ตงฉินยึดอำนาจ

ต่งเทียนปากัดฟันแล้วพูดว่า “นังสารเลวนั่นมันบ้าเกินไปแล้ว กล้าเตะฉันต่อหน้าคนมากมาย ถ้าฉันไม่เอาคืน คงไม่ใช่คนสกุลต่ง”

โจวเหวินเชากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เทียนปา ไม่ใช่ว่าฉันกังวลเกินไป แต่นายไม่สงสัยหรอว่าหลิวชิงหยู่เป็นใคร ทำไมเขาถึงกล้าตีผู้ว่าการเทศมณฑล ดูคู่เต้นรำเขาสิ ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนธรรมดาๆ ไปได้ยังไง โดยเฉพาะหวังจงซานที่สนับสนุนหลิวชิงหยู่ทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น ฉันมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ นายไม่ควรหาเรื่องผู้หญิงคนนี้ และนายควรเปลี่ยนนิสัยลามกของนายมิฉะนั้นสักวันมันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวนายเอง”

ต่งเทียนปาเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดด้วยความโกรธว่า “แล้วนายคิดว่าฉันควรทำยังไง เดิมทีนายบอกว่านายจะใช้ประโยชน์จากงานนี้จัดการหลิวชิงหยู่ นายคงคิดไม่ถึงว่าจะถูกหลิวชิงหยู่จัดการซะเอง แม้แต่นายกหลี่ก็ยังไม่สนับสนุนพ่อนาย เท่ากับฉันถูกทุบตีฟรีๆ แบบนี้ฉันไม่ยอมแน่”

โจวเหวินเชากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนี้ง่ายมาก เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรในงานเต้นรำนี้ ปล่อยหลิวชิงหยู่ไป เราไปกันเถอะ ตอนนี้ต้องแทรกแซงโครงการพื้นที่ชมวิวภูเขาชุ่ยผิง ถ้าแผนการครั้งนี้ไปได้สวยหลิวชิงหยู่จะถูกจัดการแน่นอน” หลังจากนั้นโจวเหวินเชาก็อธิบายเกี่ยวกับแผนของเขาให้ต่งเทียนปาฟัง จากนั้นต่งเทียนผาก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เราจะออกเดินทางทันที คราวนี้เราจะต้องจัดการหลิวชิงหยู่ให้ได้”

จากนั้นทั้งสองก็ขับรถไปยังเทศมณฑลจิงหลิน

บริเวณฟลอร์เต้นรำเมื่อไม่มีสองคนนั้นคอยสร้างปัญหาบรรยากาศก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่คนที่เข้าร่วมล้วนเป็นหนุ่มสาวที่มีความสามารถ ทำให้ชายหนุ่มหญิงสาวเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

ในขณะที่การเต้นรำเริ่มขึ้น หลิวชิงหยู่ก็ปวดหัวอีกครั้ง

เพราะทันทีที่งานเต้นรำเริ่มขึ้นเขาก็ถูก เฉาฉูหุ้ยลากตัวไปทันที

ขณะที่ทั้งสองกำลังเต้นรำ เฉาฉูหุ้ยที่จับเอวของหลิวชิงหยู่ก็พูดขึ้นว่า “พี่หลิวความสัมพันธ์ของพี่กับยัยป้าคนนั้นเป็นไงกันแน่ ดูเธอเป็นห่วงพี่มากเลย และดูเหมือนว่าเธออยากจะเต้นรำกับพี่จนตัวสั่น”

หลิวชิงหยู่ยิ้มแล้วอธิบาย “เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน ฉูหุ้ยไม่ต้องคิดมาก”

เฉาฉูหุ้ยสวนขึ้นว่า “เชื่อก็บ้าแล้ว”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเต้นรำ ฉินรุ่ยเจียก็จ้องมองไปยังหลิวชิงหยู่ เธอกำลังตัดสินใจหาโอกาสชิงตัวหลิวชิงหยู่มา เพราะตั้งแต่เล็กหากเธออยากได้อะไรเธอก็ต้องได้ เธอเชื่อว่าด้วยระดับสติปัญญาและความสามารถของเธอ เธอไม่แพ้ใครแน่นอน โดยเฉพาะเฉาฉูหุ้ยเธอยิ่งไม่อยากจะแพ้ เธออยากจะบอกกับเฉาฉูหุ้ยว่า แม้ว่าฉันจะอายุมากกว่าแต่ฉันก็เด็ดกว่าเธอ

ทันใดนั้นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอายุยี่สิบหกถึงยี่สิบเจ็ดปี ก็เดินมาหาฉินรุ่ยเจียแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณหนู ผมชิวเทียนฮวา รองผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายพลเรือน ไม่ทราบว่าคุณช่วยให้เกียรติเต้นรำกับผมได้หรือไม่”

