บอดี้การ์ด โค่นนรก ถล่มสวรรค์

หยางเทียนนั่งรถเท็กซี่ออกจากโรงพยาบาล เพื่อกลับบ้าน แต่ว่าไม่ทันไร ผอ.เฉียนคงก็ แจ้งให้เข้าสำนักงานด่วน  ทันใดนั้นเอง หยางเทียนก็รู้สึกถึงอันตราย แล้วก็พบว่าช่องแอร์มียาสลบ ถูกปล่อยออกมา หยางเทียนกลั้นหายใจทันที คนขับที่สวมหน้ากากกันแก๊สพิษอันเล็กๆ ที่ติดไว้ที่จมูก แล้วมีผ้าอนามัยกั้นเองไว้ ทำให้คนอื่นไม่สังเกต คนที่ขับก็คือ ตงเฟืองนั่นเอง

เขาคว้าปืนสั้นออกมาทันที หยางเทียน ใช้เท้าถีบหลังจน ตงเฟืองกระแทกกับ พวงมาลัย ปืนหล่น หยางเทียน บิดแขนของตงเฟืองจนหัก 

อ๊ากกกกก  !!

“ บอกมา พวกแกเป็นใครกันแน่”

ไม่ทันที่จะเอ่ย ก็มีรถ เก๋งเข้ามาประกบข้าง แล้วยิงปืนกลใส่หยางเทียนอีกนับไม่ถ้วน หยางเทียน กระโดดหลบไปด้านหน้ารถ หลบคมกระสุนไปหวุดหวิด แล้วดึงร่างของ ตงเฟืองลงจากรถ เพื่อคอยกันกระสุนเอาไว้  คนถือปืนกลคือ ไห่เหยียนกับ ผู้หญิงผมทองคนเดิม

“ ปล่อยพี่ตงซะ ไม่อย่างนั้น นายตายแน่”

“ บอกมา ใครเป็นคนสั่งมาฆ่าฉัน แล้วฉันจะปล่อยพวกแกไป”

“ ยังกล้าต่อรองอีกหรือนี่”  ไห่เหยียนยิ้มที่มุมปาก  เตรียมยิงหยางเทียนอย่างเผาขน

“ ฆ่ามันเลย ไม่ต้องห่วงพี่” ตงเฟือง เอ่ยกันน้องทั้งสองคน หยางเทียนหักแขนของตงเฟืองอีกข้างหนึ่ง โอ้ย !!

“ ไม่ต้องบอกก็ได้”  หยางเทียนควักปืนออกมา แล้วยิงใส่ขา ตงเฟืองอีกนัด

เปรี้ยง !  โอ้ย !!

หลูอี้ตกใจไม่คิดว่าหยางเทียนจะยิงขา ตงเฟืองอีก 

“ไม่บอก” หยางเทียนยิงเข้าใส่แขนของตงเฟือน ทะลุ แล้วไปโดนมือไห่เหยียนจนปืนร่วงออกมา ไห่เหยียนจะเข้าไปหยิบ ก็ถูกหยางเทียน ยิงมือ จนทะลุไปอีกคน

“ จะบอกหรือยัง” หยางเทียนกำลังจะยิงขา ไห่เหยียนอีก หลูอี้ รีบบอกออกมาว่า

“ หวังต้าเปียว เป็นคนจ้างพวกเรา”

“ พวกมันจะฆ่าผมทำไมกัน?”

“ พวกเราไม่รู้ พวกเราได้แต่ทำตามคำสั่งเท่านั้น” หลูอี้เอ่ยจบ หยางเทียนก็ปล่อยพวกเขาทั้งหมด

“ ผมเตือนคุณแล้ว ว่าอย่าทำอาชีพนี้ ถือว่าคุณโชคดี วันนี้ผมไม่อยากฆ่าใคร”

