ตอนที่ 10
มีดีสินะ
ติ๊ด
นาฬิกาเรือนหรูบนหัวเตียงบอกเวลาของวันใหม่แล้ว แต่เ้าของห้องก็ยังไม่กลับมา แต่คนที่มาอาศัยห้องอ่านหนังสือนี่สิ เผลอหลับไปเพราะความเพลีย ปกติแล้วจะนอนเร็วแต่พอเพื่อนๆ มาอาศัยดื่มกันที่ห้องของเธอ ก็ทำให้เป่าเปานอนดึกทุกที
เอวามีเพื่อนผู้ชายค่อนข้างเยอะ ถ้าไม่รวมเป่าเปา ริสา น้ำหนึ่ง เพื่อนที่เหลือก็จะเป็ผู้ชายหมด และเหตุผลที่เป็แบบนั้นก็เพราะเอวาเป็ถึงดาวคณะที่ยังต้องทำการแข่งขันอยู่
มหาวิทยาลัยอื่นอาจจะแข่งประกวดกันในเทอมแรกให้แล้วเสร็จ แต่ที่นี่นั้นแข่งขันลากยาวมาจนถึงเทอมสอง และจะมีการประกวดเกิดขึ้นแน่ๆ
ใบหน้าที่ไร้การปรุงแต่งหลับสนิทและนอนเท้าแขนเกยอยู่บนโซฟา แต่ตัวอยู่ที่พื้น เธอไม่กล้าเปิดแอร์ก็เลยเปิดแค่พัดลม ไม่นานนักเงาดำๆ ด้านนอกก็มาหยุดที่หน้าห้องเป็สัญญาณว่าเ้าของห้องได้กลับมาแล้ว
กรึก ติ๊ด
ประตูบานใหญ่ที่ความปลอดภัยแ่านั้นเปิดเข้ามา แพทมองเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงพัดลม เขากวาดสายตามองจนได้เห็นว่าร่างเล็กๆ นั้นนอนหลับอยู่
"หลับเหรอ?"เขาพึมพำพลางเดินเข้ามาด้านใน วางของลงที่โต๊ะข้างประตู ถอดรองเท้าเสร็จสรรพก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะย่อตัวลงด้านข้างคนที่หลับไป
ดวงตาคมมองไล่จากใบหน้า ั้แ่ตาลงมาปาก ในหัวมีความคิดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา ตอนนี้เธอไม่ได้สวมแว่นเหมือนทุกครั้ง
"มีดีสินะ"ปากบางเอ่ยเบาๆ แล้วใช้นิ้วเกลี่ยผมหน้าม้าที่ปิดตาของเธอเอาไว้ออกเพื่อให้เห็นหน้าชัดๆ เห็นแค่นั้นเขาก็ปล่อยมือออกแล้วปล่อยให้คนตัวเล็กได้นอนหลับไป
เ้าของห้องละความสนใจจากคนที่นอนหลับไป แล้วเดินมาถอดเสื้อผ้าออกอย่างไม่ได้กลัวว่าใครจะเห็นเขาในสภาพเปลือยเปล่า เสื้อผ้าค่อยๆ หย่อนลงตะกร้าั้แ่ชิ้นใหญ่จวบจนถึงชิ้นเล็ก ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวก่อนจะเดินหายไปในห้องน้ำ
เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นไม่ดังนก เขากำลังชะล้างร่างกายของตัวเองหลังจากที่สะสมมา ส่วนคนที่หลับ ก็ยังขี้เซาต่อไป
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
เสียงหนึ่งดังติดกันสามครั้งติด เล่นเอาใบหน้าหวานสะดุ้งและลืมตาขึ้นมา แต่ก็พบว่าภาพมันเบลอเพราะไม่ได้สวมแว่น
มือเล็กๆ ตะเกียกตะกายควานหาดวงตาที่สามและสี่ของตัวเอง ก่อนจะสวมมันและเห็นทุกอย่างชัดขึ้น หูก็พยายามฟังว่ามันคือเสียงอะไร จนรู้ว่าเป็เสียงออดหน้าห้อง
"หืม หลับไปหรอ...จะงีบแค่นิดเดียวเอง พี่แพทกลับมาแล้ว แย่แน่ๆ"คนตัวเล็กบ่นอย่างกังวล เธอรีบรวบหนังสือเข้าที่แล้วเอามากอดไว้ จากนั้นก็ลุกมาที่ประตูเพื่อที่จะเปิดให้เ้าของห้องเข้ามา
"กลับมาแล้วเหรอคะ..."
