กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เจ็ดสิบอินเตอร์ไฮท์และคริสมาสต์โบล

หากเรากล่าวถึงเรื่องแนวโชวเน็นกีฬา

“เราจะไปโคชิเอ็งกัน”

นั้นเป็นเรื่องธรรมดาหากพวกพระเอกเล่นกีฬาเบสบอล

“เราจะไปอินเตอร์ไฮท์”

หากพวกพระเอกเล่นกีฬาพวกมวยว่ายน้ำหรือกีฬามัธยมปลาย

หรือแม้แต่

“เราจะไปคริสมาสต์โบลว์”

หากพวกเขาเล่นกีฬาอเมริกันฟุตบอล

แต่อนิจจา ในแนวไฮท์สคูลอเมริกันแท้ๆแม้จะมีการเล่นอเมริกันฟุตบอลเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนบ้าคลั่งกีฬาชนิดนี้มากๆ

โรงเรียนลดมาตรฐานการผ่านข้อสอบคณิตศาสตร์วิทยาศาสตร์ต่างๆ เพื่อให้นักกีฬาทำกิจกรรมโรงเรียนได้

พวกเจ้าบิฟที่บางครั้งใกล้จะสอบไม่ผ่าน

โค้ชวากเนอร์ได้เอาข้อสอบมาให้จำล่วงหน้าด้วยซ้ำโดยโรงเรียนก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกนี้ก็ยังอุตส่าห์จะสอบไม่ผ่านอีกแม้จะเจอข้อสอบคล้ายๆกันและข้อสอบย้อนหลังที่เฉลยกันจะจะ

โรงเรียนให้อภิสิทธิ์พวกเขาเต็มที่ระดับนี้

แต่ไม่มีใครพูดว่าอยากไปแข่งระดับประเทศกันเลยสักคนในเรื่องแนวอเมริกันไฮท์สคูลนี้

หากกล่าวถึงที่สุด ลูกผู้ชายแดนอาทิตย์อุทัยชาวญี่ปุ่นยังเป็นคนที่จริงจังกว่าในการเล่นกีฬาที่ทุ่มเทเต็มที่ตามสไตล์พระเอกโชวเน็นนั่นเอง

สำหรับผมที่ผ่านแนวคิดลูกผู้ชายชาวอาทิตย์อุทัยมาแล้ว

ก็มองว่าการเล็งตำแนห่งแชมป์ควรจะเป็นเรื่องธรรมดาสิ

อย่างที่พวกคู่แข่งพระเอกโชวเน็นมักจะพูดไว้

เราต้องคิดว่าเราจะชนะไปเรื่อยๆสิถึงจะได้แชมป์น่ะ

หากไม่สามารถคิดอย่างแชมป์ได้ เราก็เป็นแชมป์ไม่ได้หรอกนะ

อนิจจา ทุกคน ไม่สิเกือบทุกคนไม่เห็นด้วย

“ฮาฮา ฮา นึกว่าจะพูดว่าอะไร?”

“เราจะได้ตำแหน่งแชมป์ได้อย่างไรจะผ่านเข้ารอบของรัฐยังไม่ได้เลย ฮา ฮาฮา”

ทุกคนหัวเราะกัน

ทุกคนยกเว้นเทเลอร์ที่ยังคงหวาดกลัวและลังเลในการที่จะเข้ามาห้ามแอนนาที่ขมวดคิ้ว

แต่คนที่กล้าพูดขึ้นมาคือ

“หยุดหัวเราะเจ้าพวกหนอนโสโครก”

โค้ชวาร์กเนอร์นั่นเอง

“หัวเราะอะไร คิดว่าพวกเราจะชนะเป็นแชมเปี้ยนระดับประเทศไม่ได้อย่างนั้นเรอะ?”

โค้ชวาร์กเนอร์กตวาดจนคนอื่นสะอึกไป

โอ้ ผมลืมไป

ยังมีคนที่มีแนวความคิดแบบพระเอกโชวเน็นอยู่หนึ่งคนในทีมกีฬาของโรงเรียน

โค้ชวากเนอร์คือคนที่ทุ่มเทและจริงจังกับชัยชนะจนกระทั่งบูชายัญ แพะและไก่ ขอพรจากปีศาจแห่งโชคลาภ ใช้สเตียรอยด์สารกระตุ้นและอื่นๆอีกมากมาย

ทั้งหมดทั้งปวงก็เพื่อให้ทีมของโรงเรียนชนะ

ไม่แปลกที่โค้ชจะทนไม่ได้

ซึ่งผมว่าแพะมันม็ไม่น่าราคาถูกนะ

เงินเดือนโค้ชก็ไม่น่าจะเยอะ

แต่บ้าขนาดเอาแพะมาบูชายัญได้

ผมก็ต้องให้เครดิตโค้ชวากเนอร์ว่าเป็นคนที่ทุ่มเทกับทีมกีฬาของโรงเรียนจริงๆ

โค้ชตบบ่าผมอย่างแรงจนผมต้องตั้งสมาธิไม่ให้สะท้อนเวกเตอร์กลับไปจนโค้ชล้มลงได้

กล้ามเนื้อที่ได้รับการฝึกฝนมาทำให้ผมไม่กังวลกับแรงของคนธรรมดาสักเท่าไร

“เลโอนาร์ดเธอเชื่อมั่นจริงๆหรือว่าเราจะไปแข่งแชมเปี้ยนระดับประเทศได้?”

โค้ชตบบ่าผมและถามอย่างลูกผู้ชาย

“หากไม่คิดจะไป เราก็ไปไม่ไดตั้งแรกแล้วคับโค้ชผมคิดว่าจะรวบรวมแผนการเล่นของทีมมืออาชีพและถอดแผนการเล่นจากวีดีโอเอามาให้โค้ชใช้ในการฝึกต่อไปครับ”

เลโอนาร์ดเก่งด้านคอมพิวเตอร์อยู่แล้วสามารถทำได้ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เซฟงานไปจนถึงขังวิญญาณปีศาจไว้ในแผ่นซีดีก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม

และโค้ชก็ทำหน้าตายิ้มแย้มขึ้น

“ดีมาก ชั้นตั้งให้เธอเป็นผู้ช่วยโค้ชของชั้นอีกตำแหน่งหนึ่ง”

โค้ชเป็นหนึ่งคนที่ขโมยแผนการเล่นจากโรงเรียนคู่แข่งนั่นเอง

อย่างที่บอกเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อชัยชนะแม้นั่นจะรวมไปถึงการบูชายัญแพะให้ปีศาจก็ตาม

ซึ่งผมคิดว่าไม่จำเป็นเลยหากมีเทคโนโลยีมากพอ

ภาพวีดีโอการแข่งหรือการฝึกซ้อมมันก็มีให้เราเห็นอยู่แล้ว

“พวกเราจะไปแข่งระดับประเทศกัน”

โค้ชกล่าวด้วยน้ำตาไหลซึมเล็กน้อย

ตกลงมันซึ้งขนาดนี้หรือนี่ไอ้การไปแข่งระดับประเทศน่ะ?