มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันใหม่

แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

เสียงผู้คนด้านนอกเริ่มดังขึ้นทีละน้อย ถนนของเมืองกลับมาคึกคักเหมือนทุกวัน

นัทนั่งอยู่หน้าโต๊ะ

ตรงหน้ามีมีดสั้นเล่มหนึ่งวางอยู่

เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเก้าอี้ถอยออกไป

ประมาณสองถึงสามเมตร

นัทสูดลมหายใจเข้า

ยกมือขึ้น

พลังจิตค่อย ๆ แผ่ออกไป

มีดสั้นสั่นเล็กน้อย

จากนั้นมันก็เริ่มเคลื่อนเข้าหาเขา

ช้า...

ช้ากว่าที่คิด

นัทขมวดคิ้ว

“ช้าไป”

เขาเพิ่มพลังอีกเล็กน้อย

ฟึ่บ!

มีดพุ่งเข้าหาเขาเร็วขึ้นทันที

นัทรีบเอียงตัว

มีดพุ่งผ่านข้างตัวไป ก่อนตกลงบนพื้น

แกร๊ง!

นัทนิ่งไป

มาร์โกที่นั่งอยู่อีกด้านมองมา

“นายเกือบโดนอีกแล้ว”

“รู้”

นัทเดินไปเก็บมีด

“ครั้งแรกช้าเกินไป”

เขาวางมันกลับลงบนโต๊ะ

“ครั้งที่สองเร็วเกินไป”

นัทหยิบสมุดขึ้นมา

เขาเปิดไปยังหน้าที่มีบันทึกเกี่ยวกับพลังจิต

ก่อนเขียนเพิ่ม

ระยะเพิ่ม → ควบคุมยากขึ้น
น้ำหนักเพิ่ม → ใช้พลังมากขึ้น
ความเร็วเพิ่ม → ควบคุมยาก
วัตถุมีคม → ต้องระวังเป็นพิเศษ

นัทหยุดเขียน

มาร์โกมองสมุด

“นายจดทุกอย่างจริง ๆ”

นัทไม่เงยหน้า

“ถ้าไม่จด เดี๋ยวลืม”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

“ก็จริง”

นัทปิดสมุด

เขามองมีดอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ได้ทดลองต่อ

เพียงเก็บมันไว้ข้างตัว

สิ่งที่เขากำลังทำไม่ใช่การค้นพบว่าพลังจิตทำอะไรได้

เขารู้เรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่เขากำลังเรียนรู้คือ...

จะควบคุมมันอย่างไร

ความคิดของมาร์โก

มาร์โกมองนัทอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังมีดที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ถ้านายทำอาวุธหลุดมือได้...”

นัทหันมา

“แล้ว?”

“แล้วดึงมันกลับมาได้”

มาร์โกชี้ไปยังมีด

“อาวุธของนายอาจไม่จำเป็นต้องถูกออกแบบเหมือนอาวุธทั่วไป”

นัทเงียบ

เขามองด้ามขวานเก่าที่พิงอยู่มุมห้อง

ด้ามที่เหลือจากอาวุธชิ้นเดิม

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมา

ไม่ได้คิดจะสร้างหัวใหม่

นัทเพียงเปิดสมุด

เขียนแนวคิดใหม่ลงไป

อาวุธที่ออกแบบให้ทำงานร่วมกับพลังจิต

เขาขีดเส้นใต้

แล้วเขียนอีกบรรทัด

ยังไม่ทดลอง

มาร์โกมองข้อความนั้น

“ทำไม?”

“ยังไม่ถึงเวลา”

นัทตอบ

“เราเพิ่งเริ่มเข้าใจการควบคุมเอง”

เขาปิดสมุด

“ถ้าเอาไปใช้กับอาวุธทันที อาจสร้างปัญหามากกว่าเดิม”

มาร์โกยิ้ม

“อย่างน้อยก็รู้จักคิดก่อนทำแล้ว”

นัทหันมอง

“ฉันก็คิดเป็นนะ”

“ฉันไม่ได้บอกว่านายคิดไม่เป็น”

“แต่น้ำเสียงนายบอก”

มาร์โกหัวเราะ

กิลด์

ช่วงสาย

นัทกับมาร์โกออกจากที่พัก

พวกเขาเดินไปยังกิลด์เหมือนปกติ

วันนี้ไม่มีหน้าต่างระบบเปิดขึ้นมา

ไม่มีคำสั่งภารกิจ

ไม่มีใครมอบงานให้จากอากาศ

หากต้องการทำงาน...

