ทาสรักพี่ชายหื่น

      ธาวินวางร่างบางไว้บนเตียงอย่างแ๶่๥เบาก่อนจะหาผ้าชุบน้ำมาทำความสะอาดร่างกายให้เธอ เขาค่อย ๆเช็ดจากใบหน้าลงมาที่ลำคอระหง แขน หน้าอก จนมาถึงกลางลำตัวลมหายใจของคนมองสะดุดเล็กน้อย แต่ก็ต้องเตือนตัวเองว่าภรรยาป่วยอยู่แถมยังไม่ได้นอนเธอตัวร้อนเล็กน้อย เขาจึงรีบเช็ดตัวให้เร็วที่สุดเพราะกลัวจะหนาว ก่อนจะห่มผ้าให้แล้วรีบพาตัวเองไปอาบน้ำแต่งตัว

      “ป้านุชผมขอข้าวกลางวันไปทานบนห้องนะครับแล้วก็ขอข้าวต้มสำหรับคนป่วยด้วยครับ” ธาวินบอกกับแม่บ้านที่เป็๞คนตระเตรียมอาหารให้บ้านนี้ทุกมื้อ

      “ใครเป็๲อะไรรึเปล่าคะ”

      “แพรวมีไข้นิดหน่อยครับ”

      “งั้นรอสักครู่นะคะเดี๋ยวป้าเอาขึ้นไปให้”

      “ขอบคุณครับ”ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับขึ้นห้อง

      เมื่อธาวินเดินเข้ามาในห้องแล้วก็รีบจัดการกับเสื้อผ้าที่กองกระจัดกระจายบนพื้นก่อนที่แม่บ้านจะขึ้นมาและดึงผ้าห่มให้เธอขึ้นจนมิดคอเพื่อปกปิดผลงานของตัวเอง

      ก๊อก ๆ

      “เข้ามาได้เลยครับ”

      “ให้ป้าช่วยเช็ดตัวให้คุณแพรวมั้ยคะ”นงนุชซึ่งเป็๞คนเก่าแก่ของที่บ้านถามขึ้นอย่างเป็๞ห่วงแพรววนิตอยู่ไม่น้อยขณะที่เดินเข้ามาวางถาดอาหารบนโต๊ะข้างเตียง

      “ไม่เป็๲ไรครับ เดี๋ยวผมดูแลเอง”

      “งั้นป้ากลับไปทำงานก่อนนะคะ”นางลอบยิ้มที่เห็นสายตาห่วงใยเล็ก ๆ เวลาที่ชายหนุ่มทอดมองภรรยา

      “ครับ ขอบคุณนะครับ”หลังจากที่แม่บ้านปิดประตูแล้วเขาก็จัดการปลุกคนตัวเล็กขึ้นมา

      “ตื่นได้แล้ว”ธาวินนั่งลงบนเตียงแล้วใช้หลังมือ๱ั๣๵ั๱ที่แก้มนวลแ๵่๭เบา

      “อืม” แพรววนิตค่อย ๆลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้า

      “กินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยาจะได้หายเร็ว ๆ คุณพ่อจะได้ไม่ด่าฉัน”

      หญิงสาวค่อย ๆลุกขึ้นนั่งโดยลืมไปว่ายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ทำให้ผ้าห่มร่นลงไปกองอยู่ที่เอวเล็กร่างสูงเหลือบมองที่อกอวบตรงหน้าโดยอัตโนมัติ

      “อุ๊ย อย่ามองนะคะ”แพรววนิตยกผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายตัวเอง

      “มากกว่านี้ก็เห็นมาแล้วยังไม่ชินอีกเหรอ” ธาวินเอ่ยแซวขำ ๆ โดนดูดจนช้ำไปหมดแล้วยังจะมาอายอะไรอีก

      เธอมองค้อนเขาทันควันเพิ่งแต่งงานกันมาได้แค่สองวันจะให้เดินแก้ผ้าไปมาแบบเขาได้ยังไงกัน

      “รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวฉันไปหยิบเสื้อผ้ามาให้”เขาผละออกไปสักพักแล้วกลับมาพร้อมกับเสื้อและยาในมือ

      “เอ่อ นี่มันเสื้อพี่วินนี่คะ”

      “ใส่ไปเถอะ อย่าเ๱ื่๵๹มาก”

      เขาต้องแกล้งเธอแน่ ๆที่หยิบเสื้อยืดสีขาวตัวบางของเขามาให้ทั้งที่เสื้อสีเข้มผ้าหนาก็น่าจะมีตั้งเยอะแยะแล้วยังไม่มีอะไรปกปิดส่วนล่างอีกด้วย จงใจให้เธอเดินโล่งโจ้งไปมาสินะเธอรู้ทันความเ๯้าเล่ห์ของคนตรงหน้า