ฉินรุ่ยเจียปฏิเสธด้วยใบหน้าเย็นชา แล้วพูดว่า “ขอโทษด้วย รองผู้อำนวยการชิว ดิฉันอยากพักผ่อนเงียบๆ ”

ไม่ไกลจากตรงนั้น วัยรุ่นสองสามคนได้พนันกันไว้ว่า ใครกันที่จะสามารถเชิญฉินรุ่ยเจียมาเต้นรำได้ หลังจากตกลงเงื่อนไขเดิมพันแล้วผู้ชายคนหนึ่งก็เดินไปหาฉินรุ่ยเจีย

อย่างไรก็ตามหลังจากเพลงแรกจบ ทุกคนก็ต้องคอตกกลับมาเพราะไม่มีใครสามารถชักชวนได้เลย ตอนนี้ฉินรุ่ยเจียใบหน้าหมองหม่นเรื่อยๆ และเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งทำให้ไม่มีใครกล้าชักชวนเธอ ในตอนนี้ทุกคนตั้งฉายาให้เธอว่าเป็นยอดภูเขาน้ำแข็ง

และทันทีที่เพลงเต้นรำเพลงแรกจบลง หลิวชิงหยู่และเฉาฉูหุ้ยก็กลับไปยังที่นั่งและเตรียมจะพัก แต่ทันใดนั้นเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ก่อนหลิวชิงหยู่กับเฉาฉูหุ้ยจะนั่งลง ดนตรีเพลงสองก็เริ่มคลอขึ้น ฉินรุ่ยเจียเห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาหลิวชิงหยู่พร้อมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ “หลิวชิงหยู่ ช่วยมาเต้นรำกับฉันสักเพลงได้ไหม”

หลิวชิงหยู่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ นอกจากนี้ฉินรุ่ยเจียช่วยเขากับเฉาฉูหุ้ยเอาไว้ ดังนั้นหลิวชิงหยู่จึงยิ้มแล้วกล่าวขึ้นว่า “นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เขามองไปยังเฉาฉูหุ้ยราวกับกล่าวขอโทษผ่านแววตา และเดินไปบนฟลอร์เต้นรำพร้อมกับฉินรุ่นเจีย

คราวนี้ฉินรุ่ยเจียแสดงความกล้าหาญออกมาด้วยการเอาตัวแนบชิดกับหลิวชิงหยู่ ทำให้หลิวชิงหยู่รู้สึกมีความสุขและกระอักกระอ่วนพร้อมกัน

หลิวชิงหยู่ก่อนหน้านี้นอกจากเรื่องงานแล้วเขาไม่ได้รู้สึกกับฉินรุ่ยเจียเป็นอย่างอื่น แต่ตอนนี้ฉินรุ่ยเจียกลับเอาตัวแนบชิดติดร่างของเขา กลิ่นกายของเธอปะทะเข้ากับจมูกของเขามันทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบเล็กน้อย โดยเฉพาะสัมผัสที่นุ่มนิ่มจากเนินอกทั้งสองลูก บวกกับการเคลื่อนไหวตามจังหวะการเต้นรำ ทำให้หลิวชิงหยู่อดที่จะนึกถึงเรื่องลามกไม่ได้ เวลานั้นความนุ่มนวลและความวาบหวามระหว่างการเต้นรำทำให้หลิวชิงหยู่รู้สึกร้อนผ่าวบริเวณช่องท้อง จนอวัยวะส่วนล่างเริ่มแสดงปฏิกิริยาที่ซื่อสัตย์

ฉินรุ่ยเจียพยายามเต็มที่เพื่อใช้เสน่ห์ดึงดูดหลิวชิงหยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของช่วงล่าง มันก็ทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำ แม้ว่าเธอจะยังบริสุทธิ์แต่เธอก็อายุ 25 แล้วจึงรู้เกี่ยวกับสิ่งต่างๆมากมาย ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้มันทำให้เธอรู้ทันทีว่าหลิวชิงหยู่มีความรู้สึกกับตัวเธอ ขณะเดียวกันมันก็ทำให้เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ผสมกับความตื่นเต้นอดที่จะรู้สึกประทับใจในความซื่อตรงของหลิวชิงหยู่ไม่ได้เช่นกัน หลังจากเต้นได้สักพักเธอก็ผละตัวออกไปจากหลิวชิงหยู่

เมื่อฉินรุ่ยเจียถอนตัว หลิวชิงหยู่ก็หดหู่ แต่เดิมทั้งสองแนบชิดกันมันทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้ม กระทั่งฉินรุ่ยเจียถอนตัวเว้นระยะออกมา

ทว่ายังมีผู้คนจำนวนมากที่ยังอยู่บนฟลอร์เต้นรำและบางครั้งพวกเขาก็จะได้สลับคู่กับคู่เต้นคนอื่นๆ ดังนั้นหลายคนจึงได้ทำความรู้จักกัน บ้างก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว แต่ในบางครั้งก็มีการเหม็นขี้หน้ากัน

สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างหลิวชิงหยู่และฉินรุ่ยเจียเป็นไปอย่างราบรื่น สำหรับเฉาฉูหุ้ยตอนนี้ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา ฟันของเธอขบแน่นพร้อมฉีกกระดาษเป็นสองซีก สี่ชิ้น แปดเศษ ราวกับว่าสิ่งที่ฉีกคือความสัมพันธ์ระหว่างหลิวชิงหยู่กับฉินรุ่ยเจีย ในขณะที่ฉีกกระดาษเฉาฉูหุ้ยก็พึมพำแล้วพูดขึ้นว่า “นังจิ้งจอกนี่เก่งเรื่องการยั่วยวนผู้ชายจริงๆ เพลงหน้าฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสอีกครั้งแน่”

หลังจากเพลงนี้จบ หลิวชิงหยู่กับฉินรุ่นเจียต่างก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงต้องกลับไปนั่งที่

จู่ๆ เฉาฉูหุ้ยก็มานั่งข้างๆหลิวชิงหยู่พร้อมกอดเอวหลิวชิงหยู่แล้วพูดว่า “พี่หลิว นี่พี่กำลังคิดอะไรอยู่ใช่มั้ย”

หลิวชิงหยู่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ๆ ก็แค่เต้นรำเท่านั้น”

แม้ว่าหลิวชิงหยู่จะเป็นคนซื่อตรงและไม่เคยพูดโกหกอะไรในขณะที่ปฏิบัติงาน แต่เมื่อเผชิญกับเฉาฉูหุ้ยหากเขาขืนพูดความจริงออกไป เขาคงต้องตายอย่างอนาถ

ได้ยินคำแก้ตัวเฉาฉูหุ้ยก็ไม่คิดจะปล่อยหลิวชิงหยู่ไป เธอหยิกหลิวชิงหยู่ ทำเอาหลิวชิงหยู่หน้าบิดเบี้ยว จนเขาต้องรีบพูดขึ้นว่า “ฉูหุ้ยเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ดังนั้นมั่นใจได้เลยว่าฉันจะไม่มองใคร”

“ฮึ่ม เดี๋ยวนี้พี่กลายเป็นผู้ชายที่ชอบเหยียบเรือสองแคมแล้วสินะ” จากนั้นเฉาฉูหุ้ยก็ลุกขึ้นพร้อมดึงแขนของหลิวชิงหยู่ พูดว่า “พี่หลิวฉันตัดสินใจแล้ว เราจะไม่พักในระหว่างที่เพลงดังขึ้น ตั้งแต่นี้ไปพี่ต้องเต้นคู่กับฉันทุกเพลง”

และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้น คู่เต้นรำของหลิวชิงหยู่กับเฉาฉูหุ้ยเต้นรำในเพลงที่สามและเต้นต่อไปเป็นเวลา 2 ชั่วโมงโดยไม่ก้าวลงจากฟลอร์อีกเลย

ฉินรุ่ยเจียไม่คิดว่าเฉาฉูหุถ้ยจะมาไม้นี้ เธอรอโอกาสที่จะเสียบเต้นรำกับหลิวชิงหยู่ เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเฉาฉูหุ้ยจะเต้นได้นานขนาดนี้ดังนั้นเธอจึงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองเฉาฉูหุ้ยเต้นรำกับชายที่ตนชื่นชอบ

หลังจากจบงานเต้นรำ เฉาฉูหุ้ย ก็เดินทางกลับไปหยานจิง ในไฟลต์บินคืนนั้นเพราะเธอต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารและกฎระเบียบของโรงเรียนก็เข้มงวด แต่ก่อนจะขึ้นเครื่องเธอก็กอดเอวของหลิวชิงหยู่แล้วพูดว่า “พี่หลิวถึงแม้ฉันจะไม่ได้อยู่ข้างๆ พี่ตลอดเวลา แต่พี่ก็ต้องระวังห้ามถูกผู้หญิงอื่นล่อลวงโดยเฉพาะยัยฉินรุ่ยเจียนั่น พี่ต้องทิ้งระยะอยู่ห่างจากเธอเอาไว้” พูดจบเฉาฉูหุ้ยก็เดินไป ขณะเหลือบมองหลิวชิงหยู่ด้วยหางตา

ทำเอาหลิวชิงหยู่เหงื่อตกไม่พัก

หลังจากส่งเฉาฉูหุ้ยแล้ว หลิวชิงหยู่ก็นั่งแท็กซี่กลับกวนซาน อย่างไรก็ตามตอนนี้หลิวชิงหยู่ไม่มีทางรู้เลยว่า โจวเหวินเชาและต่งเทียนปาได้มาถึงจิงหลิน และพวกเขากำลังวางแผนเรื่องพื้นที่รอบๆ ภูเขาชุ่ยผิงอีกครั้ง