พวกเขาต้องมาที่กิลด์ด้วยตัวเอง

ภายในอาคารยังคงเต็มไปด้วยนักล่า

เสียงพูดคุยดังไปทั่ว

บางคนกำลังส่งมอบวัตถุดิบ

บางคนกำลังต่อรองราคา

บางคนกำลังเลือกภารกิจจากกระดานประกาศ

มาร์โกเดินไปดูงาน

ส่วนนัทกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

จนกระทั่ง...

เขาหยุด

มีนักล่ากลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันอยู่ใกล้กำแพง

หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูง

เขาไม่ได้ถืออาวุธที่โดดเด่น

แต่การเคลื่อนไหวของเขาทำให้นัทสนใจ

มันไม่เหมือนคนที่ใช้ปราณแบบที่เขาคุ้นเคย

เหมือนมีบางสิ่งกำลังช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย

นัทมองอยู่นาน

“พี่”

มาร์โกหันมา

“หือ?”

นัทพยักหน้าไปทางชายคนนั้น

“คนนั้นใช้พลังอะไร?”

มาร์โกมองตาม

เขาสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนส่ายหน้า

“ไม่รู้”

นัทไม่ได้ถามต่อ

เขาหยิบสมุดออกมา

เขียนลงไปสั้น ๆ

รูปแบบพลังที่ยังไม่รู้จัก — ต้องศึกษา

จากนั้นจึงปิดสมุด

มาร์โกมองเขา

“นายจะจดไว้ทุกอย่างจริง ๆ สินะ”

“แน่นอน”

นัทตอบ

“อย่างน้อยวันหนึ่งเราจะได้รู้ว่ามันคืออะไร”

มาร์โกหันกลับไปที่กระดานประกาศ

“งั้นไว้รู้ทีหลัง”

เขาชี้ไปยังภารกิจหนึ่ง

“ตอนนี้หาเงินก่อน”

นัทเดินเข้าไปดู

เป็นงานคุ้มกันกลุ่มเก็บวัตถุดิบออกไปนอกเมือง

ระยะทางไม่ไกล

ความเสี่ยงอยู่ในระดับที่พวกเขารับได้

นัทพยักหน้า

“เอางานนี้”

นอกเมือง

ขบวนเดินทางออกจากประตูเมืองในช่วงสาย

นัทกับมาร์โกเดินอยู่ด้านข้าง

กลุ่มคนที่พวกเขาคุ้มกันกำลังเก็บสมุนไพรและแร่ตามพื้นที่ที่กำหนด

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบ

จนกระทั่ง...

เสียงคำรามดังมาจากแนวป่า

กรรรรร...

ทุกคนหยุด

มาร์โกชักดาบ

นัทหยิบปืนขึ้นมา

เงาสีเทาหลายร่างเคลื่อนผ่านต้นไม้

“เขี้ยวหิน”

ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น

นัทมองจำนวน

ไม่มาก

แต่ก็ไม่ควรประมาท

มอนสเตอร์ตัวแรกพุ่งออกมา

ปัง!

กระสุนของนัทพุ่งเข้าใส่มัน

มอนสเตอร์ล้มกลิ้ง

อีกตัวพุ่งเข้าทางมาร์โก

เคร้ง!

ดาบปะทะกรงเล็บ

มาร์โกหมุนตัวหลบแล้วสวนกลับ

การต่อสู้ดำเนินไปไม่นาน

จนกระทั่งเขี้ยวหินตัวหนึ่งพุ่งเข้าหานัทจากด้านข้าง

นัทหมุนตัว

แต่กรงเล็บปัดปืนในมือหลุดออก

แกร๊ก!

ปืนตกลงบนพื้น

นัทถอยออกมา

เขี้ยวหินกำลังจะพุ่งเข้าหา

แต่ครั้งนี้...

นัทไม่ได้ก้มลงไปเก็บปืน

เขายื่นมือออก

พลังจิตแผ่ออก

ปืนบนพื้นสั่น

จากนั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาเขา

ฟึ่บ!

นัทคว้ามันไว้

หมุนตัวหลบกรงเล็บ

ปัง!

