(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 100 ถูกท้าทายด้วยไวรัสของตัวเองซะงั้น

พีท บอยและทีมไอทีที่นำมาต่างเจอกับไวรัส ‘แพนด้ายิ้ม!’ ที่เคยถล่มบริษัท Victory จนพวกเขาต้องปวดหัว ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่ได้กลับบ้านกันหลายวันหลายคืน แต่ทว่าแทนที่บอย หรือ ทีมของเขาจะกลัว

กลับกันพวกเขากับถูมือกันด้วยความตื่นเต้น ใบหน้ายิ้มราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ ท่าทางนี้มันทำให้พี่ยอดและทีมไอทีเดิมจากบริษัท Victory ถึงกับช็อก

‘คนพวกนี้มันบ้า คนพวกนี้มันโรคจิต!’

‘เจอไวรัสแบบนี้แทนที่จะกลัว แต่ทำไมพวกมันถึงได้ดูดีใจกันแบบนี้’

‘เอาเถอะถึงพวกมันจะไม่กลัว แต่มีคนหนึ่งดูท่าจะกลัวอยู่อีกคนนะ’

ทุกคนต่างหันไปมองพีทที่นั่งกอดอก หน้าจอเหม่อลอยราวกับกำลังตกใจที่เจอกับไวรัสอันน่ากลัว เพราะแค่ขยับเมาส์ก็ทำให้ไวรัสตัวนี้เล่นงานแล้ว บังคับเมาส์ไปทางซ้าย เมาส์ลูกศรในคอมพิวเตอร์กลับไปทางขวา

เรียกใช้งานอะไรก็ไม่ได้ จะมีไวรัสแพนด้ายิ้ม ตามเล่นงานอยู่เรื่อยๆ และหากแก้ไขช้าเกินไป คอมพิวเตอร์ก็จะรีสตาร์ต วนเวียนไม่รู้จบอยู่อย่างนั้น มีทางเดียวคือต้องลงวินโดว์ใหม่เท่านั้นและยกเลิกการเชื่อมต่อกับระบบที่ติดไวรัสเจ้าปัญหานี้ให้ได้เสียก่อน

ทั้งหมดนี้คือการแก้ไขที่พี่ยอดและทีมไอทีของบริษัท Victory ได้เอาชนะไวรัสตัวนี้มาได้

พวกเขาต่างมองไปที่ทีมงานของพีท เพื่อเฝ้าดูเรื่องสนุกและกำลังรออีกฝ่ายร้องขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นการขอร้องให้ช่วยแก้ไข หรือ ขอยืมแผ่นลงวินโดว์ใหม่

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ไม่เกิดขึ้นเลย ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบ ทีมของพีทกำลังทดสอบไวรัสกันอย่างสนุกสนาน ส่วนทางทีมไอทีของพี่ยอดกำลังเฝ้ารอให้อีกฝ่ายยอมแพ้

เวลาผ่านไปแล้วกว่า สิบนาที โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรกัน พี่ยอดที่เห็นดังนั้นจึงรู้สึกพอใจแล้วในการแกล้งอีกฝ่าย ซึ่งในความพอใจก็แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่สามารถเอาชนะทีมของพีทได้และที่สำคัญตัวของพีทเอง ก็ไม่คู่ควรให้พวกเขายอมรับ

“ตายจริง ผมลืมไปว่าก่อนหน้านี้ คอมพิวเตอร์พวกนี้เคยติดไวรัสมาก่อน เอาแบบนี้เดี๋ยวผมและลูกน้องจะแก้ไขให้” พี่ยอดและทีมพยักหน้าให้กันด้วยความพอใจ ก่อนที่จะเตรียมเข้ามาช่วยเหลือทีมของบอย

ที่จู่ๆ ทุกคนก็พลันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของตัวเอง บางคนหยิบไดรฟ์ส่วนตัวเข้ามาเสียบกับเครื่องคอมพิวเตอร์และได้ทำการถอดสายแลนในระบบที่ติดไวรัสออก เพื่อที่จะลงระบบปฏิบัติการใหม่

