อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

        “นายหญิง เหตุใดเจ้าตัวดำมืดนั่นมาอยู่กับท่านได้ ?”  

        “……..” 

        ไม่มีผู้ใดกล้าตอบรับถ้อยคำสั่นประสาทนั่น  ซึ่งสำหรับจงซือฉิงก็เป็นเรื่องธรรมดา ทว่าปราณกดดันดำมืดสายหนึ่งที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ ทำให้มู่เชียนต้องรีบหันขวับไปหาเจ้าของไอสังหารอึมครึมชวนขนลุกด้านข้าง ด้วยเกรงว่าเขาจะพลั้งมือทำร้ายเทพอสูรตัวใหม่ที่นางเพิ่งหามาได้ตัวนี้ไป 

        ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งผิดคาด ทว่าเหล่าเทพอสูรทั้งสามที่ค่อนข้างอ่อนไหวต่อปราณมืดนั้นย่อมสัมผัสได้  เว้นไว้เพียง ‘เจ้าตัวเกราะแข็งหนังหนา’ ที่มาใหม่ตัวนี้ตัวเดียวเท่านั้น

        “หืมม…กลิ่นเลือดตระกูลเยว่สินะ.. เหม็นอะไรอย่างนี้ ?” จงซือฉิงเอ่ยพลางย่นจมูกทำท่าไม่ชอบใจ

        “ซือฉิง.. !” ลวี่ซานถงขมวดคิ้วเรียกนางด้วยเจตนาตักเตือน 

        เจ้าน้องคนนี้ปากไม่ดีทั้งยังสัมผัสรับรู้ต่ำ…อาจเพราะหนังและเกราะที่หนาอย่างมากนั้นได้ปิดกั้นทุกอย่างเอาไว้ แต่ไรมาด้วยปราการที่แข็งและหนาจึงไม่เคยมีสิ่งใดทำให้นางเจ็บปวดได้  ที่ทำตัวไร้มารยาทใช่เพราะจิตใจไม่ดีแต่เพราะไม่มีใครสั่งสอนนางได้อย่างจริงจัง 

        จะด่านาง… ศีรษะที่เต็มไปด้วยหินนั่นก็ทึ่มทื่อนัก จะตีนาง.. เจ้าตัวหนังหนาก็เพียงหันกลับมาเอ่ยอย่างจริงใจว่า  ‘นางมิได้คันตรงนั้น ไม่ต้องเกาให้’ 

        ปากตรงกับลำไส้จนน่าโมโห…คิดสิ่งก็โพล่งออกมา   นั่นคือนาง เทพอสูรปฐพี ‘ต๋าเหอจงซือฉิง’

        “พี่สี่… นั่นคือคนรักของนายหญิง” เสี่ยวจิ้งเห็นแก่ความเป็นพี่น้องหลายพันปี จึงเอ่ยด้วยความหวังดี ทว่าคำเตือนนี้เมื่อแล่นผ่านสมองทึบๆที่เต็มไปด้วยก้อนหินของเหนียน กลับยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

        “คนรัก ?!… ข้าว่าไม่เห็นเหมาะเลย !!” เหนียนอสูรเอ่ยเสียงดัง ทั้งยังทำราวกับตกใจอย่างมาก แน่นอนว่าความตกใจของนางย่อมไม่มากเท่าความหวาดหวั่นของพี่น้องรอบกายเป็นแน่

        สิ้นประโยคนี้…ร่างสูงพลันหัวเราะเบาๆออกมาครั้งหนึ่ง  หากมิใช่คนสนิทคงไม่รู้ว่ารอยยิ้มขององค์ราชาแห่งต้าเยว่ยามนี้น่าหวาดกลัวเพียงใด ทว่าเพียงปราณที่เอ่อล้นออกมามากขึ้นเรื่อยๆนั้น ไม่ต้องรอให้ฟู่หลิงออกมาบอก พวกเสี่ยวจิ้งก็พอรับรู้ได้

        “พี่สี่ ท่านหยุดพูดทีเถิด” หลันอู่ซือเอ่ยห้ามเสียงสั่น นางมิได้กลัวพี่สาวปากเสียผู้นี่จะเป็นอันตราย ทว่าปราณระดับจ้าวอสูรที่อ่อนด้อยของนางเริ่มทนความเย็นเยียบนี้ไม่ได้ จึงตัดสินใจหลบเข้ามิติไป

