ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

        โถงพิธีฝ่ายในยามนี้มีเหล่าฮูหยินมาถึงก่อนแล้วทันทีที่พระชายาฮั่นอ๋องปรากฏตัว ทุกสายตาล้วนจับจ้องมา คล้ายตั้งใจคล้ายไม่เจตนาแม้จะเข้ามาทักทาย แต่ก็เป็นไปตามมารยาทพิธีการ

        ซูอันหนิงไม่สนิทกับสตรีชนชั้นสูงเหล่านี้แม้แต่น้อยก่อนแต่งมาเป็นสะใภ้ราชวงศ์ นางเป็นเพียงบุตรสาวองครักษ์ตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ไม่ชมชอบร่วมงานชมบุปผา ชุมนุมบทกวีสักเท่าไร

        ยิ่งยามนี้นางจดจำผู้ใดไม่ได้แม้แต่น้อยมีเพียงกลุ่มสตรีออกเรือนในหน่วยการค้าที่นางร่วมทุนเท่านั้นที่ถือว่าพูดคุยกันถูกคอยามเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังเช่นนี้ ซูอันหนิงก็ไม่ต่างจากหงส์ในฝูงเป็ด

        นางย่อมไม่ยอมให้ตนเองเป็นเป็ดเด็ดขาด

        “เมื่อครู่เห็นหวางเฟยเดินมาพร้อมกับเช่อเฟยขององค์ไท่จื่อมิใช่หรือ”

        เสียงกระซิบถามกันดังขึ้น

        ข่าวใหญ่เรื่องคดีความนิยายพาดพิงฮั่นอ๋องและพระชายาโด่งดังไปทั้งเป่ยจิงไม่มีใครไม่รู้...คนในเดือดร้อนแทบบ้านแตก คนนอกกลับมองเป็นเรื่องสนุกไม่ต่างจากเรื่องเล่าในวงน้ำชาที่ควรค่าแก่การนำมาสนทนาเป็นกับแกล้ม

        ยามนี้เมื่อได้เห็นทั้งจางลั่วหลินและซูอันหนิงสายตาของสตรีเหล่านั้นยิ่งเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        “แต่เหมือนจะพูดคุยกันไม่ถูกคอจึงแยกกันกลางทางกระมัง”

        เสียงหัวเราะดังรับเบาๆ “ไม่แปลกใจ...เมื่อครู่ เห็นฮั่นหวางปฏิบัติต่อฮั่นหวางเฟยหรือไม่”

        “ดูก็รู้ว่าแสร้งทำ”

        จางลั่วหลินยกมุมปากยิ้มจางๆส่วนซูอันหนิงแสร้งไม่ได้ยิน จะให้ไปถกเถียงกับสตรีเหล่านี้หรือแม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่เข้าใจบุรุษผู้นั้นเลย ไม่รู้เขาคิดอะไรอยู่กันแน่

        ไม่นานเหล่าองค์หญิงและพระสนมก็เสด็จเสียงสนทนาจึงเงียบลง

        “ฮองเฮาเสด็จ!”

        ฮองเฮาเดินผ่านโถงกลางเข้ามาช้าๆเหล่าสตรีในโถงต่างลุกขึ้น แล้วจึงคุกเข่าคำนับอย่างพร้อมเพรียง

        “ถวายพระพรฮองเฮา ขอจงทรงพระเจริญพันปีพันๆ ปี”

        “ลุกขึ้น” เสียงทรงอำนาจดังขึ้น“นั่งตามสบายเถิด”

        “ขอบพระทัยฮองเฮา”

        ฮองเฮามองลงมายังเบื้องล่างสนทนากับองค์หญิงเล็กน้อย ถามไถ่ฮูหยินตราตั้งพอเป็นพิธี ก่อนจะหันไปทางสะใภ้หลวงสายตาเลื่อนผ่านซูอันหนิงไปทางจางลั่วหลินหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะตรัส

        “ไท่จื่อเฟยตั้งครรภ์ได้หลายเดือนแล้วยามนี้ไท่จื่อจึงอนุญาตให้เช่อเฟยมาร่วมพิธีแทน”

        จากนั้นสายพระเนตรของฮองเฮาก็เคลื่อนมาทางพระชายาฮั่นอ๋องและพระชายาจ้าวอ๋อง “พวกเจ้าทั้งสอง ก็เร่งมือเข้า”

        ซูอันหนิงแสร้งทำเป็นเอียงอายรับคำแล้วก้มหน้าต่ำในใจกลับด่าทอจูเกาเซวียนไม่หยุด บุรุษเช่นนั้น ให้ร่วมเตียงยังไม่สนิทใจจะมีลูกได้อย่างไรกัน

        อีกอย่างนางก็ไม่ใช่พระชายาซูจริงๆเสียหน่อย ร่างกายนี้มักมีปฏิกิริยาที่นางไม่อาจควบคุมไม่รู้จะมีวันใดที่พระชายาซูตัวจริงกลับมาทวงคืนร่างหรือไม่