หยางเทียนเอ่ยจบ ก็พุ่งหายลับไปตามต้นไม้

“ พี่ใหญ่ตง พี่ไห่เหยียน” ทั้งสองคนบาดเจ็บหนัก หลูอี้ต้องรีบพาไปรักษาด่วน

ณ สำนักงานเมฆขาว

“ งานครั้งนี้ อยู่แนวเขตชายแดน   ม่านกู่ตะวันออกเฉียงเหนือ เขต 120 หรือเมืองลาวเวียง   เป็นเขตดินแดนที่มีชาวบ้านพักอาศัยบนเขา และ บริเวณรอบๆชายเขา ตอนนี้พวกหัวหน้าหมู่บ้าน 3 หมู่บ้านได้ขอความช่วยเหลือมาที่ท่านผบ. ซุนเว่ย ท่านเลยขอให้สำนักงานของเรา ช่วยคุ้มครองชาวบ้าน  จากอิทธิพล ของมาเฟียรัสเซีย  ซึ่งในตอนแรกๆ ที่พวกมันเข้ามาตั้งถิ่นฐาน พวกมันมาขอซื้อที่ดินกับชาวบ้าน ไร่ละ 2 หมื่นเหรียญ ต่อมาพวกมันมาเยอะเข้า ก็เริ่มขอซื้อชาวบ้านในราคา 1 พันเหรียญ ใครไม่ขาย ก็ถูกพวกมันลากไปยิงทิ้ง จนชาวบ้านต้องยอมพวกมัน บางคนถึงกับหนีหายไปจนหมด ตอนนี้เมืองลาวเวียง มีคนของพวกมัน เกือบพันคน มีพื้นที่ส่วนตัว นับแสนไร่ มันเลี้ยงวัว ทำปศุสัตว์ใหญ่โต ปลูกฝิ่น ผลิตเฮโรอีนเป็นล่ำเป็นสัน  แล้วยังเป็นเจ้าของภูเขาเกือบ สิบลูก พื้นที่ส่วนใหญ่ ล้วนเป็น ป่าสงวนทั้งนั้น

พวกมันจ่ายเงินใต้โต๊ะให้กับ ผู้ว่าการรัฐลาวเวียง เขต 120 ทำให้เจ้าหน้าที่รัฐไม่เคยมาเหลียวแลชาวบ้าน  ชาวบ้านลาวเวียง มีอยู่คนหนึ่งเป็นลูกน้องของท่านผบ.ซุนเว่ย ได้ทำหนังสือ ร้องขอความช่วยเหลือ ไปที่ส่วนกลางส่งเจ้าหน้าที่ไป กลับเจอตอ พวกมันล้วนรับเงิน จากมาเฟียรัสเซียทั้งสิ้น ท่านจึงขอให้เราช่วยส่งคนไปคุ้มครอง ชาวบ้านเหล่านี้ชั่วคราว”

“ กองกำลังของพวกมันมีเป็นพัน พวกเรามีไม่กี่สิบคนจะไปช่วยอะไรได้ครับ”

อาเปียวเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“ ท่านผบ. อยากให้พวกเราไป ป้องกันชาวบ้านสัก 1 เดือน อย่าไปมีเรื่องกับพวกมัน เวลานี้ ท่านผบ. กำลังทำเรื่อง ขอยกกำลังพลไปปราบปรามมาเฟียกลุ่มนี้กับท่านนายกโดยตรง ไม่ต้องผ่านผู้อื่น ซึ่งอาจจะใช้เวลาบ้าง แต่ท่านเชื่อว่าไม่เกิน

1 เดือน ท่านจะให้ชาวบ้าน สามหมู่บ้าน จำนวน 800 คนนี้เป็นพยานในชี้ความผิดของ พวกมาเฟียรัสเซีย  สำหรับงานนี้ ต้องการคนกล้าเท่านั้น สำนักงานไม่บังคับ ทางบริษัทจ่ายค่าแรง ให้สิบเท่า พร้อมประกันชีวิต คนละ สิบล้านเหรียญ ใครอยากไปก็ลงชื่อได้ พรุ่งนี้จะได้ออกเดินทาง”

หยางเทียนถูกเรียกเข้าไปพบ เป็นการส่วนตัวในห้อง ผอ.

“ งานนี้สำคัญมาก ถือว่าเป็นภารกิจหลักของเธอ   หากว่า เธอสามารถทำภารกิจนี้ผ่านไปได้ ยอดคะแนนสะสม ภารกิจ ของเธอ จะสามารถ เข้าไปรับการฝึกฝน ในหอคัมภีร์วิญญาณได้”

“ หอคัมภีร์วิญญาณ?”