        “นายหญิง..” เทพจิ้งจอกก้มหน้าให้มู่เชียนเพื่อขอความเห็น ไรผมสีขาวเริ่มมีเหงื่อซึมด้วยปราณมืดสนิทที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ  มู่เชียนพยักหน้าเห็นด้วยทันที มือบางยื่นออกมาคิดจะพาเจ้าตัวปัญหานี้หลบเข้ามิติไป ทว่าเยว่เทียนหงกลับดึงมือนางไว้  มุมปากได้รูปกดลึกไอปราณมืดยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆทุกนาที ขณะที่เทพอสูรแห่งปฐพียังคงวิพากษ์วิจารณ์ ‘ตามที่คิด’ ต่อไป

        “หน้าตาหล่อเหลาราวปีศาจร้าย ดูก็รู้แล้วว่าเป็นดาวหายนะเรียกแมลง”   กระแสลมกรรโชกแรงขึ้นเรื่อยๆ เมฆสีดำเริ่มปกคลุมบนท้องฟ้า  บรรยากาศมืดสลัวน่าขนลุก…. 

        “ทั้งตัวก็มีแต่กลิ่นปราณมืดน่าคลื่นไส้ ไปที่ไหนก็คงสร้างแต่อารมณ์อึมครึมแห้งแล้ง ” สายฟ้าสีดำแลบผ่านช่องว่างเข้าสู่ก้อนเมฆเหนือร่างสูง  อันเป็นจุดกึ่งกลางของพลังงานอย่างช้าๆ

        “ตัวก็สูงเกินไป  ยืนคู่กับนายหญิงแล้วไม่เหมาะสมกัน ข้าว่า..”

        ‘เปรี้ยงงงงง !!…. เปรี้ยงงงงง !!’   

        พายุสายฟ้าหลายสายที่รวมตัวกันมาพักใหญ่ ผ่าลงบริเวณใกล้ๆ จนเทพมังกรเสียหลักบินเซไถลไปด้านข้าง  บนหลังมังกรเพลิงเกิดความโกลาหลครู่หนึ่ง ต่อเมื่อสถานการณ์คลี่คลายลงไปจึงค่อยพบว่า เทพอสูรสามตนที่ควรมีอยู่นั้นเหลือเพียงสองแล้ว

        “อ้าาาากกกกกกก…..”  เสียงร้องโหยหวนจากสตรีผู้ห้าวหาญที่กำลังตกลงไปเบื้องล่างนั้น ‘ช่างน่าฟัง !’

        “ซือฉิง !! ….”  อย่างไรพันธสัญญาผูกพันกัน มู่เชียนจึงอดเป็นห่วงเหนียนเทพตนนั้นไม่ได้ ขณะจะพุ่งร่างลงไปหา กลับพบว่าร่างเพรียวของเทพอสูรสาวในชุดเกราะทั้งตัวนั้นได้ถูกเยว่เทียนหงใช้ลูกแก้วสีดำสนิทห่อหุ้มเอาไว้แล้ว

        ท่ามกลางความแปลกใจของเหล่าเทพอสูรทั้งหลาย ลูกแก้วที่บรรจุเทพอสูรลำดับสี่ไว้ค่อยๆลอยขึ้นมาบนหลังมังกรอีกครั้ง แว่วเสียงวิพากษ์วิจารณ์บางอย่างจากด้านในฟังคล้าย ‘สายฟ้าชั้นเลว’  และ ‘ปราณมืดชั้นต่ำ’ ทำให้รอยยิ้มของร่างสูงยิ่งกดลึกมากขึ้น 

        ดวงตาสีเทาเกือบดำเปล่งประกายวาบ ลูกแก้วขนาดยักษ์หดตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เทพอสูรสาวมีสีหน้าตื่นตะลึงก่อนจะเปลี่ยนร่างกลายเป็นเหนียนอีกครั้ง นางหวังว่าเกราะของตนจะสามารถยับยั้งการกดบีบของลูกแก้วได้ ขณะที่ปากยังคงพล่ามไปเรื่อยๆ
 

