[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 39 ผัดไข่ใส่ต้นหอม

        เซี่ยเหยาโชว์เขี้ยวเสือน้อยน่ารักของเธอ [เฮ้! ฉันโกรธมากแล้วนะ!]

        พูดจบก็ผลักจงอิ๋งเสวี่ยลงบนเตียงทันที เสียงร้องอย่างตกใจของเธอดังออกมาจากโทรศัพท์!

        พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ของเซี่ยเหยา!

        [ร้องไปเถอะ! ต่อให้เธอร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก!]

        ภาพในโทรศัพท์สั่นไหวอลหม่านขณะที่สองสาวเริ่มเล่นกัน

        [เซี่ยเหยา! ฉันไม่เล่นนะ! ขอร้องล่ะ...หยุด หยุดเถอะ!]

        [เหอะ ๆ! ไม่! ฉันไม่หยุด! หึ ๆ ฮ่า ๆ ๆ!]

        เจียงหนานอึ้งไปครู่หนึ่ง

        เพื่อให้เสี่ยวเสวี่ยรอดพ้นจากเงื้อมมือหมาป่า เขาจึงต้องยอมประนีประนอม

        “ฉันจะให้ขนมเธอก็ได้!”

        เซี่ยเหยากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที!

        [ตกลงแล้วนะ?]

        เจียงหนานเลิกคิ้ว “ยังจะพูดอีกไหมว่าฉันเปิดฟิลเตอร์ความงาม?”

        เซี่ยเหยาส่ายหัวรัว [ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว! เสี่ยวหนานหล่อที่สุดเลย!]

        [พี่สาวเซี่ยเหยารักนายที่สุดเลย ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียวก็คิดถึงจะตายอยู่แล้ว!]

        “ยังจะล็อคคอฉันอีกไหม?”

        [ไม่ล็อคแล้ว! ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง? ถึงตอนนั้นฉันจะนวดไหล่ให้นาย ตบขา และป้อนเมล็ดแตงโมให้ด้วย!]

        เซี่ยเหยาประจบประแจงและยังจงใจโชว์หูหมาป่าขนยาวทั้งสองข้างของเธออีกด้วย

        ต่อให้หัวใจของเจียงหนานจะแข็งแกร่งดั่งหินผา…

        แต่ก็ไม่อาจต้านทานภาพตรงหน้านี้ได้!

        น่ารักมาก รักเลย!

        “อืม...งั้นถ้าเราเจอกันฉันจะเอาให้เธอเม็ดหนึ่ง!”

        [เย้! เสี่ยวหนานใจดีที่สุดเลย!]

        พูดจบก็วางสายวิดีโอทันที เร็วชะมัดเลย!

        เจียงหนานหน้าเหวอทันที!

        เฮอะ!

        ผู้หญิง!

        เจียงหนานที่เปิดประตูเข้ามาในห้องและกำลังคิดว่าจะลองเสี่ยงโชคสักสองสามรอบดีไหมนั้น…

        กลับพบว่า...

        สาวผมทองในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกำลังยืนอยู่ในห้องของเขา

        แถมเสื้อยืดที่เธอใส่ยังเป็นของเขาอีกต่างหาก! รูปปิกาจูที่พิมพ์ลายอยู่ตรงหน้าอกดูอ้วนขึ้นมาก!

        ที่สำคัญที่สุดคือ!

        ตอนนี้แคทรีน่ากำลังถือผักกาดหัวใหญ่ไว้ในมือ และกินอย่างเอร็ดอร่อย!

        ทั้งเจียงหนานและแคทรีน่าต่างก็ตะลึงไปชั่วขณะ

        ปากของเธอยังคงเต็มไปด้วยผักกาด...

        บรรยากาศแห่งความอึดอัดลอยคว้างอยู่ในอากาศ

        เจียงหนานเกาหัว “เอ่อ...โห! เดินเข้าห้องผิดซะแล้ว! วันนี้แปลกจริง ๆ เลย!”

        พูดจบก็หันหลังเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูทันที

        แคทรีน่าจ้องมองมาด้วยดวงตาที่สวยงาม ก่อนจะปาหัวผักกาดในมือใส่ เจียงหนานอย่างแรง!

        เจียงหนานหมุนตัวและเปิดใช้พลังเคลื่อนย้ายฉันพลันหนีไปทันที!

        บ้าเอ๊ย!

        ทำไมสาวผมทองคนนี้ถึงมาอยู่ในบ้านของเขาได้?