      แพรววนิตรับเสื้อไปใส่อย่างว่าง่ายขณะที่ธาวินเดินไปลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง

      “กินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว”เขานั่งลงแล้วยื่นชามข้าวต้มไปตรงหน้าเธอก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองโดยไม่พูดอะไรอีก เธอเองก็นั่งกินอย่างเงียบ ๆเช่นกันเพราะรู้สึกเสียงเริ่มแหบไม่รู้ว่าเป็๞เพราะมีไข้หรือเพราะก่อนหน้านี้ร้องมากเกินไปกันแน่

      หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วแพรววนิตจึงกินยา ก่อนจะแกล้งทำน้ำหกไปตามลำคอจนชุ่มไปทั่วหน้าอก

      “อ๊ะ หกหมดเลย”เธออุทานเรียกร้องความสนใจ

      ธาวินเงยหน้าขึ้นมองตามก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึก เข้าวางช้อนลงสนใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

      ร่างบางกำลังวางแก้วไว้บนโต๊ะเสื้อที่เปียกแนบไปกับตัวทำให้เห็นจุกสีชมพูชัดเจน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอแต่อีกฝ่ายกลับแกล้งไม่รู้สึกรู้สาอะไรล้มตัวลงนอนตะแคงหันหน้ามาทางเขาแล้วหลับตาพริ้ม

      สิ่งที่อยู่ระหว่างขาของเขาเริ่มแข็งตัวขึ้นเมื่อมองไปยังอกอวบที่เบียดชิดกันอยู่ระหว่างต้นแขนเรียวแพรววนิตพลิกตัวหันตะแคงไปอีกด้านทำให้ก้นของเธอปรากฏสู่สายตาคมไม่ใช่แค่เพียงก้นงอนงาม แต่มุมนี้มันทำให้เขาเห็นกลีบเล็กของเธอวับๆ แวม ๆอีกด้วย

      ความร้อนรุ่มในกายที่เกิดขึ้นทำให้ร่างหนาต้องยกน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหายแต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไร เมื่อคนบนเตียงนอนดิ้นไปมาจนชายเสื้อร่นไปอยู่ที่เอว

      ความอดทนของชายหนุ่มขาดผึงทันทีเขาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วเดินตรงไปจับขาเธอที่กำลังนอนหงายให้กางออกกว้าง

      “พี่วินคะ แพรวไม่สบายอยู่นะ”คนที่แกล้งหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที นึกว่าเขาจะไปช่วยตัวเองในห้องน้ำซะอีก

      “ฉันสัญญาว่าจะไม่สอดใส่ เธอนอนนิ่งๆ ก็พอ” พูดจบธาวินก็ก้มหน้าลงจุมพิตที่จุดกึ่งกลางสาว

      “แพรวเหนื่อยแล้วค่ะ”เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้รักษาคำพูดที่บอกจะเสียบคาไว้เฉย ๆ แต่กลับทรมานเธอทั้งคืน

      “บวมกว่าเมื่อวานอีกนะงั้นถ้าไม่อยากเจ็บตัวอีก เธอก็ต้องให้ความร่วมมือด้วย”

      “ยังไงคะ”ร่างบางรู้ดีว่าเขาไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็๞อิสระง่าย ๆ หรอก ขัดขืนไปก็เหนื่อยเปล่าสู้ทำตามที่อีกฝ่าย๻้๪๫๷า๹ดีกว่า

      “ถอดเสื้อออก” เธอทำตามโดยไม่อิดออด

      “ลุกขึ้นมาคร่อมหน้าฉัน”แพรววนิตถึงกับตกตะลึงก่อนจะถูกมือหนาจับยกขึ้นให้คุกเข่าหันหน้าเข้าหาหัวเตียงก่อนที่เขาจะนอนลงมุดใบหน้ามาอยู่ระหว่างขาของเธอ

      ธาวินเอื้อมมือไปปลดซิปแล้วรูดกางเกงกับชั้นในตัวเองลงเล็กน้อยปลดปล่อยแก่นกายให้เป็๲อิสระอีกมือจับเอวบางให้หย่อนตัวลงมาจนจุดอ่อนไหวของเธอชิดริมฝีปากหนา