เขี้ยวหินล้มลง

นัทมองปืนในมือ

ไม่ได้ตกใจ

ไม่ได้ดีใจมาก

เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“ใช้ได้”

มาร์โกมองจากอีกด้าน

“คราวนี้ไม่พลาดแล้วนี่”

“ยังช้าอยู่”

นัทตอบ

“แต่ดีขึ้น”

หลังการต่อสู้จบลง

กลุ่มนักเดินทางจึงพักกันชั่วครู่

นัทมองไปยังพื้นที่ด้านหน้า

แล้วสายตาของเขาก็หยุดลงอีกครั้ง

ชายคนนั้น

คนที่เขาเห็นในกิลด์

อยู่ที่นี่ด้วย

นักล่ากลุ่มหนึ่งกำลังต่อสู้อยู่ไม่ไกล

และชายคนนั้นกำลังใช้พลัง

ครั้งนี้นัทเห็นชัดกว่าเดิม

เขาไม่ได้ส่งปราณออกจากร่าง

ไม่มีวงเวท

ไม่มีแสงของเวทมนตร์

แต่มีบางสิ่ง...

เคลื่อนไหวไปพร้อมกับเขา

มันเหมือนกับว่า...

บางสิ่งกำลังอยู่ร่วมกับร่างของเขา

นัทไม่ขยับ

เพียงเฝ้ามอง

มาร์โกเดินเข้ามา

“นายคิดอะไรอยู่?”

นัทตอบโดยยังมองภาพตรงหน้า

“กำลังจำ”

“อะไร?”

“วิธีที่เขาใช้พลัง”

มาร์โกมองตาม

“รู้ไหมว่ามันคืออะไร?”

นัทส่ายหน้า

“ยัง”

เขาหยิบสมุดออกมา

แต่ครั้งนี้ไม่ได้เขียนชื่อพลัง

เพียงวาดรูปคร่าว ๆ ของการเคลื่อนไหว

แล้วเขียนไว้ด้านล่าง

ต้องดูอีกครั้งก่อนสรุป

เขาปิดสมุด

“ฉันยังเห็นไม่พอ”

มาร์โกพยักหน้า

“ถูกแล้ว”

ชายคนนั้นจัดการศัตรูเสร็จ

ก่อนเดินกลับไปหากลุ่มของตัวเอง

ไม่มีการพูดคุย

ไม่มีการแนะนำตัว

และไม่มีการเฉลยว่าเขาใช้พลังอะไร

เพียงทิ้งคำถามหนึ่งไว้ในใจของนัท

โลกที่สองยังมีพลังอีกกี่รูปแบบกันแน่?

โลกเดิม

เก้าเดือนหลังเหตุการณ์คนหาย

เสียงผู้ประกาศข่าวดังออกมาจากโทรทัศน์

“ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผู้สูญหายบางส่วนเริ่มปรากฏตัวและเดินทางกลับประเทศของตนเอง...”

ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสนามบิน

เจ้าหน้าที่จำนวนมากยืนอยู่ตามทาง

รถของรัฐบาลจอดเรียงอยู่ด้านนอก

ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังถูกพาออกจากอาคาร

ผู้ประกาศข่าวกล่าวต่อ

“อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้ที่กลับมายังคงมีน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนผู้สูญหายทั้งหมด”

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

คราวนี้เป็นภาพจากโทรศัพท์ของประชาชน

ชายคนหนึ่งยกสิ่งของขึ้นจากพื้นโดยไม่สัมผัส

อีกภาพหนึ่งแสดงให้เห็นคนที่ปล่อยพลังบางอย่างออกจากมือ

ผู้ประกาศข่าวพูดต่อ

“สิ่งที่สร้างความสนใจไปทั่วโลกคือ ผู้ที่กลับมาบางรายได้แสดงความสามารถที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน”

ข้อความปรากฏบนหน้าจอ

“ผู้มีความสามารถเหนือธรรมชาติปรากฏตัวในหลายประเทศ”

ผู้ประกาศข่าวกล่าวต่อ

“รัฐบาลของหลายประเทศกำลังตรวจสอบบุคคลเหล่านี้อย่างใกล้ชิด”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เหมือนกันทุกประเทศ

บางประเทศ...

มีผู้กลับมาเพียงคนเดียว

บางประเทศ...

มีหลายคน

และบางประเทศ...

ยังไม่มีผู้กลับมาเลย

ตัวเลขผู้กลับมายังคงน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนคนที่หายไป

แต่ทุกคนที่กลับมา...

กำลังเปลี่ยนความเข้าใจของโลกไปทีละน้อย

สำหรับประชาชนทั่วไป

พวกเขาคือ

ผู้สูญหายที่กลับมา

แต่สำหรับรัฐบาล...