        กองทัพรัตติกาลล่ะ!

        พวกคุณต้องจับเธอไม่ใช่เหรอ?

        มาจับสิ! เธออยู่ในบ้านฉันนี่!

        “ถ้านายหนี! หรือแจ้งตำรวจ! ฉันจะฆ่าเพื่อนบ้านของนายทั้งหมดเลย!”

        สีหน้าของเจียงหนานเกร็งเครียดทันที!

        ร่างกายชะงักอยู่ที่ประตูและหันหลังกลับมามอง

        แคทรีน่ายืนพิงประตูอยู่และมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

        เจียงหนานส่งเสียงถาม “พี่สาว! คุณจะทำอะไรกันแน่? เมื่อวานคุณก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรนี่ ผมโดนคุณแทงแล้ว ทำไมถึงยังมาตามผมอีกล่ะ?”

        แคทรีน่านึกถึงเรื่องเมื่อวานแล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นอีกครั้ง “ฉันบอกแล้วไง! ไม่ว่าเป็นเรื่องชีวิตหรือความตาย นายก็เป็นของฉันแล้ว!”

        “หนีไม่พ้นหรอก!”

        “ตอนนี้! กลับมา! ตรงนี้! เดี๋ยวนี้เลย!”

        แววตาของแคทรีน่าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอันตรายมากขึ้น!

        ม่านตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดวงตาของงู!

        เจียงหนานรู้สึกผิดอย่างมาก

        สาวสวยคนนี้ต้องอยู่ขั้นทองคำเป็นอย่างน้อยแน่ ๆ แขนเล็ก ๆ ของเขาจะไปสู้ขาใหญ่ ๆ ของเธอได้ยังไง?

        เจียงหนานจึงต้องเดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย!

        สายตาหมุนไปมาไม่หยุด!

        แคทรีน่านั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางที่ดูแปลกเล็กน้อย!

        ข้างเตียงมีชุดปฏิบัติการที่เธอเพิ่งถอดออกมาวางอยู่บนพื้น!

        เธอชี้ไปที่เสื้อผ้าข้างเตียงแล้วพูดกับเจียงหนาน “ซักให้ฉันหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะใส่!”

        เจียงหนานเม้มปาก

        บ้าเอ๊ย!

        ทำไมต้องทำด้วย!

        คุณกินผักกาดหอมที่บ้านฉันแล้ว!

        ฉันยังต้องซักผ้าให้คุณอีกเหรอ?

        แคทรีน่าชี้นิ้วไปที่ขอบเตียง

        หมอกสีม่วงลอยคละคลุ้งขึ้นมา!

        ราวเหล็กถูกกัดกร่อนจนเป็นรูเล็ก ๆ...

        เจียงหนานหันหลังกลับไปหาอ่างและผงซักฟอกทันที

        เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้เล็ก ๆ และเริ่มซักผ้าเงียบ ๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ!

        โอ้ เสือภูเขา!

        กองทัพรัตติกาลรีบมาเร็วเข้า!

        ฉันกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว!

        ฉันลำบากมากจริง ๆ!

        แคทรีน่านั่งอยู่บนเตียง ขณะมองเงาหลังของเจียงหนานเธอก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อย!

        ฝ่ายองค์กรยังต้องใช้เวลาอีกสองวันกว่าจะส่งคนมารับตัวเธอ!

        ถึงแม้ว่ายาทดลองเผาผลาญเลือดจะหมดไปแล้ว แต่ขอเพียงพาตัวเจียงหนานไปด้วยได้ก็พอ

        เมื่อคืนถ้าไม่ใช่ว่าหมดหนทางจริง ๆ เธอคงไม่ใช้แผนการนี้หรอก

        แต่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของกองทัพรัตติกาล การพาเจียงหนานหนีไปด้วยกำลังของเธอเองนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!

        วิธีเดียวคือนำข่าวออกมา แล้วถึงเวลานั้นค่อยจัดการพาเจียงหนานออกไป!

        ปัญหาคือ เธอจะอยู่ในเจียงเฉิงต่ออีกสองวันได้อย่างไร!

        เธอไม่มีญาติไม่มีเพื่อน จึงได้แต่มาหาเจียงหนานเท่านั้น ในเมื่อรู้จักเขาแค่คนเดียว!

        อีกอย่าง ยาทดลองก็อยู่ในร่างกายของเขา!

        คงต้องคอยดูแลให้ดี ๆ!

        คิดไปคิดมา ท้องก็เริ่มหิวอีกครั้ง!