      ภาพที่มองลงไปข้างล่างทำให้เธอเสียวสะท้านไปทั้งร่างลิ้นหนาไล้เลียรอยแยกของเธอขึ้นลง แพรววนิตรีบจับหัวเตียงไว้เป็๞ที่ยึดเหนี่ยวก่อนจะส่ายสะโพกไปมาตามอารมณ์กระสันลิ้นร้ายกาจชำแรกเข้าไปในร่างกายของเธอแล้วรัววนไปมาจังหวะเดียวกันกับที่มือหนารูดแก่นกายตัวเองขึ้นลง

      ร่างบางเงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปากล่างแน่นลิ้นสากของเขาขยับพลิ้วอยู่ในช่องทางรักของเธอไม่มีหยุดเธอถูไถปุ่มกระสันเข้ากับจมูกโด่งไปมาอย่างลืมอาย

      “พะ พอก่อนค่ะ”ร่างบางขาสั่นเมื่อโดยเล่นงานหนักขึ้น เธอเสียวกระสันไปทั่วช่องท้อง

      ธาวินจัดการด้วยความช่ำชองทำให้เธอดิ้นเร่า ๆ อยู่บนปากเขามือหนาจับเอวเล็กให้แนบชิดลงมาอีก รัวลิ้นใส่ความหวานตรงหน้าถี่ยิบจนส่งเธอถึงจุดหมายปลายทาง

      “อ๊าา”แพรววนิตปลดปล่อยน้ำหวานออกมาให้คนข้างล่างดื่ม

      ปากหนาอ้าครอบรองรับทุกหยาดหยดเมื่อเลียจนทั่วแล้วธาวินจึงลุกขึ้นคุกเข่า ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดดึงร่างบางให้หันมาประจันหน้า จับแท่งร้อนถูไถช่องทางรักเปียกชื้นเขาไม่ได้สอดใส่แต่เลือกที่จะขยับสะโพกสอบให้แก่นกายอยู่ระหว่างขาของเธอแทน

      “หนีบขาเข้ามาหน่อย อา”แก่นกายใหญ่ถูกบีบรัดด้วยต้นขาทั้งสองข้าง

      ร่างหนากอดเอวเธอไว้แน่นแล้วโยกสะโพกสอบเข้าใส่ หญิงสาวโอบแขนรอบลำคอหนารับแรงเสียดสีที่ร่องฉ่ำเยิ้มน้ำหวานถูกผลิตออกมาอีกรอบทำให้เข้าออกได้ลื่นไหลขึ้นธาวินเริ่มโยกเอวเธอใส่เธอเร็วขึ้น

      “ครางชื่อฉันหน่อยสิ”

      “พี่วินขา อ๊ะ ๆๆ”เสียงครางหวานใกล้ใบหูทำให้เขาฮึกเหิมมากขึ้น ขยับถี่ยิบรัวเอวใส่คนตรงหน้า

     สองร่างช่วยกันขับเคลื่อนให้ความทรมานนี้สิ้นสุดลงหน้าอกนุ่มนิ่มที่บดเบียดอกแกร่งทำให้ร่างหนายิ่งจ้วงแทงไม่ยั้งจนในที่สุดเสียงครางต่ำพร้อมกับเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นพร้อมกันใบหน้าเล็กชื้นเหงื่อซบลงที่บ่าแกร่ง แม้จะไม่ได้สอดใส่เข้ามาแต่ก็รู้สึกเสียวไม่ต่างอะไรจากการร่วมรัก

      “สบายตัวแล้วสินะ”เขาวางเธอลงแล้วหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเรียวขาที่เต็มไปด้วยคราบรักจากเขาร่างบางผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย

      แพรววนิตตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนค่ำเมื่อหันไปมองรอบตัวก็เจอกับสามีของเธอนอนหลับอยู่ข้าง ๆหญิงสาวรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ทำให้เธอมองค้อนคนที่เป็๲ต้นเหตุให้เธอป่วยอยากจะแอบหยิกใบหน้าหล่อเหลาสักทีแต่ก็ไม่กล้า กลัวโดนจัดการจนสลบไปอีกรอบ

      ๻ั้๫แ๻่แต่งงานมาได้สองวันเขาก็ทำตัวติดหนึบกับเธอตลอด ต่างจากตอนก่อนแต่งที่แทบไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกันเขาเอาแต่ขลุกตัวอยู่ที่ทำงานเพราะเพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นานแต่ต่อให้เดินผ่านกันเขาก็เลือกที่จะเมินเธอกับแม่อยู่บ่อย ๆ จนเธอทำตัวไม่ถูกไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยแบบตอนเด็ก ๆ ถึงตอนนี้จะยังไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เพราะเขาเอาแต่ฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอตลอดเวลาแต่อย่างน้อยก็มีการหยอกล้อเธอให้ได้อายบ้าง ไม่ได้เมินเฉยเหมือนปกติเธอก็ได้แต่หวังว่าสักวันจะชนะใจเขาได้บ้างถึงได้ยอมทำเ๹ื่๪๫น่าอายตามที่เขาสั่งอย่างไม่คิด

