จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                   หลังจากที่เซย์รินได้ปลุกสายเลือดมารของตนขึ้นมารัศมีพลังบนร่างล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงมันไม่หลงเหลือกลิ่นไอของความเป็นมนุษย์แม้แต่เพียงเศษเสี้ยวรูปร่างหน้าตาของมันนั้นล้วนเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงทั้งที่ส่วนหัวของเซย์รินนั้นมีเขางอกออกมาเหมือนดั่งเช่นอดีตจอมมาร เส้นผมของมันนั้นจากที่เคยเป็นสีดำแต่ในยามนี้นั้นมันกลับกลายเป็นสีเงินไม่เพียงแค่นั้นเซย์รินยังสามารถรับรู้ได้อีกว่าทักษะทุกชนิดที่เกี่ยวกับทักษะของพวกมารเซย์รินจะมีพลังอันเข้มแข็งยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ในสภาพนี้หากมองด้วยสายตาก็ต้องรู้ได้ทันทีว่าเซย์รินอย่างน้อยนั้นต้องมีสายเลือดกลุ่มคนชนชั้นสูงดินแดนมาร

เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างดีพร้อมแล้วเซย์รินก้าวข้ามประตูมิติในทันทีเพื่อเข้าสู่ดินแดนของพวกมารอีกครั้งและครั้งนี้ตัวมันก็คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่มีเหตุการณ์ใดที่เลวร้ายเหมือนดั่งเมื่อครู่อีก

หวืด หวืด หวืดภาพตรงหน้าของมันเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งก่อนที่มิติรอบตัวเกิดการบิดเบี้ยวพร้อมทั้งเส้นแสงมากมาย เซย์รินถูกส่งตัวมายังดินแดนของพวกมารในที่สุดยามนี้นั้นเซย์รินอยู่ใจกลางหุบเขาลึกแห่งนึงสถานที่แห่งนี้มันกับเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมายแต่พวกมันก็ไม่ได้มีพลังความแข็งแกร่งมากนักตัวมันใช้เวลาอยู่นานกว่าที่จะเริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของดินแดนมารได้เพราะภายในดินแดนแห่งนี้พลังเวทและพลังงานฟ้าดินสูงล้ำกว่าดินแดนของมนุษย์อย่างมากมายมหาศาล

ตู๊มมมมมมม

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดในที่สุดเจ้าก็มาเสียที เซย์ริน ปล่อยให้บิดาผู้นี้รอเจ้าเสียนาน”กริมจอหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้นยินดีในการมาถึงของเด็กหนุ่มมันไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่ตัวมันพาผู้ปกครองดินแดนมารสูงสุดคนปัจจุบันมาด้วยหรือก็คือบุตรชายของมันนั้นเอง

“ท่านพ่อบุญธรรมตัวข้านั้นไม่คิดเลยว่าท่านจะมาหาข้าที่นี่ด้วยตัวเอง”กริมจอในสายตาของเซย์รินนั้นยังคงเป็นตัวตนที่สูงสุดยอดเช่นดังเดิมแม้แต่ตัวมันในยามนี้ก็ไม่อาจจะประเมินพลังที่แท้จริงของมันได้ทั้งที่เซย์รินสามารถเพิ่มพลังความแข็งแกร่งของตนได้มากมายถึงเพียงนี้แต่ความห่างชั้นของพวกมันยังห่างไกลนักและที่ด้านข้างของมันนั้นเซย์รินเห็นชายผู้สูงอายุคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาของมันนั้นช่างคล้ายคลึงกับอดีตจอมมารเสียเหลือเกิน เด็กหนุ่มนั้นเป็นคนมีมารยาทดีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทและต้องทำให้กริมจอต้องรู้สึกขายหน้าเซย์รินจึงแสดงความเคารพอย่างตั้งใจ

“ท่านปู่คนนี้คงจะเป็นบิดาของท่านพ่อบุญธรรมซินะข้าน้อยมีนามว่าเซย์รินขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยขอรับ”เด็กหนุ่มกล่าววาจาอย่างน้อบน้อมต่อชายชราตรงหน้าด้วยความตั้งใจ

“ฮุ๊บบบฮ่า ฮ่า ฮ่า ปู่เจ้าที่ไหนกัน เจ้าแก่นี่เป็นบุตรชายที่เหลืออยู่ของข้าเองมันมีนามว่า เวก้า ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนมารภายในเวลานี้”กริมจอรู้สึกชอบใจเป็นอย่างมากที่มันเห็นบุตรชายของมันเป็นท่านพ่อของมันก็คงจะไม่แปลกเวก้าดูภายนอกนั้นมันไม่ต่างอะไรกับชายชราส่วนทางด้านกริมจอดูตัวมันกับดูเหมือนชายวัยกลางคนเท่านั้น

“ไอ้เด็กเปรต@#@#”เวก้า ถึงกับหลุดคำหยาบคายออกมาพร้อมทั้งจิตสังหารอันเลือนรางแต่ตัวมันก็ต้องรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว เพราะมันเห็นบิดาของมันจ้องมองมันด้วยสายตาที่ดุร้ายมันจึงรีบปรับสภาพอารมณ์ของตนอย่างรวดเร็วเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือพร้อมทั้งสงรอยยิ้มที่สุดแสนจะอบอุ่นไปทางเซย์ริน