"มึงเป็ใคร"
เป่าเปายังถามไม่ทันจะจบ ประตูก็เปิดออกพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้าและไม่น่าจะรู้จัก เธอสวมเกาะอีกสีแดงกับกางเกงยีนขาสั้น ทำผมลอนปากก็แดง
"คะ...อึก พี่เป็ใครคะ"เป่าเปางุนงง เพราะคิดว่าคนที่กดออดคือเ้าของห้อง แล้วทำไมถึงเป็ผู้หญิงคนนี้
"กูต่างหากต้องถามมึง มึงเป็ใครอีแว่น ทำไมมาอยู่ในห้องแพท ห้ะ"สาวปากแดงถามก่อนจะผลักคนตัวเล็กอย่างแรงจนล้มกลับเข้ามาในห้อง
"ตุบ"
"พี่คะ คือหนู..."
"มาอ่อยแพทสินะ แหม ทำเป็ใส่แว่นแอ๊บใส ที่แท้ก็แรดเงียบ มาอ้าขาให้แพทเอา แพทเบื่อก็จะทิ้งแก"ผู้มาใหม่ไม่สนใจคำบอกเล่าใดๆ ไม่เปิดโอกาสให้เป่าเปาได้อธิบาย เธอผลักแล้วปิดประตูห้อง ก่อนจะพุ่งเข้ามาจิกหัวคนที่ไม่ได้รู้เื่อะไรด้วยเลย
"กึก"
"โอ๊ย พี่คะ หนูเจ็บ"
"หน็อย เจ็บเหรอ สมควร อีแรด กูจะตบมึงให้เืกบปากเลยคอยดู"
ว่าแล้วก็ไม่ได้พูดอย่างเดียว พูดจบก็ตบหน้าขาวๆ จนหน้าหัน สร้างความชาวาบให้กับใบหน้าที่ถูกทะนุถนอมมาตลอดอย่างรุนแรง
"อึก"เ้าของแก้มขาวตอนนี้หน้าหันและช็อกมา น้ำตาไหลออกมาเพราะพ่อแม่ พี่ชายไม่เคยตบตี แต่กลับถูกใครไม่รู้ทั้งกระชากทั้งตบ
"ฮึก อย่าทำหนูเลยนะคะ"
"มึงตายคาตีนกูวันนี้แหละ"เธอไม่สน คนที่เหนือกว่าพูดแล้วกระชากหัวสาวแว่นซ้ำ จนเป่าเปาร้องลั่นออกมา เธอปล่อยโฮแล้วพยายามปัดมือของคน้าออก
"ลีน่า หยุด หยุด!"เ้าของห้องได้ยินเสียงเอะอะโวยวายหลังจากปิดน้ำ เขารีบพันผ้าขนหนูออกมาถึงได้เห็นว่าตอนนี้กำลังเกิดเื่ชุลมุนขึ้น
เขาพูดก่อนจะรีบเดินมาผลักคนที่รังแกเป่าเปาออกอย่างแรง ดวงตาคมหันมาเห็นคนที่กองอยู่กับพื้นแล้วก็หน้าเสีย
"ลีไม่หยุด"ร่างสวยอาละวาดแล้วจะพุ่งมาทำร้ายคนบนพื้น มันทำให้คนที่หวงพื้นที่ส่วนตัวอย่างเขาโกรธจนหันมาตะเบ็งเสียงใส่เธอ
"หยุด!"ไม่ได้พูดอย่างเดียวแต่นิ้วก็ชี้หน้า ดวงตาคมนั้นโกรธจัด เขาเอาตัวมาขวางไว้แล้วจ้องหน้าสาวในสต๊อกด้วยความโมโหที่เธอก้าวล้ำเส้นของเขา
"พี่แพท!"
"ออกไป"แค่เพียงน้ำเสียงโทนเดียวที่เอ่ยออกมา ก็ทำให้เธอหยุดทุกการกระทำและมีสีหน้าอ่อนลง
"พี่แพท คือ..."
"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัว"
"แล้วทำไมอีนี่ได้มาห้องพี่ล่ะคะ ทำไมลีน่ามาไม่ได้ หรือพี่ได้มันแล้ว ชอบแบบนี้แล้วเหรอคะ"เธอกระทืบเท้าแล้วจะเข้ามากอดเขา แต่แพทก็ขยับตัวออก
"ไม่เคารพกันแบบนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องคุยกันอีก บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าอยากเจอจะนัดเอง ไม่ใช่ล้ำเส้นกัน กลับไป"เขาพูดอย่างไร้เหยื่อใยทำให้ลีน่านั้นกำมือแน่น
"อ่อ...ขอโทษเป่าเปาซะ"
"ไม่ขอโทษ ทำไมลีน่าต้องขอโทษอีเด็กนี่ด้วย"
"แล้วจะไม่ขอโทษเหรอ คุณมีสิทธิ์มาทำร้ายคนของผมเหรอ"
"คนของผม...นี่ไง พี่แพทมีอะไรกับมันจริงๆ มึงมานี่เลยนะ"
"ลี่น่า หยุดบ้าได้ปะวะ แม่ง! ขนาดแค่คุยยังเป็บ้าขนาดนี้เลยสินะ ถ้าไม่ขอโทษก็กลับไปแล้วไม่ต้องมาเจอกันอีก"เขายื่นคำขาดก่อนจะหันมาจับคนที่ตัวสั่นอยู่ให้ลุกขึ้น
"พี่แพท"
"ไปให้พ้นไป"เขาพูดอย่างหนักแน่น เมื่อลีน่าไม่สำนึกผิด มาทำร้ายคนที่มาอาศัยห้องของเขาอ่านหนังสือ
"ขอโทษ ฉันขอโทษ"ลีน่ารีบพูดเพราะกลัวจะโดนเฉดหัวทิ้ง
"ให้อภัยไหม"เขาหันมาถามคนที่เอาแต่ก้มหน้าน้ำตาไหล เป่าเปาไม่ยอมตอบและไม่เงยหน้ามาสบตาใครด้วยซ้ำ
"ไม่สินะ"เขาคิดเอาเอง เพราะมันยาก และเขาไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนคนที่โดนทำร้ายร่างกาย
"กลับไปซะ อย่าเพิ่งคุยกัน"
"ไม่เอานะคะพี่แพท ไม่เอานะ ลีน่าขอโทษแล้วไง"
"ก็ถ้าขอโทษแล้วจบ ทุกอย่างมันก็คงง่ายไปหมดแล้วสิ คุณทำร้ายร่างกายคนอื่นนะ มันไม่ใช่การทะเลาะวิวาท และถ้าพ่อแม่ของน้องจะเอาเื่ ก็เตรียมตัวไว้แล้วกัน"แพทพูดจบก็ดันสาวสวยออกจากห้องของเขาทันที ทำให้ลีน่านั้นดิ้นไม่ยอม แต่ด้วยความเด็ดขาดเขาดันเธอออกไปอย่างไม่ไยดีก่อนที่เขานั้นจะปิดประตูล็อกห้อง
ใบหน้าคมหันมาเห็นคนในชุดนอนแล้วก็ต้องถอนหายใจ ใบหน้านั้นมีแต่น้ำตาสินะ
"เงยหน้า"เขาพูดแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าของเป่าเปา เธอยังไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง จนเขานั้นต้องเชยคางของเธอขึ้น
"ไม่เอา"เป่าเปาบอกอย่างงอแงแล้วจะเดินกลับห้อง แต่เขาก็คว้าไหล่สองข้างของเธอเอาไว้ไม่ให้ไป
"นิ่งๆ"เขาบอกก่อนจะจับคางเธอหมุนซ้ายทีขวาที
"ขอโทษนะ"เขารู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุให้เธอโดนอะไรแบบนี้ เ้าของห้องใช้มือถอดแว่นของเธอออก ก่อนจะใช้มืออีกข้างเกลี่ยน้ำตาให้
565
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
