ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        "เจ้าหนุ่มนั่นเปี่ยมล้นด้วยลมปราณถือครองอาวุธจักรพรรดิ แล้วชี้อาวุธไปยังมหาเซียน!"

        ภาพนั้นทำให้เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ในเมืองต่างเหลียวมองเป็นตาเดียวประหนึ่งว่าได้เห็นเงาแห่งมหาจักรพรรดิในวัยเยาว์จากร่างของมู่เวิ่นเซียน

        เขาแข็งแกร่งเกินไปบุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ไร้ผู้ต่อต้านแม้แต่ทรราชสวรรค์ที่หยิ่งผยองยังต้องพ่ายแพ้

        บนเส้นทางมหาจักรพรรดิที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตนี้หาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ยากยิ่ง

        เขาคือสุดยอดแห่งปราชญ์รุ่นเยาว์

        บัดนี้ยังมีอาวุธจักรพรรดิมาอีกพลังอำนาจช่างน่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก

        "กายวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลแต่กำเนิด!"

        "เขาจะท้าทายสวรรค์หรืออย่างไร?"

        "ถือครองอาวุธจักรพรรดิท้าทายมหาเซียน!"

        สิ่งมีชีวิตหนุ่มแน่นร่างสีทองที่สยายปีกยักษ์ราตรีกล่าวออกมา

        อาวุธจักรพรรดิ!

        ในห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นหาพบได้ยากยิ่ง

        นอกเหนือจากดาวจั้งตี้แล้วเผ่าพันธุ์อื่นที่ครอบครองดาราโบราณล้วนเคยมีจักรพรรดิอุบัติขึ้นอย่างน้อยครั้งหนึ่ง

        พวกเขาจึงอาจไม่มีวันได้เห็นอาวุธจักรพรรดิตลอดชีวิต

        ใครจะไปคิดว่าจะถูกหนุ่มน้อยเผ่าพันธุ์มนุษย์อัญเชิญออกมาเช่นนี้

        นี่น่ากลัวเกินไปแล้วเขามีภูมิหลังเช่นไรกันแน่?

        ณ ด่านที่สิบหกสีหน้าของผู้พิทักษ์เมืองเซี่ยชิงโหวฉายแววพรั่นพรึง

        พลังอำนาจแห่งจักรพรรดิอันน่าสะพรึงที่แผ่ซ่านจากเสามารสีทองนั้นทำให้ใจเขาเต้นระรัว

        ยิ่งไปกว่านั้นพลังต่อสู้ของหนุ่มน้อยเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นี้ยังน่าอัศจรรย์ยิ่งมีกายเนื้อที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์เมื่อเกิดการปะทะแม้แต่มหาเซียนเช่นเขาก็อาจต้องเหนื่อยยาก

        แม้จะไม่ถึงกับต้องดับดิ้น ณ ที่แห่งนี้แต่เรื่องราวคงบานปลาย

        อาจแพร่กระจายไปทั่วทั้งเส้นทางจักรดาราโบราณก็เป็นได้

        เมื่อนั้นเหล่าผู้พิทักษ์จากด่านอื่นทราบข่าวสถานการณ์คงยากจะจัดการ

        สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายผิดก่อนที่บุ่มบ่ามเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ของอัจฉริยะเหล่านี้

        เมื่อคิดถึงตรงนี้สีหน้าของเซี่ยชิงโหวก็ดูไม่ดีเอาเสียเลย เปลี่ยนไปมาหลายครั้งขณะกำลังคาดการณ์ถึงอนาคตต่างๆ

        ครั้นเมื่อผ่านไปหลายอึดใจ เขาก็กัดฟันยอมหลีกทางให้กับมู่เวิ่นเซียนและจำนนต่อความคิดในหัว

        "หึ ท่านผู้พิทักษ์โปรดรักษาตัวให้ดีๆ"

        มู่เวิ่นเซียนเห็นดังนั้น จึงแค่นเสียงเย็น

        จากนั้นกวักมือเรียกกิเลนและผีเสื้อไหมเทพที่อยู่ไม่ไกลนักให้เข้ามาแล้วจึงก้าวเข้าไปในค่ายกลมิติมุ่งตรงไปยังดาวที่สิบเจ็ดเพื่อตามติดทรราชสวรรค์ต่อไป!