        คำพูดของนางจะมีเนื้อความว่าอย่างไรบ้างนั้นเยว่เทียนหงไม่คิดใส่ใจนัก มีเพียงเหล่าพี่น้องและมู่เชียนเท่านั้นที่รู้ได้

        ลูกแก้วสีดำนั้นกดบีบเข้าหากันเรื่อยๆ ปราณของเยว่เทียนหงแฝงด้วยแรงกัดกร่อนจากปราณรัตติกาลทำให้ร่างของจงซือฉิงเริ่มหดเล็กลงอย่างช้าๆ ที่สุดก็กลายร่างเป็นเหนียนขนาดเท่าฝ่ามือ ทั้งเทพอสูรทั้งลูกแก้วลอยคว้างเข้าสู่ฝ่ามือของเยว่เทียนหงอย่างเชื่อฟัง

        “ฮึ่ย… %%#^%^&%&@$&%*(*()&&%&^$&^” คำด่าหยาบคายมากมายที่พ่นอยู่ภายในลูกแก้วนั้นมู่เชียนไม่ปรารถนาอยากได้ยินสักนิด
 

        ‘ช่วยกลัวหน่อยได้หรือไม่ ปราณรัตติกาลในร่างเขาฆ่าเจ้าได้พริบตาเชียวนะ !’

        เยว่เทียนหงราวกับรู้ใจนาง ลูกแก้วสีจางที่ลอยนิ่งอยู่ในมือของเขาพลันเปลี่ยนเป็นดำสนิท      ความมืดทึบนั้นทำให้พวกเขาทราบได้ทันทีว่าเยว่เทียนหงได้สร้างเกราะที่หนาอย่างมากขึ้นมา มันตัดสายสัมพันธุ์ของจงซือฉิงกับโลกภายนอกไปจนสิ้น  แสงแลบแปลบปลาบอยู่ด้านในเป็นระยะนั่นทำให้พวกเขารู้ว่าเจ้าตัวหนังหนานั่นคงไม่ได้กำลังอยู่อย่างสงบเป็นแน่
 

        ‘เปรี๊ยะ !!’  สายฟ้าเล็กสีดำแล่นวาบเข้าสู่ลูกแก้วนั้นเส้นหนึ่ง กลับแลกมาด้วยแสงสีน้ำตาลและเสียงตึงเบาๆด้านในแทนการต่อต้าน… 
 

        “อืมม.. หนังหนาดี”  เสียงทุ้มเอ่ยชื่นชมราวกับพอใจอย่างมาก ทว่าสายฟ้าเส้นที่สอง สาม สี่ ห้า จนถึงนับไม่ถ้วนที่ส่งเข้าไปไม่หยุดนั้นจะอธิบายเช่นไร ?!
 

        ลวี่ซานถง และเสี่ยวจิ้งเห็นพี่น้องของตนถูกขังด้วยลูกแก้วธาตุมืดเช่นนั้นก็นึกเป็นห่วง  ต่อให้ปากร้ายเพียงใดความผูกพันธ์ก็ยังคงทำให้เขาอดเอ่ยปากแทนไม่ได้
 

        “ขอโทษด้วยนางเป็นคนตรงไปตรงมา” ……กับปากเสียไร้มารยาทนิดหน่อยเท่านั้น  
 

        “พี่สี่เป็นเช่นนี้มาหลายพันปีแล้ว ต่อให้ฆ่านางก็ไม่เปลี่ยนหรอก”….. แม้แต่เทพบิดาที่เคยพยายามสั่งสอนนางมาตลอดยังทำไม่ได้

        “อ้อ…เช่นนั้นก็ไม่ต้องออกมาอีกก็แล้วกัน”  เสียงทุ้มเอ่ยเรียบง่าย มือยังส่งสายฟ้าเส้นเล็กๆเข้าไปด้านในไม่หยุด  

        “เทียนหง…ข้าขอนางคืนได้หรือไม่ ?” มู่เชียนทนไม่ไหว อย่างไรก็เทพอสูรของนางก็ไม่ควรถูกเขาทรมานเช่นนี้  

        เยว่เทียนหงหยุดทัณฑ์สายฟ้าลง แต่ยังคงไม่มีทีท่าจะส่งลูกแก้วลูกนั้นให้นาง   “บางเรื่องควรสอนก็ต้องสอน ควรตีก็ต้องตี หลักการนี้เจ้าคงเข้าใจ” 