สร้างความตกตะลึงให้กับพี่ยอดและทีมเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าทีมของบอยจะพกไดรฟ์ส่วนตัวเพื่อใช้ลงระบบปฏิบัติการติดตัวไว้ตลอดแบบนี้ มิหนำซ้ำตั้งแต่เริ่ม ทีมของบอยไม่มีใครพูดคุยหรือซักถามอะไรกันอีกด้วย

‘คนพวกนี้รู้วิธีแก้ปัญหาด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ต้องปรึกษากันเลยเหรอ?!’ พี่ยอดรู้สึกทึ่งกับความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย

แต่ที่ทำให้พี่ยอดและทีมของมันต้องอึ้งเลยก็คือ บอย ที่เป็นหัวหน้าทีมของอีกฝ่ายต่างหากบอยไม่ได้ใช้วิธีการลงระบบปฏิบัติการใหม่เหมือนกับคนในทีม แต่บอยเลือกที่จะลงมือพิมพ์คำสั่งล้างค่าไวรัส ทั้งหมดด้วยคำสั่งใน cmd (command prompt) ของระบบแทน

คำสั่งมากมายถูกบอยใช้นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดจนแทบมองไม่ทัน คำสั่งมากมายไหลยาวเป็นพืดเต็มหน้าจอ ก่อนที่ไม่กี่นาทีต่อมา คอมพิวเตอร์ของบอยจะกลับมาเป็นปกติ ไวรัสทั้งหมดถูกกำจัดไปก่อนที่ลูกน้องในทีมของเขาจะลงระบบปฏิบัติการใหม่เสียอีก

‘. . .’

ช็อก! พี่ยอดและทีมไอทีเก่า ช็อกกันไปแล้ว ที่อีกฝ่ายแก้ไวรัสได้ภายในไม่กี่นาที แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังช็อกตาตั้ง คอมพิวเตอร์ของพีทก็ส่งเสียง ร้องติ้ด ขึ้นมาหนึ่งที

จากเดิมห้องแผนกไอทีที่เงียบอยู่ก่อนแล้ว พอได้ยินเสียงจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้นมา พวกเขาก็พลันหันหน้าไปดูถึงต้นตอของเสียง ที่ดังมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของพีทนั่นเอง

หน้าจอเครื่องคอมพิวเตอร์ของพีท ไม่มีไวรัสแพนด้าเหลืออยู่อีกแล้วและจากพีททำเสร็จ เขาก็ลุกออกไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ของบอย ที่ดูเหมือนจะแก้ไขสำเร็จแล้ว

หากแต่พีทก็ยังคงเข้ามาแก้ไขที่เครื่องของบอยอยู่ดี “แก้ไขไวรัสพวกนี้ได้ดีแล้ว แต่คุณลืมตรวจทานมันให้ละเอียดอีกรอบ” พีทเรียกใช้คำสั่ง cmd แบบเดียวกับบอย

ก่อนที่จะใช้คำสั่งเรียกเช็กไวรัสอีกที ซึ่งปรากฏว่าผลลัพธ์ ที่เคยแก้ไปได้แล้ว มันกลับแสดงไวรัสแพนด้ายิ้ม ที่ยังคงแอบซ่อนตัวอยู่ในนั้น หากแต่คราวนี้ใบหน้าของแพนด้าที่เคยยิ้มอย่างสดใส มันกลับกลายเป็นใบหน้าที่โกรธแทน

ซึ่งพีทก็ได้เปิดทางให้บอยแก้ไขมันอีกทีด้วยตัวเอง โดยทางบอยนั้นก็พยักหน้าและยิ้มให้กับพีทด้วยความนับถือ แม้ว่าตัวเขาจะอายุมากกว่าพีทนั่นเอง ‘สมแล้วที่เป็นคุณพีท เก่งจริงๆ ที่หาไวรัสทั้งหมดเจอ’ บอยมองพีทด้วยความชื่นชมในความสามารถจากใจจริง อันที่จริงเขานั้นรู้การทำงานของไวรัสตัวนี้ทั้งหมดแล้วและรู้ว่าจะกำจัดมันยังไง