        ความสัมพันธ์คลุมเครือระหว่างจูเกาเซวียนกับนางเป็นเช่นไร...ยามนี้ซูอันหนิงสับสนยิ่งนักคำพูดของจางลั่วหลินยิ่งทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่าฮั่นอ๋องกับเจ้าของร่างนี้มีอดีตร่วมกันอย่างลึกซึ้งแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะเกี่ยวข้องกับนางที่ข้ามผ่านกาลเวลามาอยู่ในร่างนี้แทน

        ตราบเท่าที่นางยังอยู่การเข้าหอระหว่างพวกเขาจะไม่มีทางเกิดขึ้น

        ระหว่างที่ซูอันหนิงกำลังดำดิ่งกับความคิดฮองเฮาก็สั่งให้ยกอาหารแล้ว

        อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะแม้บอกว่าเป็นอาหารร้อน ทว่าแต่ละจานที่วางลงกลับไม่มีไอร้อนเหลืออยู่แม้แต่น้อยซูอันหนิงมองอาหารเย็นชืด แล้วนึกถึงเกี๊ยวที่เพิ่งกินมาจากบ้านโชคดียิ่งนักที่นางกินมาเยอะแล้วก่อนเข้าวัง

        ภาพใบหน้าซีดขาวของจูเกาเซวียนผุดขึ้นหากเขาไม่กลับจวนไปรับนาง ก็คงต้องทนเสวยอาหารเย็นๆ เหล่านี้ประทังหิวกระมัง

        ซูอันหนิงเหม่อไปอีกครั้งนึกถึงโต๊ะอาหารที่จวนอ๋อง ยามมีบุรุษผู้นั้นนั่งร่วมโต๊ะบางครั้งนางก็รู้สึกถึงความเป็นบ้าน

        แต่ระหว่างนางกับเขากลับมีแต่ความขัดแย้ง เป็นดังเส้นขนานที่ไม่อาจบรรจบ

        นางคีบอาหารใส่ปากเคี้ยวกินอย่างสำรวมพอเป็นพิธีเท่านั้น แม้อาหารจะเย็นแต่ชากลับอุ่นร้อนกำลังดีรสหวานนุ่มหอมกลิ่นผลไม้ ผสมกลิ่นดินคล้ายชาผูเอ๋อร์

        นางจิบไปคำหนึ่งแล้ววางลงนางกำนัลก็ขยับเข้ามารินเพิ่มให้ทันทีของร้อนในยามอากาศเย็นเยียบทำให้ร่างกายอุ่นขึ้น ซูอันหนิงจึงดื่มไปไม่น้อยไม่นานก็เริ่มแน่นตึงที่ท้องน้อย

        นางเหลียวซ้ายแลขวามองหาสาวใช้ซึ่งแยกไปพักรอที่ด้านข้างโถงพิธีพอเห็นสตรีหลายคนลุกออกจากที่นั่งก็คิดไปว่าตนเองมีเพื่อนแล้วจึงหันไปเอ่ยกับนางกำนัล

        “เรียกสาวใช้ของข้ามาได้หรือไม่”

        “ฮั่นหวางเฟยจะไปเปลี่ยนฉลองพระองค์หรือเพคะ[1]”

        ซูอันหนิงกะพริบตา จากนั้นก็พยักหน้ารับ

        “เช่นนั้น บ่าวจะนำทางให้นะเพคะ”นางกำนัลน้อยเสนอตัวนำทาง

        ซูอันหนิงคิดว่าในวังหลวงหากไม่มีขันทีนำทางก็ต้องเป็นนางกำนัลทำหน้าที่นั้น ไม่อาจเดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปทั่วทว่าความรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่มีคนสนิทติดตามไปด้วยยังคงรบกวนนางอยู่ตอนที่เดินออกมาจากโถงพิธีจึงอดมองหาคนของตัวเองไม่ได้

        “ให้ใครไปตามสาวใช้ของข้ามาหน่อยเสื้อผ้าของข้าอยู่ที่พวกนาง”

        นางกำนัลไม่ได้ปฏิเสธ “เพคะ”

        นางผละไปทางหนึ่งแล้วกระซิบกับนางกำนัลน้อยอีกคนนางกำนัลน้อยพยักหน้าแล้วเดินไปอีกทาง ซูอันหนิงรออย่างกระวนกระวายใจท้องน้อยก็ปวดตึงขึ้นเรื่อย ๆ ยามนี้ถึงเพิ่งรู้จักตำหนิตนเองที่ดื่มมากเกินไป

        รอมาหนึ่งเค่อสาวใช้ของนางก็ยังไม่ปรากฏตัวซูอันหนิงเริ่มจะรอไม่ไหวนางกำนัลเห็นท่าทางกระวนกระวายของนางจึงเอ่ยขึ้นอย่างเข้าอกเข้าใจ