        รอจนกระทั่งเขาจากไป

        บรรยากาศรอบข้างก็เงียบสงัดแทบจะได้ยินเสียงเข็มร่วงหล่น

        เซี่ยชิงโหวถูกหนุ่มน้อยคนหนึ่งแสดงท่าทีแข็งกร้าวจนเสียหน้าไปอย่างมาก

        เขาไม่ต้องการจะรั้งอยู่นานจึงสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ รีบหายตัวไปจากสายตาของทุกคน

        ……

        ณ ดาวที่สิบเจ็ด ดาวโบราณเทียนหลาง

        แสงสีม่วงสายหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้าฉาบท้องฟ้าสีเทาหม่นให้มีสีสัน

        เกราะศึกของราชันย์ผู้พิชิตแตกกระจายร่างกายสะบักสะบอม พยายามเร่งความเร็วอย่างสุดกำลัง

        เขากระตุ้นเคล็ดวิชาโบราณแห่งโลหิตทรราชสวรรค์อย่างต่อเนื่องพลังศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ในร่างเพื่อสมานบาดแผลไปเจ็ดถึงแปดส่วน

        "มู่เวิ่นเซียน!"

        "ข้าสาบานว่าจะฆ่าเจ้า!"

        "ชโลมเลือดศักดิ์สิทธิ์และเลาะกระดูกมาเผาให้เป็นจุณ!"

        นัยน์ตาสีม่วงของทรราชสวรรค์แดงก่ำพร้อมคำรามออกมาด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว

        เขาไม่เคยประสบความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับเช่นนี้มาก่อน

        กายเนื้อ เคล็ดลับ วิถีล้วนถูกบดขยี้จนจิตใจเกือบจะแตกสลาย

        เขายังคงทะนงตัวอย่างถึงที่สุด

        ณ เวลานั้นเองจิตสัมผัสอันทรงพลังราวกับห้วงสมุทรก็ได้กวาดผ่านจากเบื้องบนของดาวเทียนหลางแล้วตามมาด้วยเสียงเยาะเย้ย

        "ฆ่าข้า?"

        "เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว!"

        มู่เวิ่นเซียนกางปีกเหินฟ้าไล่ตามมา

        สีหน้าของทรราชสวรรค์พลันบิดเบี้ยวพร้อมสบถว่า

        "อะไรกัน!"

        "เซี่ยชิงโหว ปล่อยเจ้ามาได้อย่างไร!"

        เมื่อทรราชสวรรค์สังเกตเห็นพลังจักรพรรดิที่แผ่ซ่านจากเสามารสีทองในมือของมู่เวิ่นเซียนเขาก็ตกตะลึงพรึงเพริด และอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความตกใจ"อาวุธจักรพรรดิ!"

        มู่เวิ่นเซียนฉีกกระชากความว่างเปล่าโลหิตลมปราณม้วนตัวราวกับมหาสมุทร มุ่งหน้าเข้าไปซัดกระหน่ำ

        ครืน!!!

        ทรราชสวรรค์กรีดร้องร่างกายถูกกระแทกจนกระเด็นไป กระดูกหลายท่อนแตกหัก โลหิตสีม่วงย้อมท้องฟ้าสีคราม!

        ตอนนี้เขาตระหนักถึงวิกฤตแห่งความตายแล้วจึงเร่งความเร็วขึ้นไปอีก เพื่อพุ่งไปยังด่านที่สิบแปด

        ฟุ่บ!

        มู่เวิ่นเซียนโบกมือรวบรวมโลหิตทรราชสวรรค์ที่กระเซ็นอยู่ แล้วไล่ตามต่อ!

        ด้วยเหตุนี้เกมความเป็นความตายที่เจ้าไล่ข้าหนีก็เปิดฉากขึ้นบนดาวเทียนหลาง

        แสงสีม่วงและสีทองส่องประกายบนพื้นดินเสียงคำรามดังกระหึ่ม เจาะทะลุความว่างเปล่าดึงดูดความสนใจของผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่

        การลงมือของมู่เวิ่นเซียนประหนึ่งวางแผนมาอย่างดี

        ทุกครั้งจะรอจนกระทั่งทรราชสวรรค์ฟื้นฟูบาดแผลได้เกือบหมดแล้วจึงค่อยลงมืออีกครั้ง เพื่อซ้ำเติมเขาให้สาหัส