        ดวงตาคมที่หันมานั้นมองปราศจากร่องรอยของอาการคลุ้มคลั่งมีเพียงประกายทรงอำนาจและการตัดสินใจที่ไม่อาจโน้มน้าวได้ที่ทำให้มู่เชียนต้องชะงัก 

        “นางนิสัยพูดไม่คิด เพียงสร้างความรำคาญใจนั้นย่อมไม่เท่าไหร่ แต่หากเกิดพลาดพลั้งหลุดความลับหรือข้อความสำคัญเกี่ยวกับภารกิจออกไป นั่นเป็นเรื่องที่ไม่อาจอภัยได้แล้ว”

        สำหรับเยว่เทียนหงแล้ว… มู่เชียนรักและใจอ่อนกับคนของตนเกินไป โชคดีที่ผ่านมาบริวารของนางค่อนข้างซื่อสัตย์และรู้หน้าที่ จึงไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ ทว่าเจ้าตัวนี้ไม่เหมือนกัน ….

         มู่เชียนจำนนด้วยเหตุผลไม่อาจโต้เถียงได้  จึงหลุบตาลงแล้วหันไปอีกทางอย่างคนที่พยายามตัดใจ “อย่ารุนแรงนักนะ”

        เมื่อเห็นนางยอมไว้ใจให้เขาสั่งสอนเทพอสูรของตนชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา ความพึงพอใจของเขา นับเป็นโชคดีของจงซือฉิงอย่างมาก ทัณฑ์สายฟ้าที่ควรฟาดลงวันละ ‘ห้าพันสาย’ จึงลดเหลือ ‘สี่พันห้าร้อยสาย’เท่านั้น 

        ธาตุดินคือธาตุที่ทนทานเป็นที่สุด เกราะของจงซือฉิงก็แข็งแกร่งอย่างมาก ดูอย่างที่นาง ถูกแช่อยู่โลหิตมารนับร้อยปีก็ยังไม่เป็นอันใด

        ในอดีตยามที่นางเปี่ยมด้วยพลังนั้นขอเพียงนางหลบอยู่ในกระดองไม่ออกมา แม้แต่เทพบิดายังไม่อาจทำอะไรได้  หากเยว่เทียนหงไม่ฉวยโอกาสฝึกนิสัยนางตอนนี้แล้วจะรอจนถึงเมื่อใด

        นี่ยังไม่เอ่ยถึงที่นางกล้าพูดว่ามู่เชียนกับเขาไม่เหมาะสมกัน ….ไม่ลอกกระดองของนางออกมาก็นับว่าเขามีเมตตามากแล้ว !!

        หนึ่งเดือนหลังศึกกลางทะเล ทันทีที่ขึ้นฝั่งจูเก่อหมิงก็แยกตัวออกไปเพื่อเดินทางกลับหอข่าว เขาต้องรีบไปบันทึกเรื่องราวการเดินทางครั้งนี้ก่อนที่ความทรงจำจะจางไป  สุดท้ายยังย้ำกับมู่เชียนอีกครั้งว่าในแคว้นเฟยหยางนั้นมิอาจให้ผู้ใดทราบฐานะธิดาเทพยุทธ์ของนางได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง

        พวกมู่เชียนหยุดพักอยู่บริเวณชายแดนระหว่างแคว้นหลิงและแคว้นเฟยหยาง ด้วยหญิงสาวเพิ่งผ่านการต่อสู้ดุเดือดมา ระดับราชันย์ของนางใกล้จะบรรลุเข้าสู่ขั้นกลางแล้ว 

        มู่เชียนคิดถึงปราณของตนเองกับเยว่เทียนหงที่ห่างกันอย่างมาก จึงคิดจะฉวยโอกาสนี้เร่งรีบดึงปราณเข้าร่างเพื่อเข้าสู่ขั้นกลางและหากโชคเข้าข้าง นางอาจเข้าสู่ขั้นสูงในครั้งเดียวได้เลย   เช่นนั้นย่อมจะเป็นการประหยัดเวลาไปได้หลายเดือน  

        หลังจากมู่เชียนเข้าไปฝึกในหอรวมปราณ เยว่เทียนหงวันๆนอกจากเฝ้ามองสายฟ้าสีดำแล่นผ่านลูกแก้วที่มีเหนียนอยู่ลูกนั้น เวลาที่เหลือก็ใช้มันเพื่อรอคอยนางอย่างสงบ …. 

