“ถิงถิง คุณไม่ต้องตามผมไปหรอก คุณทำงานอยู่ที่บ้านเถอะ” หวังอี้ฉือบอกกับภรรยาขณะที่เขากำลังจัดของขึ้นรถเข็นเพื่อเตรียมเข้าเมืองไปขายซาลาเปาและเกี๊ยวนึ่ง
“เพิ่งจะเริ่มขายวันแรก ฉันกลัวพี่จะทำไม่ไหว”
“คุณกังวลเกินไปแล้ว” หวังอี้ฉือยิ้มแล้วพูดต่อ “ถึงเมื่อก่อนผมจะทำงานอยู่แต่ในไร่ มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะขายของไม่เป็นะ คุณอย่าลืมสิว่าพักหลังผมก็เข้าเมืองไปขายของคนเดียวบ่อยๆ”
“ตามใจพี่ก็แล้วกันค่ะ วันนี้ฉันทำของอย่างละร้อยชิ้น ฉันคิดว่ามันน่าจะขายหมดนะ แต่ถ้าขายไม่หมดพี่ก็ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ เราเพิ่งเริ่มขายวันนี้วันแรก ลูกค้าอาจจะยังไม่รู้จักสินค้าของเรา” หลินถิงถิงบอกกับสามีอย่างไม่คลายกังวล
“คุณเชื่อผมเถอะ อาหารของคุณจะไม่เหลือกลับมาแน่นอน” หวังอี้ฉือยิ้มขำกับท่าทางของภรรยา เขาจัดของเสร็จและกำลังจะเข็นรถออกไป
“พ่อครับ ผมไปด้วยนะ” หวังอี้เฉินใส่เสื้อกันหนาวออกมายืนรอพ่อของเขาที่หน้าบ้านด้วย
“อากาศข้างนอกหนาวมาก ลูกไม่ต้องไปหรอก” หวังอี้ฉือไม่ตอบตกลงลูกชาย
“ผมเป็ผู้ชายนะ ให้ผมไปช่วยพ่อด้วยเถอะครับ” หวังอี้เฉินทำสีหน้าอ้อนวอน
หวังอี้ฉือมองหน้าลูกชายแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้ ภรรยาและลูกทั้งสองคนของเขาเป็จุดอ่อนของเขาจริงๆ “ถ้าอย่างนั้นลูกไปใส่เสื้อให้หลายชั้นกว่านี้อีกหน่อยเถอะ”
หวังอี้เฉินรีบวิ่งเข้าบ้านไปใส่เสื้อตัวหนาเพิ่มอีกหนึ่งตัว เป็เสื้อที่หลินถิงถิงเย็บให้เขาใหม่ ดีที่หลินถิงถิงเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว หลังจากที่เห็นว่าครอบครัวของเธอไม่มีเสื้อผ้าที่ดีใส่และไม่มีเสื้อผ้าสำหรับสวมใส่ในหน้าหนาวเลยสักคน เธอจึงไปขอซื้อผ้ากับไหมพรมจากเ้าของร้านเสื้อที่มอบงานปักผ้าให้กับเธอ เพราะร้านกำลังจะปิดตัวและย้ายไปปักกิ่ง เ้าของร้านจึงขายผ้าและไหมพรมให้หลินถิงถิงในราคาถูก พร้อมกับสอนหลินถิงถิงให้ถักไหมพรมอีกด้วย และหลินถิงถิงก็เรียนรู้ได้เร็วมากจนเ้าของร้านประหลาดใจและพอใจในเวลาเดียวกัน
พอส่งสองพ่อลูกออกไปที่หน้าประตูแล้ว หลินถิงถิงก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อทำงานบ้านต่อจนสาย หลังจากนั้นเธอก็เริ่มงานปักหมอนคู่ลายัต่อ ซึ่งตอนนี้เธอปักหมอนเสร็จไปใบหนึ่งแล้ว และอีกใบที่เหลือก็ทำไปได้เกินครึ่งแล้วเช่นกัน เธอคิดถึงเงินค่าจ้างที่จะได้อย่างอารมณ์ดี
“ซาลาเปามีไส้อะไรบ้างหรือพ่อหนุ่ม” ชายชราท่าทางใจดีเดินเข้ามาถาม
“มีไส้ผักดอง ไส้หมูกะหล่ำปลี และไส้ไข่กุยช่ายครับ” หวังอี้เฉินตอบอย่างรวดเร็ว
“ฉันขอซาลาเปาไส้ไข่กุยช่ายสักลูกมาลองดูก่อนเถอะ”
“คุณปู่ระวังร้อนด้วยนะครับ”
ชายชรายิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของหวังอี้เฉิน พร้อมกับค่อยๆ กินซาลาเปาในมือ รสชาติของซาลาเปาอร่อยมาก แป้งเหนียวนุ่ม บอกได้ถึงความใส่ใจของคนนวดแป้งเป็อย่างดี