พวกเขาคือ

หลักฐานมีชีวิต

หลักฐานว่าเหตุการณ์เมื่อเก้าเดือนก่อน...

ไม่ได้เป็นเพียงการหายตัวไปของคนจำนวนมาก

แต่มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับพวกเขา

บางสิ่งที่โลกยังไม่เข้าใจ

กล้า

ภายในห้องเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

กล้านั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

หน้าจอเต็มไปด้วยข่าว

ผู้กลับมา

ผู้มีพลัง

การสอบสวน

และผู้สูญหายที่ยังไม่มีข้อมูล

กล้าอ่านอยู่เงียบ ๆ

ก่อนจะปิดหน้าจอ

“เรื่องใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เลยแฮะ...”

โทรศัพท์ดังขึ้น

เขามองชื่อผู้โทร

เป็นเจ้าหน้าที่ที่เคยติดต่อเขาหลังจากกลับมา

กล้ารับสาย

“ครับ”

เสียงจากปลายสายถามข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์อีกครั้ง

กล้าตอบเท่าที่เขาสามารถตอบได้

สถานที่

ผู้คน

เหตุการณ์บางส่วน

แต่มีคำถามมากมายที่เขาไม่สามารถตอบได้

ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากตอบ

แต่เพราะบางเรื่อง...

มันยากเกินกว่าจะอธิบายให้คนที่ไม่เคยเห็นโลกนั้นเข้าใจ

หลังวางสาย

กล้าพิงเก้าอี้

สายตาของเขาเลื่อนไปยังเอกสารบนโต๊ะ

ชื่อของเขาอยู่ในรายชื่อผู้สูญหาย

สถานะเดิมถูกแก้ไขแล้ว

พบตัวแล้ว

กล้ามองมันอยู่พักหนึ่ง

“หายไปตั้งเก้าเดือน...”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาหางานทำอยู่ดี”

ชีวิตธรรมดา

วันต่อมา

กล้ายืนอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง

ในมือมีเอกสารสมัครงาน

เจ้าของร้านรับเอกสารไป

กรอกข้อมูลลงคอมพิวเตอร์

แต่ไม่นานก็หยุด

เขาเงยหน้ามองกล้า

“นายคือคนที่หายไปเมื่อเก้าเดือนก่อน?”

กล้าพยักหน้า

“ครับ”

“แล้วกลับมาได้ยังไง?”

กล้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เรื่องมันยาวครับ”

เจ้าของร้านเงียบ

จากนั้นถาม

“แล้วตอนนี้มาหางาน?”

“ครับ”

“ทำไม?”

กล้ามองเขาอย่างจริงจัง

“ผมต้องกินข้าวครับ”

เจ้าของร้านนิ่งไป

กล้านิ่งตาม

ก่อนอีกฝ่ายจะหลุดหัวเราะออกมา

กล้ายิ้ม

อย่างน้อย...

บทสนทนาแบบนี้ก็ยังเป็นเรื่องธรรมดา

และบางทีเขาเองก็ต้องการมัน

หลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดมา

เขาไม่ได้อยากเป็น “คนพิเศษ” ตลอดเวลา

เขาเพียงอยากกลับมาใช้ชีวิต

ก่อนที่กล้าจะเดินออกจากร้าน

เจ้าของร้านกลับถามขึ้น

“จริงหรือเปล่า?”

กล้าหันกลับ

“อะไรครับ?”

“ข่าวที่บอกว่าคนที่กลับมาบางคนมีพลัง”

กล้านิ่งไป

เจ้าของร้านรีบพูด

“ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร”

กล้ายิ้มเล็กน้อย

“ผมเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับ”

เขาพูดเพียงเท่านั้น

แล้วเดินออกจากร้าน

เมื่ออยู่คนเดียวบนถนน

กล้าหยุดเดิน

เขาก้มมองมือของตัวเอง

กำมือ

คลายมือ

สายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารู้ดีว่า...

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ใช่เรื่องที่โลกเดิมจะเข้าใจได้ง่าย

และข่าวที่ผู้คนกำลังพูดถึง...

เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของความจริงเท่านั้น

กล้าเงยหน้ามองท้องฟ้า

“นัท...”