      “ตื่นแล้วเหรอ ลงไปกินข้าวกันมั้ย เธอดูดพลังงานฉันซะเกลี้ยงเลย”ธาวินรู้สึกถึงการขยับตัวจากคนข้างเตียงจึงตื่นขึ้น

      “บ้า แพรวไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะพี่วินต่างหากที่หื่นเกินไป”แพรววนิตรีบหยิบเสื้อจากบนพื้นขึ้นมาสวมแล้ววิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัว

      ธาวินมองตามร่างบางจนเผลอยิ้มออกมาเดี๋ยวนี้เธอเริ่มกล้าต่อปากต่อคำกับเขาจากที่แต่ก่อนชอบทำหน้าเหมือนหมาหงอยจนน่าเบื่อยายตัวเล็กนี่ก็มีมุมดื้อเหมือนกันแฮะ ชักจะน่าสนใจขึ้นทุกวัน

      “ได้ยินว่าแพรวไม่สบายหายดีแล้วเหรอลูก” ธนากรเอ่ยทักลูกสะใภ้บนโต๊ะอาหาร

      “หายแล้วค่ะ”

      “สงสัยมีคนดูแลดีใช่มั้ยครับน้องแพรว” ธาวินหันมาส่งยิ้มให้

      “คงงั้นมั้งคะ”เธอแอบเบ้ปากในใจกับสรรพนามที่เขาเรียกเธอ ดูแลดีที่ไหนกันขนาดคนป่วยยังไม่เว้นเลย

      หญิงสาวก้มหน้าก้มตาสนใจอาหารต่อ เพราะยังไม่กล้าสบตากับแม่ตัวเองยิ่งนึกถึงเ๱ื่๵๹เมื่อกลางวันแล้วยิ่งอยากจะโกรธคนที่ไม่รู้จักล็อกประตูห้องจริง ๆ

      “แล้วนี่พวกลูกแพลนกันรึยังว่าจะไปฮันนีมูนที่ไหน”ธนากรถามลูกชายกับลูกสะใภ้

      “ยังเลยครับ”ก็ในหัวเขาไม่ทันได้คิดถึงเ๱ื่๵๹อื่นเลยยังไม่ได้คุยกับภรรยาเ๱ื่๵๹ฮันนีมูนสักที

      “งั้นไปพักที่พูลวิลล่าที่กระบี่ดีมั้ยพ่อซื้อเอาไว้แต่แทบไม่มีโอกาสได้ไปเลย พ่อเช็กให้แล้วแหละว่ายังมีบ้านว่างอยู่ไปเที่ยวกันก่อนเถอะ ถือว่าเป็๞ของขวัญวันแต่งงานจากพ่อด้วย”

      “ขอบคุณครับพ่อ”

      “แล้วแพรวว่ายังไงล่ะลูก”ธนากรหันมาถามลูกสะใภ้หัวแก้วหัวแหวนด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเล่นเอาธาวินหมั่นไส้แต่ก็ต้องแกล้งส่งยิ้มให้เธอแทน พลางคิดในใจว่าคอยดูเถอะถ้าได้อยู่กันสองคนอย่าหวังว่าเธอจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย

      “อะไรที่คุณพ่อว่าดีแพรวก็ว่าดีค่ะ”แพรววนิตยิ้มให้ธนากร จนคนตัวสูงข้าง ๆ เก็บทรงไม่อยู่ เผลอเบ้ปากเธอยังสอพลอเก่งเหมือนตอนเป็๲เด็กเลย

      “เป็๞อะไรรึเปล่าวิน”พราวลดาเห็นชายหนุ่มทำสีหน้าแปลก ๆ จึงเอ่ยถาม

      “เปล่าครับ พอดีอาหารค่อนข้างเค็ม”ธาวินแกล้งยกน้ำขึ้นดื่ม

      “งั้นพรุ่งนี้วินพาน้องไปซื้อชุดว่ายน้ำสิลูก”พราวลดาเสนออย่างกระตือรือร้น

      “หนูว่ายน้ำไม่เป็๲นะคะแม่”

      “ก็ให้พี่เขาสอนสิรบกวนวินด้วยนะลูก”

      “ครับ คุณน้า” เขาตอบรับเสียงเรียบแม้จะแต่งงานกับลูกสาวของพราวลดาแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากเรียกเธอว่าแม่