“ซาลาเปานี้พวกเธอทำเองหรือ” ชายชราถามอย่างสนใจแต่ก็ยังไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมา
“ภรรยาของผมเป็คนทำน่ะครับ รสชาติใช้ได้ไหมครับคุณลุง” หวังอี้ฉือถามอย่างประหม่า
“รสชาติใช้ไม่ได้หรอก แต่อร่อยมากต่างหากล่ะ” ชายชราพูดพร้อมกับหัวเราะ
หวังอี้เฉินได้ยินคำตอบครั้งแรกก็ใ เพราะเขามั่นใจในรสชาติซาลาเปาของภรรยาเขามาก แต่พอได้ยินคำตอบหลังเขาก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ
“เธอมาขายของที่นี่ทุกวันหรือ ฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย” ชายชราถามต่อ
“ผมเพิ่งมาขายซาลาเปาที่นี่เป็วันแรกครับ ก่อนหน้านี้ผมแค่เอาของป่ามาขาย แต่ตอนนี้อากาศเย็นมาก ของป่าก็เริ่มหายาก ภรรยาของผมก็เลยทำซาลาเปากับเกี๊ยวนึ่งมาให้ขายแทนน่ะครับ”
“รสชาติดีมากเลยนะ ถ้าฉันจะสั่งซาลาจากเธอวันละห้าสิบลูก เธอจะทำให้ฉันได้ไหม”
“คุณปู่สั่งเยอะขนาดนั้นเลยหรือครับ บ้านคุณปู่ต้องมีคนอยู่ด้วยกันเยอะแน่ๆ เลย” หวังอี้เฉินใเมื่อได้ยินยอดสั่งซื้อ
“มีคนอยู่เยอะจริงๆ นั่นล่ะเด็กน้อย บ้านของปู่มีคนอยู่ด้วยกันมากทีเดียว” ชายชราตอบหวังอี้เฉินอย่างใจดี
“คุณลุงจะให้ผมเอาซาลาเปาไปส่งให้ด้วยหรือเปล่าครับ” หวังอี้ฉือเสนออย่างเกรงใจ
“ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม ฉันจะมารับซาลาเปาที่ร้านของเธอทุกวันในเวลานี้ หรือหากฉันไม่ได้มารับด้วยตัวเอง ฉันก็จะมอบให้คนอื่นรับแทน”
หลังจากตกลงซื้อขายและนัดเวลารับของกันเรียบร้อยแล้ว ชายชราจึงซื้อเกี๊ยวและซาลาเปาติดมือกลับบ้านไปด้วย
“พ่อครับ คุณปู่ซื้อซาลาเปาของเราไปเยอะมากเลยครับ ซาลาเปาของแม่ต้องอร่อยมากแน่ๆ” หวังอี้เฉินดีใจที่ซาลาเปาของแม่เขามีคนชอบ
หวังอี้ฉือและหวังอี้เฉินขายซาลาเปาและเกี๊ยวนึ่งต่ออีกไม่นานก็ขายหมด ทั้งสองคนเก็บของกลับบ้านด้วยความดีใจ ก่อนกลับหวังอี้ฉือยังแวะไปซื้อแป้ง เนื้อ ไข่ และผัก ตามที่ภรรยาของเขาได้สั่งเอาไว้ และเขาไม่ลืมที่จะซื้อขนมกลับไปฝากภรรยาและลูกสาวคนเล็กของเขาด้วย
กลับถึงบ้านหวังอี้ฉือมองเห็นลูกสาวยืนชะเง้ออยู่หน้าบ้านรอพวกเขาด้วยความน่ารัก
“แม่คะ พ่อกลับมาแล้ว” หวังอิงอิงเรียกแม่ของเธอและวิ่งไปหาพ่อและพี่ชายด้วยความรวดเร็ว
“อิงอิง น้องอย่าวิ่งอย่างนั้นสิ เดี๋ยวหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง” หวังอี้เฉินดุน้องสาวของเขาด้วยความเป็ห่วง
“พี่ใหญ่อย่าเพิ่งดุสิคะ เล่าให้หนูฟังหน่อยว่าวันนี้ขายของเป็ยังไงบ้าง”
“ซาลาเปากับเกี๊ยวของแม่ขายหมดเร็วมากเลยล่ะ แล้ววันนี้ยังมีคุณปู่ใจดีมาสั่งซื้อซาลาเปาของร้านเราวันละห้าสิบลูกด้วยนะครับแม่”
“ห้าสิบลูก!” หลินถิงถิงหันไปมองสามี
“เป็อย่างที่ลูกพูดนั่นล่ะ เริ่มแรกคุณลุงก็ลองซื้อกินดูก่อน พอได้กินแล้วก็ติดใจ ก็เลยขอสั่งซื้อวันละห้าสิบลูก”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะแถมเกี๊ยวให้คุณลุงเพิ่มด้วยนะคะ”
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
16K