        ราวกับแมวหยอกล้อหนู กุมอำนาจไว้เบ็ดเสร็จ

        ทรราชสวรรค์ที่เคยหยิ่งผยองและมีชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วดาราจักรครานี้ต้องอับอายขายหน้าและสิ้นหวังที่สุด

        ใช่ว่าเขาจะไม่เคยคิดที่จะหันหลังหนีแต่จำต้องต่อสู้กับมู่เวิ่นเซียนอย่างถึงที่สุดก่อน

        ทว่าพลังอำนาจแห่งจักรพรรดิจากเสานั้นทำให้เขาต้องล้มๆ เลิกๆ ความคิดอยู่เช่นนั้น

        ก่อนหน้านี้ก็สู้ไม่ได้อยู่แล้วยังมีอาวุธจักรพรรดิมาอีก

        ไร้ซึ่งหนทางชนะ หากหันหลังกลับก็มีแต่ตายกับตาย!

        มีเพียงการรักษาสภาพเช่นนี้เท่านั้นถึงจะแสวงหาหนทางรอดได้!

        ไฟสงครามแผ่รัศมีไปทั่วสารทิศทุกที่ที่ทั้งสองผ่านไปล้วนแต่พังพินาศ

        สิบทิศจักรวาลถล่มทลาย หินผาร่วงหล่นทะลุเมฆา พฤกษาโบราณโค่นล้ม

        จากนั้นมู่เวิ่นเซียนก็ไล่ตามจากดาวที่สิบเจ็ดไปจนถึงดาวที่ยี่สิบข้ามผ่านดาวโบราณไปถึงสามดวงเป็นระยะทางนับแสนลี้

        ซัดจนทรราชสวรรค์เต็มไปด้วยเลือดเต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะ แม้นดวงตาก็เริ่มจะหมดประกายชีวิต

        ลมหายใจก็รวยรินเคล็ดวิชาโลหิตโบราณล้วนแต่ใช้ไปจนหมดสิ้น ยากที่จะสมานร่างได้อีก

        ทันใดนั้นเขาก็หยุดฝีเท้าหันหลังกลับไปมองด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว พร้อมส่งเสียงร้องคร่ำครวญ

        "อ๊าก!!!" ทรราชสวรรค์คลุ้มคลั่ง เลือดคั่งในดวงตาทั้งสองสายตาดุจสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำคน

        ร่างกายที่แตกสลายของเขาปรากฏอักขระโบราณริบหรี่พลังแห่งวิถีเซียนผันผวนอย่างยิ่ง

        จิตใจของเขาในยามนี้ได้แตกสลายอย่างสมบูรณ์แล้ว!

        ถูกผู้อื่นไล่ฆ่าเป็นระยะทางนับแสนลี้ข้ามผ่านดาวโบราณไปถึงสามดวง ยังมิอาจสลัดให้หลุดพ้น

        หนุ่มน้อยผู้นั้นราวกับฝันร้ายคอยหลอกหลอนไล่ตามอยู่ข้างหลังเขาอยู่ตลอด

        เขาแพ้แล้ว!

        พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!

        สายโลหิตทรราชสวรรค์สั่นเทิ้มจิตวิญญาณสั่นสะท้าน หมดสิ้นซึ่งความคิดจะสู้ต่อ!

        มู่เวิ่นเซียนก้าวออกมาจากความว่างเปล่าสายตาแฝงแรงกดดันมองลงไปยังเขาราวกับจักรพรรดิหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ข้ามผ่านอดีตกาลและกลืนกินสรรพสิ่งพลังเหล่านั้นกดข่มไม่ให้เขาเขยื้อนกาย

        เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปยังโลหิตทรราชสวรรค์ที่รวบรวมมาได้แล้วกล่าวอย่างเย็นชา

        "เกือบหมดแล้ว"

        "ถึงเวลาอันควรแล้วสิ"

        สิ้นเสียง พลังอำนาจมหาศาลก็ปะทุออกมาทำลายทรราชสวรรค์ให้กลายเป็นหมอกโลหิตในพริบตา

        และแล้วทายาททรราชสวรรค์รุ่นหนึ่งก็ได้สิ้นชีพบนเส้นทางจักรดาราโบราณด้วยประการฉะนี้