        ดังนั้นเธอจึงหยิบหัวผักกาดที่เจอในครัวขึ้นมาและตั้งใจจะกัดกินต่อ!

        เจียงหนานที่ซักชุดปฏิบัติการเสร็จอย่างคล่องแคล่ว พอเห็นเข้าก็รีบพูดทันที “เป็นผู้หญิงแท้ ๆ! ตอนกลางคืนจะกินอะไรแบบนี้ได้ยังไง?”

        “ผมจะทำอาหารให้คุณเอง!”

        พูดจบก็ไม่สนใจแคทรีน่า เขาวิ่งพรวดเข้าครัวแล้วเริ่มทำอาหารทันที!

        แคทรีน่ามองตามด้วยสายตาสงสัย เจ้าหมอนี่ทำไมถึงได้ขยันขันแข็งขนาดนี้กัน?

        เธอมองเจียงหนานที่กำลังผัดผักในครัวอย่างคล่องแคล่ว

        กลิ่นควันไฟคละคลุ้งไปทั่วบ้าน

        แคทรีน่ารู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย!

        น้องชายปากมากนี่ก็ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้นนี่

        ไม่นานอาหารมากมายก็วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ!

        จานไข่ผัดต้นหอม!

        จานถั่วเหลืองผัดเนื้อ!

        หม้อข้าวสวย!

        ครบเครื่องทั้งสี กลิ่น และรสชาติ!

        แคทรีน่าได้กลิ่นหอมจนท้องของเธอร้องโครกคราก

        เจียงหนานมองด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม “ลองชิมดูสิ! ฝีมือผมไม่เลวเลยนะ!”

        แคทรีน่าเลียริมฝีปากและเริ่มหยิบตะเกียบ

        หลังจากที่เธอคีบไข่และเนื้อไปสองสามชิ้น เจียงหนานก็ดูกังวลขึ้นมาทันที

        “กินต้นหอมหน่อยสิ! อร่อยมากเลยนะ!”

        แคทรีน่าไม่สนใจเขาและกินแต่ไข่กับเนื้อ!

        “ถั่วเหลืองก็อร่อยมาก ลองชิมดูไหม?”

        แคทรีน่าจ้องเจียงหนานด้วยสายตาดุ ๆ แต่ก็ยังไม่พูดอะไร

        เจียงหนานมองแล้วร้อนใจมาก!

        ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้เลือกกินนักนะ?

        “คนเราต้องไม่เลือกกินนะ! ต้องคิดถึงสุขภาพของตัวเองด้วย!”

        แคทรีน่าชำเลืองมองเจียงหนานด้วยสายตาดูแคลน “นายมายุ่งอะไรด้วย! แล้วทำไมนายไม่กินล่ะ?”

        เจียงหนานเกาหัวแล้วหัวเราะเหะ ๆ “ผมน่ะเหรอ? ผมกินข้างนอกมาแล้วล่ะ!”

        ใช่แล้ว!

        เขาเองก็ไม่กล้ากินเหมือนกันนี่!

        ต้นหอมผัดไข่ใช้ต้นหอมวิญญาณ!

        ถั่วเหลืองผัดเนื้อใช้ถั่วเหลืองล้างพิษ!

        ปริมาณเยอะจนอิ่มแน่นอน!

        แค่สองจานก็ทำให้ล้มได้แล้ว!

        หลังจากนั้นก็ไปที่กองทัพรัตติกาลเพื่อรายงานข่าว!

        เฮ้อ...

        แผนนี้สมบูรณ์แบบสุด ๆ!

        แต่เจียงหนานไม่คิดเลยว่าสาวผมทองคนนี้จะเลือกกินขนาดนี้!

        ผักทำอะไรให้คุณไม่พอใจเหรอ?

        ช่วยให้เกียรติกินสักคำได้ไหม?

        สุดท้ายแคทรีน่าก็ไม่ยอมกินต้นหอมและถั่วเหลืองเลย เธอกินไข่ไปแค่สามชิ้น เนื้อสองชิ้น และข้าวหนึ่งชามแล้วก็หยุดกิน...

        ตกดึก เจียงหนานนอนบนเตียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล!

        โดยมีแคทรีน่านอนอยู่ข้าง ๆ!

        เธอไม่เพียงแต่แย่งผ้าห่มไปแต่แม้แต่หมอนก็ไม่เหลือ...

        คืนนี้นี่…

        อากาศหนาวจังเลยนะ!