        รออะไรน่ะหรือ ?

        เนื่องจากจงซือฉิงถูกขัง…ทุกวันนายสาวของมันจึงต้องมาพบเยว่เทียนหงเพื่อเอ่ยวาจาขอร้องแทนเหนียนตัวน้อย  ซึ่งเยว่เทียนหงก็ยิ้มรับคำขอของนาง ทว่ากลับมอบคืนมาเป็นสัมผัสอันอ่อนหวาน เมื่อเป็นเช่นนี้ซ้ำๆคำว่า ‘ปล่อยตัว’ ที่นางเอ่ยจึงกลายเป็นวาจายั่วยวนสำหรับเขาไป  นานวันเข้ามู่เชียนก็ไม่ค่อยกล้าเอ่ยเรื่องนี้อีกแล้ว

        แผนที่มีแต่ได้ฝ่ายเดียวเช่นนี้เขากลับคิดออกมาได้  การที่แคว้นต้าเยว่จะเป็นใหญ่จึงไม่น่าแปลกใจอันใดนัก !

        คืนหนึ่งไม่รู้เพราะชายหนุ่มอารมณ์ดี หรือสมควรแก่เวลา เยว่เทียนหงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้แทน ทำให้มู่เชียนดีใจอย่างมาก …. ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาเรียกร้อง ‘ค่าตอบแทน’ ไปมากน้อยเท่าไร ทว่าวันต่อมาจงซือฉิงก็ถูกปล่อยออกจากลูกแก้วในที่สุด 

         ไม่ได้เอ่ยวาจากับผู้อื่นมาหลายวัน เทพอสูรเหนียนรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างมาก สองร้อยปีที่ถูกทิ้งไว้ในทะเลไอ้พี่ใหญ่แม้ชั่วช้า แต่ก็ยังใจดีพอที่จะสะกดให้นางหลับไป 

        สองร้อยปีที่หลับใหลย่อมเทียบไม่ได้เลยกับความทุกข์ทรมาณหนึ่งเดือนในลูกแก้วบนมือมารร้ายแซ่เยว่ผู้นั้น …. เพียงวินาทีแรกที่ได้ออกมาจงซือฉิงก็พุ่งวาบมาตามหาเหล่าพี่น้องเพื่อระบายความทุกข์ทันที

        ร่างอวบอิ่มแข็งแรงเดินฟึดฟัดอยู่บริเวณพื้นที่ว่างใกล้ภูหลอมตะวัน โดยมีเสี่ยวจิ้งกึ่งนั่งกึ่งนอนกระดิกเท้าเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ ลวี่ซานถงนั้นนั่งตัวตรงจิบชาอยู่ใกล้ๆ ส่วนหลันอู่ซือก็กำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนโขดหิน

        “ข้าไม่พอใจอย่างมาก…เหตุใดนายหญิงของเราต้องเป็นคนรักของปีศาจร้ายนั่นด้วย !” เสียงห้าวของเหนียนสาวระเบิดออกมา

        “อืมม…ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า”  ลวี่ซานถงเอ่ยเสียงเคร่งขรึม.. เดิมทีเรื่องนี้เขาและเสี่ยวจิ้งก็เคยรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน แต่ในเมื่อนายหญิงรักเจ้าหมอนั่น และนิสัยเขาก็ไม่นับว่าเลวร้ายเกินไป ความทุ่มเทของเยว่เทียนหงนั้นพวกเขาทั้งสองย่อมเห็นอยู่   สุดท้ายจึงค่อยๆยอมรับคนผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว

        ทว่าสำหรับจงซือฉิงที่เพิ่งออกมานั้น  จู่ๆกลับพบว่านายหญิงรักกับผู้ที่เปรียบดั่งศัตรู นางคงรู้สึกสับสนอยู่บ้าง…. การอาละวาดของเทพอสูรผู้นี้ย่อมพอเข้าใจได้ 

        ทว่าลวี่ซานถงและเสี่ยวจิ้งกลับไม่ทันคิดสักนิด…. เรื่องที่พวกเขาคิดทำความเข้าใจอยู่นั้น กลับไม่ใช่ประเด็นเดียวกับจงซือฉิง….

