ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“อะไรนะ? ถังฮวนกลับมาแล้วงั้นหรือ?”ลานของตระกูลถัง ณ เมืองนู่ลั่ง ถังเทียนฉีแทบจะไม่อยากเชื่อหู เขาจ้องชายหนุ่มที่ยืนตรงข้ามด้วยสายตาแข็งกร้าว “แล้วถังเทา ถังเจี๋ย กับไอ้ห้าคนนั่นล่ะเป็นยังไง? พวกมันเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสาม แถมมีกันตั้งห้าคนยังไม่จับเจ้าบัดซบนั่นไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!”ครู่หนึ่งถังเทียนฉีที่เดินวนไปวนมาก็ตวาดออกมาด้วยความโมโห
“นายท่านรอง เป็นไปได้หรือไม่ที่ถังเทาไม่เจอถังฮวน จึงยังไม่กลับมา ยิ่งไปกว่านั้นในป่าก็กว้างใหญ่นัก ถังฮวนซุกหัวอยู่ที่นั่น จะหามันเจอไม่ใช่เรื่องง่าย” ชายหนุ่มชำเลืองมองถังเทียนฉีและรายงานอย่างกล้าหาญตัวเขาเองก็พยายามหาเหตุผลดีๆ มาอ้างเพื่อช่วยเหลือพรรคพวก เพราะในกลุ่มศิษย์ตระกูลถังที่เดินทางไปยังแผ่นดินหรงเหย้า คนที่ชื่อถังเจี๋ยเป็นน้องชายของเขาเอง ถึงจะไม่อธิบายก็ไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว แต่พอทำเช่นนี้ทำให้ถังเทียนฉียิ่งโมโหหนักขี้น “ป่านั่นถึงจะใหญ่แล้วยังไง พลังของถังฮวนมีเพียงน้อยนิด อย่างมากสองสามวันก็น่าจะหาเจอแล้ว เวลาทั้งเดือนนี่ก็หาไม่เจอรึไง? ไม่ได้เรื่อง!” “แล้วเจ้าหลินเผิงที่ต้าเส้าส่งไปหล่ะ? มันเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ ใช้เวลานานขนาดนี้ยังไม่พบเจ้าบัดซบนั่นอีกรึ” หลังถอนหายใจสองสามรอบ ถังเทียนฉีกลับนึกขึ้นมาได้ เขาหยุดชะงักจ้องชายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบ “หลินเผิง...มันกลับมาแล้วขอรับ อยู่ในเรือโดยสารลำเดียวกับถังฮวนด้วย” ตอนที่พูดสีหน้าของชายหนุ่มนั้นเปลี่ยนสีไปทันที “หือ? แล้วยังไง” ถังเทียนฉีถามเสียงแข็ง “เจ้านั่นตอนนี้....กลายเป็นคนบ้า เสียสติไปแล้วขอรับ ราวกับว่า ... มีบางอย่างที่น่ากลัวเกิดขึ้นกับเขาในป่าที่สาบสูญ ... ”"..."...
“ในที่สุดก็กลับมาถึงซะที!" ตอนเย็น ทางตอนเหนือของเมืองนู่ลั่ง ในลานหลังร้านตีเหล็ก ถังฮวนรู้สึกเริงร่า ก่อนอื่นเขาวางถุงอัญมณีลงอย่างระมัดระวัง ทิ้งดาบหนักอึ้งลงบนพื้น ก่อนจะเอาถังน้ำเย็นราดไปตามตัว "อิ๋งๆ!" เจ้าตัวเล็กที่นิ่งเงียบมาทั้งวันรีบพุ่งออกจากถุงเสื้อผ้า กระโดดดึ๋งๆ รอน้ำมารดตามตัว แล้ววิ่งไปทั่วลานส่งเสียงกรอบแกรบไปมาสองสามครั้ง ซานซานเดินตามเข้ามาเงียบๆ นางยืนพิงประตูลานสนาม แววตานั้นยังงุนงงสงสัย หลายวันมานี้ นางรู้ดีว่าถังฮวนอายุเพียงแค่สิบหกปีเท่านั้น เขาอ่อนกว่าตนถึงสามปี ใบหน้าของถังฮวนเป็นเครื่องพิสูจน์ได้อย่างดี พฤติกรรมของถังฮวนไม่เพียงแต่ดูใสซื่อเท่านั้น แต่ยังดูเยือกเย็นและมีไหวพริบดีเยี่ยม ดูตรงไหนก็ไม่เหมือนคนอายุสิบหก แต่ดูเหมือนคนอายุสามสิบซะมากกว่า แต่ครู่ต่อมานางคิดว่าตัวเองต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ในบางจุดถังฮวนก็ไม่แตกต่างจากเด็กอายุสิบหกจริงๆ ! “ถังฮวน!”สีหน้าของนางแดงก่ำ อดตะโกนออกไปด้วยความรำคาญไม่ได้ แต่ถังฮวนยังคงตักน้ำราดตัวต่อไปอีกสองสามครั้ง “ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่ล่ะ?”เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ถังฮวนก็หันหลังกลับมามองท่าทางแปลกใจ ซานซานหายไปทันที่ที่เข้าเมืองมา เขาคิดว่านางจากไปแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอีก ไม่นึกว่านางจะยังอยู่ที่นี่ “เจ้าไปแล้วไม่ใช่รึ กลับมาอีกทำไมล่ะ?” "เจ้า….เจ้าหันกลับไปเดี๋ยวนี้!"ซานซานหลับตาปี๋ แก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง....(เมื่อเห็นถังฮวน) หันกลับมาอย่างนี้ “วันก่อนข้ามองของเจ้า วันนี้เจ้ามองของข้า เราหายกันแล้วนะ” ถังฮวนหัวเราะขำๆ แล้วหันกลับไป “ถังฮวน ทำไมเจ้าไม่ตายซะที?” ซานซานตะโกนลั่น“อีตาบ้า!”

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ศิลาหัวใจแห่งอัคนี (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ศิลาหัวใจแห่งอัคนี (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้