มอธิบายถึงรูปแบบและผลตอบแทนของธุรกิจแฟรนไชส์ให้มู่หวังหย่งฟังอย่างละเอียด ซึ่งอาจารย์มู่ก็ตั้งใจฟังอย่างอย่างสนใจเช่นกัน

        “แนวคิดนี้ดีมาก หากคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากขายสินค้าชนิดใด แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินในการลงทุน การทำการค้าแบบนี้ถือว่าเป็นทางเลือกที่ดีมาก เพราะนอกจากจะไม่ต้องเสาะหาสินค้าที่จะนำมาขายเอง แต่ชื่อเสียงของร้านค้าหลักยังทำให้สินค้าขายได้ด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว หยวนเฉิง เจ้าไปคิดหาวิธีทำการค้าดีๆ อย่างนี้มาจากที่ใด” 

        “อาจารย์ก็เห็นว่าความคิดของข้าเป็นความคิดที่ดีหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้น อาจารย์อยากจะมาร่วมงานกับข้าหรือไม่ขอรับ” โจวหยวนเฉิงถามออกไปพร้อมกับสังเกตสีหน้าของมู่หวังหย่งไปด้วย

        “เจ้าคิดว่าอาจารย์จะทำหน้าที่นี้ได้ดีหรือ”

        เมื่อเห็นว่ามู่หวังหย่งไม่ได้ปฏิเสธ โจวหยวนเฉิงจึงพูดต่อ “อาจารย์เคยสอนพวกข้าเองว่าอย่าเพิ่งกลัวกับอะไรที่เรายังไม่เคยลงมือทำ ครั้งนี้ก็เหมือนกันขอรับ ข้าบอกไม่ได้ว่าอาจารย์จะทำงานนี้ได้ดีหรือไม่ แม้แต่ตัวอาจารย์เองก็คงจะยังไม่รู้ว่าตัวเองจะทำงานนี้ได้ดีหรือไม่นอกเสียจากอาจารย์จะลงมือทำมันด้วยตัวเอง”

        “ฮ่าๆๆ เป็นเจ้าที่นำคำพูดของอาจารย์มาสอนอาจารย์เองเสียแล้ว” มู่หวังหย่งหัวเราะเสียงดัง “อันที่จริง ข้าก็ไม่ได้สนใจเรื่องการสอนหนังสือมากมายนัก ข้าอยากเดินทางและท่องเที่ยวไปให้ทั่วทั้งแผ่นดินมากกว่า หลังจากนั้นค่อยหาที่ลงหลักปักฐานเพื่อสร้างครอบครัวของตัวเองขึ้นมา แต่พอเจ้าเสนองานมาให้อย่างนี้ ข้าก็คิดแผนการในอนาคตออกได้แล้วล่ะ ถึงอย่างไรเมืองหยินก็เป็นบ้านของข้า ข้าก็คงจะอาศัยอยู่ในเมืองนี้ต่อไป และการทำงานให้พวกเจ้า ก็ถือว่าข้าได้ทำตามความฝันของตัวเองที่จะได้เดินทางไปยังที่ต่างๆ แล้ว”

        “อาจารย์จะใช้เวลาเตรียมตัวนานเท่าใดหรือขอรับ ตามแผนการของข้า ในอีกสองเดือนข้างหน้า เรือของท่านอ๋องจะออกเดินทางไปยังดินแดนตะวันตก ข้าอยากให้อาจารย์เดินทางไปพร้อมกับเรือในครั้งนี้ด้วย เพียงแต่ก่อนเดินทาง ข้าอยากจะสอนภาษาตะวันตกให้ท่านไว้ใช้ในการสื่อสารขอรับ”

        “ข้าจะต้องปรึกษากับอาจารย์ใหญ่ก่อน คิดว่าไม่น่าจะเกินสิบวัน หากข้าเสร็จเรื่องแล้ว ข้าจะไปหาเจ้าที่บ้านของเจ้าก็แล้วกัน” มู่หวังหย่งกับสองพี่น้องโจวจึงกล่าวลากัน

        “ลมอะไรหอบพวกเจ้าให้มาพบข้าได้หรือนี่” ชวนอ๋องถามโจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงอย่างไม่จริงจังนัก

        “ข้ากับพี่ชายแค่อยากมาเยี่ยมท่านอ๋องเท่านั้นขอรับ” โจวหยวนเฉิงตอบ

        “ว่าธุระมาเถอะ เด็กอย่างพวกเจ้าจะมาหาข้าเฉยๆ มันไม่ดูแปลกไปหน่อยหรือ” ชวนอ๋องพูดอย่างรู้ทัน

        “ข้ากับเจ้ารองแค่อยากมาเยี่ยมและดื่มเบียร์กับท่านเท่านั้นเองขอรับ” โจวหยวนเฉิงรีบบอก

        “ยังไม่ยอมพูดสินะ เอาล่ะ...องครักษ์ส่งแขก” ชวนอ๋องตะโกนเรียกองครักษ์เสียงดัง

        “ท่านอ๋องขอรับท่านอ๋อง ท่านก็ทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้ พวกข้าแค่อยากดื่มไปด้วยแล้วก็ปรึกษางานไปด้วยเท่านั้นเอง ท่านจะเร่งรีบไปทำไมเล่าขอรับ” โจวหยวนเฉิงบอก