แต่ไม่คิดว่ามันจะแอบฝังตัวอยู่อีกหนึ่งชั้นแบบนี้ แถมไวรัสมันยังรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ตรงที่คราวนี้มันได้ล็อกทุกอย่างภายในเครื่องคอมพิวเตอร์ เมื่อเรียกใช้หรือเปิดโปรแกรมอะไรมันจะร้องถามหา รหัสผ่าน ซึ่งภายใต้รหัสผ่าน มันก็มีการเรียกค่าไถ่เพื่อทำการปลดล็อกมากถึง ‘100,000 $’ พร้อมกับแนบการติดต่อด้วยอีเมล Zerayn หรือผู้ที่สร้างไวรัสตัวนี้ขึ้นมานั่นเอง (Zerayn เมื่อนำตัวอักษรมาเรียงใหม่มันก็คือ Rayzen)

ไวรัสแพนด้าหน้ายิ้มตัวนี้ แท้ที่จริงแล้วคือฉากหน้าต่อให้ลงระบบปฏิบัติการใหม่ก็ไม่มีทางกำจัดมันได้และมันจะยิ่งเติบโตขึ้นอย่างลับๆ กลายเป็น แพนด้าหน้าโกรธ ซึ่งมันก็หมายความว่าวิธีแก้ปัญหาที่พี่ยอด มั่นใจหนักหนาว่าจะกำจัดไวรัสตัวนี้ได้ แท้ที่จริงแล้วผิดถนัด มันเป็นเพียงการแก้ปัญหาที่รอวันให้แพนด้าตัวนี้เติบโตเท่านั้น

ไวรัสยังคงแฝงตัวอยู่เพื่อที่จะขโมยข้อมูลทั้งหมดจากระบบและเพื่อเรียกค่าไถ่นั่นเอง

พอรู้แบบนี้ พี่ยอดก็เริ่มสั่นกลัวแล้ว ไม่คิดว่าไวรัสที่เขาคิดเอามาใช้กลั่นแกล้งทีมของพีทจะส่งผลกระทบถึงเพียงนี้

และนั้นก็หมายความได้อีกอย่างว่า ตอนนี้ทั่วทั้งบริษัทกำลังติดไวรัสแพนด้าตัวเดิมนี้อยู่ และถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาที่เป็นหัวหน้าไอที จะต้องถูกไล่ออกอย่างแน่นอน เพราะทำความเสียหายร้ายแรงกับทางบริษัท

ประกอบกับครั้งที่แล้วกว่าเขาจะแก้ปัญหาไวรัสตัวนี้ได้ ก็ใช้เวลาไปมากกว่าหลายวัน อีกทั้งเขาในตอนนี้ก็ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวเหมือนกับตอนที่ประธานวรชัยนั้นคอยช่วยเหลือ จึงมีความเป็นไปได้สูงที่ตัวเขาอาจถูกพีทไล่ออก

แว่นหนาเตอะของพี่ยอดเลื่อนลงมากองที่จมูก เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็พลันมีเหงื่อไหลซึมไปทั่วทั้งหน้า พี่ยอดเตรียมที่จะเข้าไปขอโทษพีทแล้ว แต่ขณะเดียวกันก็พลันมีเสียง ‘ติ้ด’ ดังมาจากคอมพิวเตอร์ของบอย

ไวรัสถูกกำจัดไปหมดแล้วอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้คอมพิวเตอร์กลับมาทำงานได้ตามปกติแล้ว โดยไม่มีไวรัสที่เด้งหน้าต่างใส่รหัสผ่านขึ้นมากวนใจอีก

โดยก่อนที่เสียงติ้ดจะดังขึ้น มันก็มีหน้าต่างของแพนด้าที่กระอักเลือดเด้งขึ้นมาแสดงความยินดีบนหน้าจอด้วยเช่นกัน ราวกับเป็นการชื่นชมผู้ที่กำจัดไวรัสตัวนี้ได้สำเร็จ ประหนึ่งเป็นรางวัล

“คุณวางยาพวกผมใช่ไหมครับ?” หลังจากจัดการกับเครื่องคอมพิวเตอร์ของตัวเองเสร็จ บอยก็เงยหน้าขึ้นมา แม้อายุของบอยจะน้อยกว่าพี่ยอด แต่เขาก็ไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ

“ผมรู้ครับว่าแผนกไอทีนั้นมีธรรมเนียมการรับน้องใหม่อยู่ แกล้งกันพอหอมปากหอมคอ ผมยังพอเข้าใจได้ แต่แบบนี้มันอาจส่งผลเสียร้ายแรงต่อบริษัทได้นะครับ” บอยเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับพี่ยอด สองหัวหน้าแผนกต่างจ้องมองกัน