        “บางทีสาวใช้ของหวางเฟยอาจจะไปหยิบเสื้ออยู่คงจะใกล้มาถึงแล้วกระมังเพคะ หากหวางเฟยรอไม่ไหวหม่อมฉันจะนำทางไปที่เรือนสุขาก่อนค่อยให้คนของท่านตามมาทีหลังจะดีหรือไม่เพคะ”

        ซูอันหนิงขมวดคิ้วนางอยากรอแต่หากยังไม่ไปนางอาจจะรอไม่ไหวเข้าจริง สุดท้ายจึงพยักหน้ารับอย่างจำใจติดตามนางกำนัลไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

        ตลอดเส้นทางที่นำไปสู่ห้องสุขานั้นวกวนราวกับเขาวงกตยิ่งเดินห่างจากโถงพิธีก็ยิ่งรู้สึกวังเวง

        “อีกไกลหรือไม่ ข้าจะไม่ไหวแล้ว”

        “อยู่ด้านหลังภูเขาจำลองตรงหน้านี้เองเพคะ”

        ซูอันหนิงมองตรงไปข้างหน้าภูเขาจำลองอยู่ไม่ไกลแล้วจริงๆ ฝีเท้าของนางจึงเร็วขึ้น ทว่ายิ่งก้าวเข้าไปใกล้บรรยากาศโดยรอบกลับยิ่งเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของนางเองที่กระทบพื้นหินเบาๆ

        นางกำนัลที่เดินนำทางเลี้ยวซ้ายหายวับไปด้านหลังโขดหินก้อนหนึ่งอย่างฉับพลันชั่วขณะนั้นที่ซูอันหนิงรู้สึกถึงความผิดปกติ เส้นเอ็นหัวใจของนางหดเกร็งรีบหยุดฝีเท้าลงในทันที

        นางกวาดสายตาไปรอบด้านแม้แต่อาการปวดเบายังทุเลาลง นางค่อยๆ ชักเท้าถอยหลัง ทันใดนั้น...คล้ายมีลมเย็นพัดผ่านต้นคอจนขนลุกซู่

        นางรู้แล้วว่าทำไมมันถึงได้ดูผิดปกติที่แห่งนี้ไร้เงาผู้อื่น ไม่มีคุณหนูหรือฮูหยินมาเลยสักคนตอนที่เดินมาอย่างรีบร้อนนางไม่ได้เดินสวนทางกับใครทั้งนั้น

        นางตกหลุมพรางผู้อื่นเข้าแล้ว!

        พอความคิดนี้ผุดขึ้นนางก็หมุนตัวกลับแล้ววิ่งหนีกลับไปทางเดิมทันที

        ตุบ!

        ความเจ็บแล่นวาบจากท้ายทอย เสียงตุบในหูดังกึกก้องร่างนางเซถลาราวกับนกปีกหัก ฟ้าและดินพลิกกลับคนล้มกระแทกลงบนพื้นหินประหนึ่งถุงฝ้ายใบหนึ่ง

        ซูอันหนิงตาพร่าไปชั่วขณะมองเห็นรองเท้านางกำนัลเดินเข้ามาอย่างเลือนราง นางพยายามจะยันตัวลุกขึ้น

        แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

        ทางด้านโถงพิธีฝ่ายนอก

        จูเกาเซวียนมองอาหารเย็นชืดบนโต๊ะเพราะต้องรอพิธีการมากมาย กว่าจะถึงเวลาอาหารก็เย็นหมดแล้ว

        เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารใส่ปากไม่รู้รสแม้แต่น้อย แต่ในหัวกลับคิดถึงเกี๊ยวที่เพิ่งกินมาจากจวนแบบนั้นต่างหากจึงจะเรียกว่าอาหารอุ่นร้อน

        เขายื่นตะเกียบออกอีกครั้งแต่ไม่ระวังมือจึงชนจอกสุราล้ม ชายหนุ่มขยับหลบสุราที่ไหลนองบนโต๊ะนางกำนัลรีบเข้ามาเช็ดทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว โต๊ะถูกทำความสะอาดแล้วสุราจอกใหม่ถูกวางลง

        ทว่าฮั่นอ๋องกลับรู้สึกหวิวๆในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ

        เขาขมวดคิ้วหันไปมองทางกำแพงกั้นฝ่ายในโดยไม่รู้ตัว

        อันหนิง...

        เขาส่ายศีรษะ คิดว่า คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนางได้หรอก

[1] สตรีสูงศักดิ์จะไม่พูดตรง ๆ ว่าไปปลดทุกข์หรือปลดเบาพวกเขาจะเอ่ยกับคนอื่นว่าไปเปลี่ยนชุดเพื่อออกจากพื้นที่จัดงาน