“ ใช่  หอคัมภีร์วิญญาณ จะมีคัมภีร์ให้ศึกษาเรียนรู้มากมาย  เช่นวิชาฝ่ามืออรหันต์ปราบมารของ ตั๊กม้อ  วิชาดัชนีทะลุฟ้า ของ เจียงไทก่ง  วิชาฝ่าเท้าท่องเมฆา ของท่านหลี่ตงปิน  วิชากระบี่แสวงพ่าย  ของท่านเทพกระบี่เซียวหาน

ดาบผ่าตะวัน เข็มปลิดวิญญาณ ทวนดับฟ้า  ธงชัยปราบมาร  วิชายันต์มฤตยู

และยังมีร่องรอยของ คัมภีร์เซียนให้ศึกษาด้วย อย่างเช่น วิชาแปลงกาย72 ร่าง แต่บัดนี้เหลือเพียง แปลงกาย ได้ ร่างเดียว ฝ่ามือยูไล 9 ท่า ตอนนี้เหลืออยู่เพียง3ท่าเท่านั้น  และยังมีวิชายันต์เซียนอีกมากมาย 

หากสำเร็จภารกิจ ฉันจะส่งเธอไปเรียนรู้ที่หอคัมภีร์วิญญาณ”

“ ครับผม แต่ว่าตอนนี้ ผมถูกตระกูลหวังสั่งนักฆ่ามาลอบสังหาร ผมเป็นห่วงแม่กับน้อง”

“ ทำไม ตระกูลหวังถึงต้องส่งคนมาฆ่าเธอด้วย”

“ ผมซื้อโรงพยาบาลหัวเฉียวตัดหน้ามันครับ”

“ เฮ้อ.. ที่โรงพยาบาลหัวเฉียวคงมีบางอย่างสำคัญกับมัน เพราะนอกจากการสร้างคาสิโนแล้ว มีข่าวว่า นักสำรวจสมบัติเยอรมันได้มีการติดต่อกับมัน หรือว่า ที่โรงพยาบาลหัวเฉียว จะมีสมบัติซ่อนอยู่?”

“ สมบัติเลยหรือครับ”

“ ฉันไม่รู้ แค่คาดเดาเท่านั้น เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะให้คนไปคอยดูแลความปลอดภัยเอง หากมีเรื่องขึ้น ฉันจะลงมือด้วยตัวเอง”

“ ขอบคุณผอ. มากเลยครับ”

หลังจากได้รับทราบเรื่องค่าแรง ถึง 10 เท่า มีคนเข้าสมัครไปเกือบสามสิบคน

แต่ท่านผอ. ให้จับสลากเหลือเพียง 20 คน เพราะไม่อย่างนั้น งานที่นี่จะไม่มีคนไป  ทั้งหมด 20 คน เบิกอาวุธเตรียมพร้อมไปครบมือ โดยเฉพาะหยางเทียน หลังทุกคนออกจากคลังอาวุธไปแล้ว เขาเอาหยิบสไนเปอร์ติดตัวไปด้วย สามกระบอก ปืนยิงอาร์พีจี พาดไหล่ อีก สามกระบอก ลูกกระสุนปืนอีก นับสิบลัง ระเบิดสังหารอีกหลายสิบลูก  รวมทั้งปืนกล เอ็ม 60 ที่สามารถยิงกระสุนเจาะกราะ ได้นาทีละ 500 นัด หากโดนเต็มละก็ เสาปูนที่บ้านขาดได้เลย หยางเทียนกวาดเข้าไปในแหวนมิติจนหมด  

จากนั้น ก็ขึ้น เฮลิคอปเตอร์บินไปยังเขตเมืองลาวเวียง  พอไปถึงก็มีชายกลางคนแต่งชุดทหาร พร้อมกับชาวบ้านถือปืนเรียงรายอยู่นักร้อย ยืนรอรับอยู่

“ ผมผู้กองคำตัน ยินดีต้อนรับทุกคนครับ”

อาเปียว ก็แนะนำทุกคนให้ ผู้กองคำตันฟัง แล้ว เมื่อเฮลิคอปเตอร์กลับไป ผู้กองคำตันก็เชิญเข้ามาบรรยาย สถานการณ์ในตอนนี้ให้ ทุกคนฟัง

“ มาเฟียรัสเซียที่นี่ เป็นคนของตระกูลไซคอฟ หัวหน้าตระกูล คือ ไซคอฟ ออร์ก้ามันมีลูกชายอยู่สามคน คือ ไซคอฟบอริส เป็นคนโต ไซคอฟ ซาก้า คนกลาง  และ คนเล็กไซคอฟ เชนโก้ ตอนนี้ พวกมันมีกองทหารหลักประมาณ ห้าร้อยคน เวลานี้ พวกมันเริ่มเก็บผลดิบฝิ่น เพื่อเข้าโรงงาน คาดว่าไม่เกิน 15 วันนี้ พวกมันต้องผลิต ยาอีล็อตใหญ่ออกมาแน่ ดังนั้นพวกมันจึงไม่สนใจ ชาวบ้านอย่างพวกเราเท่าไร ได้แต่เฝ้าระวังเขต และเส้นทางลำเลียง สินค้าของพวกมัน  ที่ผ่านมาคนที่โหดเหี้ยมที่สุดคือ เจ้าเชนโก้ หากมันพอใจ สาวคนไหน มันก็จะให้คนมาฉุดคร่าไปทำเมีย ใครยอมมันก็รอด หาไม่ ก็ถูกมันวางยาข่มขืน อย่างทารุณ หากมีใครตายมันจะโยนลงบ่อจระเข้ ไม่มีซากศพให้เหลือเป็นหลักฐาน”ผู้กองคำตันหยุดดื่มน้ำไป 1 แก้ว แล้วเล่าต่อว่า

“ ตอนนี้มีหัวหน้าหมู่บ้าน สามหมู่บ้านทางตอนเหนือ  ถูกพวกมันอุ้มออกไปจากบ้านของตน หลังไปยื่นร้องเรียนทางการที่เมืองหลวง สุดท้ายพวกเขาหายสาบสูญไปจนหมด เหลือเพียง สามหมู่บ้านของเรา ที่เฝ้าระวังเอาไว้ไม่ให้พวกมันมารังแกได้”

“ ชั่วร้ายจริงๆ พวกมันทำเหมือน บ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป” อาเปียวเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ ตอนนี้ท่านผบ. สั่งมาว่าให้ ชาวบ้านใจเย็น รออีกไม่เกิน 1 เดือน หากว่าได้รับคำสั่งจากนายกเมื่องไร จะนำกำลังบุกพวกมันทันที  ท่านหวังว่า หลังจากจำกุมพวกมันหมดแล้ว หวังจะให้ชาวบ้านเป็น พยานกล่าวหาพวกมันในชั้นศาล”

ต้าสงเอ่ยกำชับออกมา

หยางเทียนคิดว่า หากท่านผบ. ซุนเว่ยคิดได้ พวกมันก็คงคิดได้เช่นกัน มีหรือ มันจะปล่อยชาวบ้านทั้งสามหมู่บ้านไปเป็นพยาน กล่าวหามันได้  คงอีกไม่นานคงได้นองเลือดกันแน่

“ ผมว่าช่วงนี้  พาเด็ก ผู้หญิงและคนแก่ ไปหลบที่ปลอดภัยก่อน หากพวกมันคิดกวาดล้างพยาน เหล่านี้ คงไม่มีใครให้การเอาผิดโทษของพวกมันที่ทำเอาไว้แน่”   ทุกคนพยักหน้า แล้วเตรียมตัว เพื่อป้องกันเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้น ต่อไป

หยางเทียนกับ ต้าสง ได้นั่งรถชาวบ้าน ออกไปที่ตลาดเพื่อเตรียมเสบียงเอาไว้ 1 เดือน หากมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น อาหารที่มีอยู่ก็จะพอเลี้ยงดูคนในหมู่บ้านไม่อดตาย ทั้งหมดเดินทางไป สี่คน มีชาวบ้านชื่อ นายสน กับ นายทศ พาไป โดยมีนายสนเป็นผู้ขับรถบรรทุก 6 ล้อ 

พอเข้าตลาด หยางเทียนก็มอบเงินให้พวกเขาไปหาซื้อ สเบียงทั้งหมด ส่วนตัวเองกับ ต้าสงก็ไปนั่งกินกาแฟที่ร้านค้า กลางตลาดรอ 

ในระหว่างรอก็มีรถจิ๊ป บรรทุกคนมาสี่ห้าคน อยู่สามคัน พวกมันถือปืนทั้งลูกซองทั้งปืนกล สะพายหลังกันแบบบ้านป่าเมืองเถื่อน หามีตำรวจหน้าไหน กล้าจับมันไม่

พวกมันเดินลงมา แล้วก็ไล่เก็บเงินค่าคุ้มครองไป แทบทุกร้าน  หากเจอผู้หญิงสาววัยละอ่อน มันก็ลวนลามจนไม่มีหญิงสาวเข้าใกล้

“ พวกต่างชาติพวกนี้  มันกล้าทำกับชาวอาเซี่ยนถึงเพียงนี้เลยหรือนี่?”

“ พี่ต้าสง กลับไปก่อน  พวกคนชั่วพวกนี้ ผมคงไม่รอให้พวกมันทำชั่วได้อีกต่อไปแล้ว”  หยางเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียง ราบเรียบ แต่รัศมีสังหารแผ่ซ่าน จนต้าสงถึงกับขนลุก

“ ใจเย็นก่อน หยางเทียน  พวกมันยังมีอีกหลายคนที่ไร่ปศุสัตว์ของมัน หากพวกมันยกพวกมาโจมตีชาวบ้านพร้อมกันทีเดียว พวกเขาจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยนะ”

“ อย่าห่วง  ผมจะไม่ปล่อยให้ใครรอดไปได้ แม้แต่คนเดียว” หยางเทียนย้ำชัดๆ อีกครั้ง

ชาวบ้านที่มาด้วยซื้อของเสร็จแล้วแต่ ถูกพวกมาเฟียรัสเซียกลุ่มนี้ ล้อมรถเอาไว้ไม่ให้ไป

“ เฮ้ย พวกเอ็งจะเอาของมากมายไปไหนกันวะ”

“ พวกแกเกี่ยวอะไรด้วย อาศัยแผ่นดินของคนอื่นเขา แล้วยังทำนิสัยเยี่ยงนี้อีก” หยางเทียนมายืนขวางหน้าพวกมันแล้วด่ากราดออกไป พวกมัน ที่เหลือ สิบกว่าคน หันขวับมาหาหยางเทียนพร้อมกันทั้งหมด

“ ไอ้หนุ่มคนนี้ มันปากกล้าดีนัก ไม่รู้หรือว่า ดินแดนแถบนี้ ใครใหญ่” มันเอ่ยจบ ก็ปรี่เข้ามาจะตบหน้าหยางเทียน คนในตลาดก็ถอยหนีกันจนหมด คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ คงต้องโดนซ้อมตายแน่  ต้าสงกับ ชาวบ้านอีกสองคน ก็เตรียมพร้อมสู้ตาย

แต่ว่าหยางเทียน กลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า จับมือของคนที่จะตบแล้วหักข้อมือของมัน ดัง  พล็อค !!    อ๊ากกกก   !!!   พวกมันใช้ปืนเล็งหยางเทียนเพียงจุดเดียว แต่ว่า หยางเทียนหาได้กลัวไม่ จับไอ้คนที่มือหักมาบังเอาไว้

แล้ว ลั่นไกปืน ยิงใส่พวกมันทันที  เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!  พวกมันสิบสองคนล้วนตายอนาถกลางถนน ไอ้คนที่มือหัก ถูกพวกเดียวกันยิงใส่ จนพรุนเช่นกัน ส่วนหยางเทียน ไม่เป็นไร ยังคงใส่เสื้อเกราะกันกระสุนเอาไว้

“ ตาย ตายหมดเลย คราวนี้ทำอย่างไรกันเนี่ย  หากพวกมันกลับมาอีก  ชาวบ้านที่นี่ต้องตายหมดแน่” ชาวบ้านบางคน เอ่ยด้วยความหวาดกลัว

“ หากกลัวพวกมัน ก็หาที่ปลอดภัยหลบไปซะ  วันนี้ ผมจะล้างตระกูลไซคอฟ หากได้ยินเสียงปืนหรือเสียงระเบิดที่สถานปศุสัตว์ของมัน ก็อย่าตกใจไป” หยางเทียน ขับรถจิ๊บของพวกมัน ไปคนเดียวที่ไร่ของตระกูลไซคอฟ

ต้าสง รีบนำเสบียงไปส่ง แล้ว รีบแจ้งอาเปียวทันที

หยางเทียน จอดรถอยู่บนเนินดินแห่งหนึ่ง มองเห็น ไร่ปศุสัตว์ที่กว้างใหญ่ แต่ที่เด่นชัดที่สุด พวกมันได้สร้างปราสาทเอาไว้ตรงกลาง คล้ายกับ ปราสาทของดิสนีย์แลนด์   และมีทั้งป้อมปืน อีกสิบจุด ทั้งมีหอคอย มองในมุมสูงอีก

“ สร้างได้สวยงามดีแท้ ควรค่าแก่การระเบิดทิ้งยิ่งนัก”

หยางเทียน ปืนสไนเปอร์ ออกมาตั้ง ฐานยิงเอาไว้  แล้วนำ ปืนอาร์พีจี พาดไหล่มาอีกกระบอก  แล้ว ตั้ง ฐานยิง เอ็ม 60 เอาไว้ แล้วค่อยบรรจงเรียงกระสุนเอาไว้จนเต็มแม็ค   จากนั้นก็เริ่มใช้สไนเปอร์ก่อนเป็นอันดับแรก ......