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ข้าดีใจยิ่งนักที่จะได้มีน้องชายเช่นเจ้าท่านพ่อของข้ากล่าวชมเจ้าจนไม่หยุดไม่เลว ไม่เลว เลยตัวเจ้าในยามนี้นั้นนับว่าเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ข้าไม่เคยเห็นรุ่นเยาว์จะมีพลังมากมายมหาศาลถึงเพียงนี้มาก่อน สิ่งที่มันพูดนั้นคือความจริงพลังของเซย์รินนั้นต่อให้มายืนอยู่ภายในดินแดนมารตัวมันนั้นคืออัจฉริยะ สูงสุดที่ไม่มีผู้ใดสามารถนำมันมาเทียบได้

“ข้าเองก็ดีใจเช่นกันที่จะได้มีพี่ชายเช่นท่าน พลังอำนาจของท่านนั้นมันเกินกว่าที่จินตนาการของข้าจะหยั่งถึงข้าขอให้คำมั่นสัญญาว่าข้าจะเอาท่านเป็นแบบอย่างสักวันหนึ่งข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าข้าจะสามารถไปถึงระดับเดียวกันกับพี่ใหญ่ได้มีเรื่องราวอีกมากมายนักที่น้องชายผู้นี้ต้องการที่จะเรียนรู้จากท่านข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับความรักความเอ็นดูจากพี่ใหญ่ผู้นี้”มีหรือที่เซย์รินนั้นจะไม่รู้จักเนื้อแท้ของคนแต่ตัวมันในยามนี้นั้นอ่อนแอจนเกินไป มันยังเร็วไปนักที่จะไปสร้างศัตรูกับคนผู้นี้

“ฮ่าฮ่า น้องเล็กคำพูดของเจ้ามันช่างถูกใจข้านัก ท่านพ่อข้าชักรู้สึกชอบน้องเล็กขึ้นมาเสียแล้วซิ”มีหรือที่มันจะรู้สึกไม่ชอบใจในยามนี้ผู้นำดินแดนมารรู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมากเพราะกริมจอนั้นมันเอาแต่พูดจายกย่องแต่เซย์ริน แต่กับมันนั้นมีแต่คำดูถูกถากถางแต่ในยามนี้นั้นบุคคลที่ท่านพ่อของมันกล่าวชมจนไม่หยุดมากกับพูดจายกย่องมันราวกับเป็นเทวดา จะไม่ให้มันรู้สึกยินดีได้อย่างไร

กริมจอ จ้องมองเซย์รินอย่างดูถูก วิชาการเลียแข้งเลียขาผู้คนของมันนั้นไม่ธรรมดาเลยเลียซ่ะจนขาเปียกแฉะไปหมด เล่นทำซ่ะ จิตใจผู้คนล่องลอยราวกับได้ขึ้นไปบนสรวงสวรรค์

“นอกจากพลังของเจ้าจะมีความก้าวหน้าแล้ววิชาการเลียแข้งเลียขาของเจ้านั้นก้าวล้ำยิ่งกว่า”ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ตัวมันก็เข้าใจว่าเซย์รินอาจจะทำไปก็เพื่อความอยู่รอดเพราะพลังของคนทั้งสองนั้นต่างราวนรกกับสวรรค์ วิธีการนี้นั้นก็ถือว่าเป็นวิธีที่ฉลาดเป็นอย่างมากหากเป็นตัวมันเองนั้นจะไม่มีวันยอมทำแบบนี้เป็นอันขาดเพราะหนังหน้าของมันนั้นเบาบางจนเกินไปไม่ได้หน้าหนาอย่างเซย์ริน

“ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรมที่กล่าวชมข้า”เด็กหนุ่มตอบรับไว้อย่างภูมิใจคนเราต้องยืดได้หดได้ หากแข็งแต่ไม่ยอมงอ ชีวิตของตนก็คงจะยิ่งสั้นลงแล้วจนกว่าพลังของตนจะเพียงพอไม่ต้องกลัวฟ้าไม่ต้องกลัวดิน

“ข้ามาที่นี่เพื่อมารับเจ้าสถานที่แห่งนี้นั้นยังห่างไกลจากพระราชวังของข้ามากนักหากเจ้าใช้เวลาในการเดินทางเองอาจจะต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเดินทางไปถึง”

“ท่านพ่อบุญธรรมตัวข้านั้นมีความต้องการที่จะเดินทางไปด้วยตนเองดินแดนมารนั้นมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ตัวข้านั้นอยากเรียนรู้และตัวข้าจะได้ท่องเที่ยวไปในตัว”

“เห้อ…คนหนุ่มก็คงจะเป็นเช่นนี้สินะเอาเช่นนั้นก็ได้ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ที่พระราชวัง รักษาตัวเองด้วย”กริมจอและบุตรชายเดินทางจากไปในทันทีมันไม่ได้รั้งหรือห้ามอะไรไว้ เมื่อเป็นการตัดสินใจของเด็กหนุ่มตัวมันในฐานะบิดาย่อมตามใจการตัดสินใจของบุตร

ทางด้านเซย์รินเองใช้ระยะเวลาอยู่หลายวันถึงจะออกจากป่าเขาแห่งนี้ได้ที่ด้านหน้าของเด็กหนุ่มนั้นมีเมืองอยู่เมืองนึงที่ประตูทางเข้าเมืองเต็มไปด้วยผู้คนจากดินแดนมาร