        “เจ้าปีศาจนั่นแข็งแกร่งเกินไป บุรุษใต้หล้าที่อ่อนแอกว่านี้มีมากมายเหตุใดนายหญิงจึงไม่เลือก ?!”

        “เอ๋…..” หลันอู่ซือนั่งบนหินเหนือลำธาร เอียงหน้าถามอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดจึงควรเลือกบุรุษอ่อนแอ มิใช่ยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดีหรือ…” 

        “ถามได้.. สามียิ่งอ่อนแอยิ่งควบคุมง่าย  นายหญิงจะได้ไม่ถูกรังแกอย่างไรเล่า ?”   

        ฟิ้ววว… ลมพัดเบาบางมาจากด้านหลัง ทันทีเสียงห้าวเอ่ยจบประโยค พี่น้องทั้งสามกลับชะงักนิ่งไปด้วยสัมผัสได้ถึงไอปราณที่พวกเขาหวาดหวั่น

        ดวงตากลมโตของกิเลนสาวเบิกกว้าง เช่นเดียวกับร่างเกร็งนิ่งของเสี่ยวจิ้งและลวี่ซานถง น่าเสียดายที่จงซือฉิงกลับยังไม่รู้ตัว

        “พวกเจ้าคิดดูสิ เจ้าคนชั่วแซ่เยว่นั่นเป็นถึงระดับกึ่งเทพยุทธ์ ต่อให้วันหน้านายหญิงอาจจะเหนือกว่าแต่ต้องรอถึงเมื่อใดเล่า แล้วระหว่างนี้มิใช่ต้องตกอยู่ใต้การควบคุมของเจ้ามารร้ายนั่นหรอกหรือ”

        “น้องสี่..” ลวี่ซานถงพยายามส่งเสียงเรียกเบาๆ ขณะที่เสี่ยวจิ้งพยายามส่งสัญญาณโดยการกลอกตาไปด้านหลัง  น่าเสียดายจงซือฉิงผู้ความรู้สึกช้ากลับยังเมามันกับภาพฝันอันสวยงาม

        “ได้ยินว่าพวกบัณฑิตมักอ่อนแอและหน้าตาดีมีมากมาย  ทั้งยังอ่อนโยนช่างเอาใจ  เป็นที่ต้องตาของสตรีทั้งหลาย นายหญิงย่อมต้องชอบเช่นกัน ….บุรุษสายน้ำอย่างไรก็น่ามองกว่าเจ้าตัวดำมืดนั่น … พี่สาม น้องหก พวกเราลองหาบุรุษมาให้นายหญิงเลือกใหม่ดีหรือไม่ ?”  

        จงซือฉิงเอ่ยด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความหวัง แน่นอนว่าเจ้าเหนียนหนังหนานี่ยังคงไม่รู้สึกผิดแปลกอันใด ต่อให้ปราณมืดแล่นเปรี๊ยะไปทั่วบริเวณนี้ก็ตาม 

        ลวี่ซานถงและเสี่ยวจิ้งสูดหายใจลึกพลางมองหน้าจงซือฉิงนิ่งแทนการบอกอำลา

        แว่วเสียงทุ้มหัวเราะแผ่วเบามาจากด้านหลัง  เสียงที่ลอดผ่านลำคอออกมาเพียงหนึ่งครั้งกลับส่งผลให้ร่างเพรียวของจงซือฉิงสะดุ้งวาบ… เหนียนเทพเช่นนางจะหนังหนา ทว่าหูนั้นดีมาก.. อย่าว่าแต่นี่คือเสียงของมารร้ายที่ทรมานนางมานับเดือน !

        “นายหญิงงงงง…” เสียงใสห้าวตะโกนขอความช่วยเหลือลั่นป่า ทว่ามู่เชียนที่ฝึกตนอยู่ในหอรวมปราณนั้นย่อมไม่อาจได้ยินแม้แต่น้อย

        อาา… อิสรภาพนั้นแสนสั้นจริงๆ

        ถึง…รี้ดที่รัก  สิ้นเดือนนรกวนมาอีกครั้ง  วันนี้เลยได้แค่หนึ่งตอนนะคะ.. T^T