และก็เป็นฝ่ายพี่ยอดที่ยอมกล่าวคำขอโทษออกมา เพราะไม่คิดว่าการกลั่นแกล้งของเขามันจะส่งผลร้ายแรงถึงเพียงนี้

“ขอโทษผมทำไม คุณควรขอโทษและขอบคุณ คุณพีทต่างหาก…ถ้าไม่ใช่คุณพีทชี้จุดให้กับผม ผมก็คงไม่มีวันรู้หรอกครับว่าไวรัสแพนด้าตัวนั้น มันร้ายกาจแบบนี้!” บอยตวาดออกมา การกลั่นแกล้งนี้ถ้ามันเกิดขึ้นกับทีมของเขา เขายังพอทนได้

แต่การที่อีกฝ่าย จงใจเล่นงานพีท ที่เป็นถึงประธานบริษัท มันไม่ใช่เจตนาที่ดีอย่างแน่นอน

เสียงตวาดของบอยได้ดังออกไปนอกแผนก จนทำให้คนในบริษัทที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้ง พวกเขาต่างมองไปที่แผนกไอทีที่เคยเงียบมาก่อนหน้านี้ ด้วยความสนอกสนใจ

ก่อนที่พวกเขาจะพลันได้ยินเสียงพูดของพีทดังขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นเอาเรื่องนี้เป็นวิธีประเมินการทำงานของแผนกไอทีก็แล้วกัน ในสามวันนี้ผมให้พวกคุณแก้ไวรัสแพนด้านี้ให้ได้ ถ้าใครทำไม่ได้ก็เชิญรับเงินเดือน เดือนสุดท้ายได้เลยครับ” เสียงของพีทนั้นดังพอที่จะทำให้คนในแผนกไอทีและนอกแผนกได้ยิน

และจากคำพูดนี้ทันทำให้เหล่าพนักงานจากบริษัท Victory หนาวร้อนๆ กันแล้ว เพราะรู้ว่าประธานคนใหม่ของพวกเขาน่าจะทำอย่างที่พูดจริง

“ถ้าพวกคุณทำได้ตามที่ได้รับมอบหมายงานไป ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะถูกไล่ออกหรอกค่ะ อันที่จริง ประธานพีทเขาสามารถเลือกที่จะเปิดบริษัทใหม่เลยก็ได้ แต่ที่เขาเลือกซื้อบริษัทของพวกคุณ ก็เพื่อที่จะสร้างงานสร้างอาชีพให้กับพวกคุณทุกคน ฉะนั้นอย่าได้เข้าใจเจตนารมณ์ของเขาผิดไป” รดาเห็นท่าทางดูเคร่งเครียดของพนักงาน ก็เข้ามากล่าวปลอบใจ พลางบอกเล่าถึงเหตุผลที่แท้จริง ที่พีทเข้ามาซื้อบริษัท Victory ทั้งๆ ที่เขาเองก็มีตัวเลือกมากมาย แต่กลับเลือกทางนี้ เพราะไม่อยากให้ทุกคนต้องตกงานนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม การมาซื้อกิจการของคนอื่นมันก็ถือเป็นการประหยัดเวลาในการจัดตั้งบริษัทก็จริง

แต่ทว่ามันก็ต้องแลกมากับความเชื่อมั่น ความเชื่อใจ ที่พนักงานเก่าจะไม่เชื่อในฝีมือของประธานคนใหม่ ยิ่งประกอบกับพีทเป็นแค่นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ มีหรือที่พนักงานจะให้ความเคารพกับเขา?

ดังนั้นพีทเลยต้องใช้ทั้งความรู้ ความสามารถ ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งในการเปลี่ยนความคิดของเหล่าพนักงานให้ได้ ซึ่งพีทก็ได้ส่งผู้ฝึกสอนและผู้ประเมินลงไป เพื่อช่วยงานในครั้งนี้แล้ว

เขาหยิบยื่นโอกาสครั้งใหม่ให้กับพนักงานทุกคน เรียกพนักงานเก่าที่ถูกประธานวรชัยจ้างออกไปแล้วหลังจากต้องประหยัดต้นทุนของบริษัทให้กลับมาทำงานใหม่อีกครั้ง นี้พีทยังไม่ใจดีพอเหรอ?