        “รีบพูดธุระของพวกเจ้ามาก่อนเถอะ วันนี้ข้ายังต้องไปดูตรวจดูงานที่เรือขนสินค้าสักหน่อย เพราะอีกสองเดือนข้าจะต้องส่งเรือออกไปทำการค้าอีกครั้งแล้ว”

        “นี่คือเหตุผลที่ข้ามาขอพบท่านอ๋องขอรับ ข้าอยากส่งคนงานของข้าให้ร่วมเดินทางไปกับขบวนเรือของท่านอ๋องด้วยสองคน” โจวหยวนเฉิงรีบอธิบายเพื่อไม่ให้เสียเวลา

        “เจ้าก็ต้องการไปแลกเปลี่ยนสินค้าที่ต่างแดนเช่นกันหรือ” ชวนอ๋องถามอย่างแปลกใจ

        “มิได้ขอรับ ข้าแค่อยากส่งอาจารย์มู่กับพี่ฮุ่ยหมิงไปดูการพัฒนาที่ต่างแดน เพื่อเป็นการสะสมประสบการณ์และเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ หลังจากพวกเขากลับมา ข้ามีงานอื่นที่จะให้พวกเขาทำน่ะขอรับ” โจวหยวนเฉิงอธิบายต่อ

        “การออกเรือแต่ละครั้งกินเวลาหลายเดือน อีกทั้งการใช้ชีวิตกลางทะเลยังเสี่ยงอันตรายมากด้วย พวกเขายังเต็มใจจะเดินทางไปกับเรือของข้าอีกหรือ” ชวนอ๋องถามย้ำ

        “ข้าอธิบายให้พวกเขาฟังแล้วขอรับ ทั้งสองคนเต็มใจ และยังบอกอีกว่าจะขอเดินทางแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น”

        “หากคนของเจ้าเต็มใจ ข้าก็ไม่คัดค้าน ก่อนถึงกำหนดเดินทาง ข้าจะให้คนไปบอกพวกเจ้าล่วงหน้า พวกเจ้ายังมีเรื่องใดอีกหรือไม่”

        “ดินแดนตะวันตกที่ท่านไปทำการค้าใช้ภาษาใดสื่อสารหรือขอรับ” โจวหยวนเฉิงถามอีก

        ชวนอ๋องมองหน้าโจวหยวนเฉิงพลางนึกขึ้นได้ “ไปตามหยางจิ่นมา”

        ไม่นานก็มีผู้ชายอายุประมาณยี่สิบห้าปีเดินเข้ามา “คารวะท่านอ๋องขอรับ”

        “เจ้าอยากรู้อะไรก็ถามเขาได้เลย” ชวนอ๋องหันไปบอกโจวหยวนเฉิง

        โจวหยวนเฉิงสอบถามหยางจิ่นอยู่สักพักจึงได้รู้ว่าประเทศที่เรือสินค้าของชวนอ๋องส่งไปทำการค้านั้นใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสาร ซึ่งถือว่าเป็นโชคดีของเขา เพราะหากเป็นภาษาอื่น เขาก็คงจะสอนภาษาให้กับอาจารย์มู่และพี่ฮุ่ยหมิงไม่ได้

        “คุณชาย ท่านพูดภาษาของดินแดนตะวันตกได้ด้วยหรือขอรับ” หยางจิ่นถามอย่างแปลกใจ

        “เมื่อก่อนข้าเที่ยวซุกซนไปทั่ว จนได้ไปเจอกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ท่านได้สอนความรู้แปลกๆ ให้ข้ามากมาย เมื่อก่อนข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก รู้เพียงแต่ว่าภาษาที่ท่านอาจารย์สอนนั้น ข้าคงไม่อาจนำไปพูดกับใครได้ จึงได้แต่อ่านตำราและแอบเรียนอยู่คนเดียวขอรับ พอข้านึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ว่า ข้าจึงลองสอบถามท่านดู ไม่คิดว่าภาษาที่ข้าเรียนรู้ไว้ จะได้นำมาใช้ประโยชน์ก็คราวนี้” โจวหยวนเฉิงตอบ

        “คุณชาย หากข้าอยากให้ท่านสอนภาษานี้ให้ ท่านจะว่ากระไรหรือไม่ขอรับ” หยางจิ่นถามอย่างเกรงใจ

        “ข้าขออนุญาตท่านอ๋องแล้วว่าจะส่งคนของข้าให้ตามเรือสินค้าไปยังดินแดนตะวันตกด้วยสองคน ดังนั้นข้าต้องสอนภาษาเบื้องต้นให้พวกเขาอยู่แล้ว หากพี่ชายจัดสรรเวลาได้ ท่านก็ไปเรียนกับพวกเขาได้ขอรับ”

        “ขอบคุณคุณชายมากขอรับ” หยางจิ่นตอบอย่างดีใจ ทุกครั้งที่เดินทางไปค้าขายยังสถานที่นั้น เขาจะรู้ความหมายของคำแค่ไม่กี่คำ เพราะถึงอย่างไรก็มีคนคอยแปลภาษาให้อยู่แล้ว ทำให้เขาไม่สามารถเดินชมเมืองของทางโน้นได้เลยถ้าไม่มีคนแปลภาษาเดินทางไปด้วย คราวนี้ถ้าเขาพอที่จะสื่อสารได้บ้าง เขาคงได้ออกเดินสำรวจตลาดพื้นเมืองของที่โน่นได้บ้าง