ชื่อหลุดออกมาเบา ๆ

เขาหยุด

ก่อนจะพูดต่อ

“นายยังอยู่ที่นั่นสินะ”

ค่ำคืน

คืนนั้น

กล้านั่งอยู่หน้าทีวีอีกครั้ง

ข่าวกำลังรายงานจำนวนผู้กลับมา

ผู้ประกาศกล่าวว่า

“แม้ปัจจุบันจำนวนผู้ที่เดินทางกลับมายังมีเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับจำนวนผู้สูญหายทั้งหมด แต่การปรากฏตัวของผู้มีความสามารถเหนือธรรมชาติได้สร้างความสนใจอย่างมากในระดับนานาชาติ”

กล้ามองหน้าจอ

ภาพผู้กลับมาหลายคนปรากฏขึ้น

จากนั้นผู้ประกาศกล่าวประโยคหนึ่ง

“อย่างไรก็ตาม ยังมีผู้สูญหายอีกเป็นจำนวนมากที่ยังไม่มีข้อมูลการเดินทางกลับประเทศ”

กล้านิ่ง

เขารู้ว่าหนึ่งในนั้นคือ...

นัท

กล้าเปิดระบบ ขึ้นมา

เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ

ชื่อหนึ่งยังอยู่ตรงนั้น

นัท

ไม่มีข้อความใหม่

ไม่มีสัญญาณใด ๆ

เขาเพียงมองมัน

ก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ก็สมกับเป็นนายดี”

โลกที่สอง

ในเวลาเดียวกัน

นัทกลับมาถึงที่พัก

เขานั่งลงหน้าโต๊ะ

สมุดถูกเปิดออก

หน้ากระดาษเต็มไปด้วยข้อมูล

เขาเปิดไปยังหน้าที่เขียนเกี่ยวกับพลังที่เห็นในวันนี้

เขียนเพิ่มเพียงไม่กี่คำ

ปราณ
เวท
พลังจิต
รูปแบบพลังที่ไม่ทราบชื่อ

นัทหยุดเขียน

เขามองข้อความสุดท้าย

ไม่ได้เขียนชื่อระบบ

ไม่ได้เขียนคำตอบที่ยังไม่รู้

เพียงเขียนเพิ่มด้านล่าง

ต้องศึกษาเพิ่มเติม

จากนั้นเขาปิดสมุด

มองออกไปนอกหน้าต่าง

เมืองที่เขาเคยคิดว่ารู้จัก...

กลับยังมีเรื่องที่เขาไม่เข้าใจอีกมากมาย

นัทเอนหลัง

“โลกนี้แม่งกว้างจริง ๆ”

มาร์โกที่อยู่ด้านข้างหัวเราะ

“เพิ่งรู้?”

นัทหันไปมอง

“ก็รู้ตั้งนานแล้ว”

“แล้วบ่นทำไม?”

“ไม่ได้บ่น”

“เมื่อกี้นายบอกว่าโลกนี้กว้าง”

“ก็แค่พูด”

มาร์โกส่ายหน้า

นัทหยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้ง

เขียนประโยคสุดท้ายของวัน

ต้องเรียนรู้ทีละอย่าง

เขาปิดสมุด

แล้ววางมันลง

วันนี้เขาไม่ได้ค้นพบพลังใหม่

ไม่ได้สร้างอาวุธใหม่

ไม่ได้เอาชนะศัตรูที่ยิ่งใหญ่

แต่เขาได้เห็นบางสิ่งที่สำคัญกว่า

โลกที่สองไม่ได้มีเพียงปราณ เวท และพลังจิต

ยังมีผู้คนที่ใช้พลังในแบบที่เขาไม่เคยเห็น

และนั่นหมายความว่า...

การเดินทางของเขายังมีสิ่งให้ค้นหาอีกมากมาย

ในอีกโลกหนึ่ง

กล้าปิดโทรทัศน์

ห้องกลับมาเงียบ

เขามองระบบอีกครั้ง

ชื่อของนัทยังคงอยู่ตรงนั้น

ไม่มีใครรู้ว่านัทอยู่ที่ไหน

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไร

แต่กล้ารู้เพียงอย่างเดียว

นัทยังอยู่ที่นั่น

และตราบใดที่ยังไม่มีข่าวว่าเขากลับมา...

นั่นก็หมายความว่าเรื่องราวของเขายังไม่จบ

โลกเดิมกำลังเริ่มเรียนรู้ความจริง

ทีละน้อย

ส่วนโลกที่สอง...

กำลังเปิดเผยความลับของมันให้นัทเห็น

ทีละอย่างเช่นกัน

และระหว่างคนสองคนที่อยู่คนละโลก...

ไม่มีใครรู้ว่า

วันหนึ่งเส้นทางของพวกเขาจะกลับมาเชื่อมกันอีกครั้งเมื่อไร