ทุกคนต่างได้รับโอกาสกันทุกคน แต่ทว่าพี่ยอดและแผนกไอที กลับท้าทายความสามารถของพีท ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะได้รับการทดสอบที่โหดร้ายเช่นนี้

พี่ยอดและทีมไอที หลังจากได้รับการทดสอบจากพีทให้หาวิธีมากำจัดไวรัสแพนด้า ให้ได้สมบูรณ์พวกเขา ก็แทบจะทรุดลงนั่งด้วยความปวดใจ แต่สุดท้ายด้วยคำพูดที่บีบคั้น มันก็ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับไวรัสนี้อีกครั้ง

พี่ยอดและทีมของเขา ต่างเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาและได้พบเจอกับแพนด้าหน้าโกรธ ที่ฝังตัวอยู่ในเครื่องของพวกเขาทุกคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทำการปรึกษากัน ระดมสมองเพื่อทำการแก้ไข โดยมีพี่ยอดเป็นเสาหลัก

ประจวบเหมาะกับทางบริษัทขนย้ายอุปกรณ์ได้มาถึงพอดี ทางด้านของพีท บอยและทีมของเขา เลยเข้าไปช่วยกันติดตั้งและตั้งค่าเซิร์ฟเวอร์เพื่อใช้สำหรับในแอปพลิเคชัน Easy Shop ไปก่อน

เซิร์ฟเวอร์ใหม่ทั้งหมดกว่า 10 ตัวถูกนำเข้ามาในแผนก ฮาร์ดแวร์ด้านในล้วนเป็นอุปกรณ์ใหม่และดีที่สุดในเวลานั้น เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ พี่ยอดก็มองด้วยความทึ่งแล้ว เพราะมูลค่าเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดนี้ มีมูลค่ามากกว่าหลายล้านบาทเลยทีเดียว

เทียบกับตอนที่พวกเขา ทำแอป Victory Food มันแทบจะคนละเรื่องเลย ไม่แปลกใจเลยที่ระบบของแอปพลิเคชัน Easy Food ที่จะเสถียรและดีกว่าพวกเขามาก

อย่างไรก็ตาม พีทไม่ได้จัดซื้อเซิร์ฟเวอร์ที่ดีที่สุดให้กับบริษัท Easy Shop ของเขา ตัวเขายังได้ทุ่มเงินกว่าหลายล้านบาทเพื่อจัดซื้อ อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ให้กับแผนกทั้งหมดในบริษัทอีกด้วย

“เริ่มบริษัทใหม่ก็ต้องใช้ของใหม่ ส่วนใครที่ยังต้องเคลียร์เอกสารของบริษัท Victory ก็ให้ใช้งานเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าไปก่อน หลังจากนั้นค่อยปรับเปลี่ยนมาเริ่มงานใหม่กับ Easy Shop” รดา แจกแจงโดยมี บอยและทีมงานไอที ช่วยติดตั้งคอมพิวเตอร์ให้กับแต่ละแผนก

แน่นอนทีมไอทีของพี่ยอดเฝ้ามองด้วยความเหม่อลอย มันเหมือนกับพวกเขากำลังถูกแทนที่ด้วยคนที่เก่งกว่าก็ว่าได้ แต่ตนเองกับต้องติดแหง็กกับปัญหาเดิมที่ก่อไว้อย่างไวรัสแพนด้า

วันเวลาได้ผ่านไปสามวัน หรือก็คือวันกำหนดชะตาของทีมไอทีของพี่ยอด พี่ยอดและลูกทีมแทบไม่ได้กลับบ้านกันเลย พวกเขาต่างพยายามช่วยกันหาทางแก้ไขไวรัสนี้จนสมองแทบจะระเบิดกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังทำไม่ได้

จนสุดท้าย ในช่วงเวลา 9 โมงเช้า ทีมของบอยที่กำลังพึ่งเข้างาน จู่ๆ ก็มีเสียงพูดดังมาจากฝั่งของทางไอทีอีกทีมหนึ่ง

“พวกคุณ ช่วยพวกเราหน่อยได้ไหม…ที่ผ่านมาฉันขอโทษ”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy