เล่ห์รักโจรร้าย

มู่ชิงใช้เวลาในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยอย่างเงียบเชียบ นางแฝงตัวเป็นคุณหนูผู้ดีที่เดินทางมาพักผ่อน แต่สายตาคมกริบของนางกลับสอดส่องไปทั่วทุกมุมของคฤหาสน์ นางรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แฝงอยู่ในความสงบเงียบของที่นี่ ฮูหยินใหญ่และคุณหนูเว่ยหลิงดูซูบผอมและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ส่วนคหบดีเว่ยก็ล้มป่วยอย่างหนักจนไม่สามารถลุกจากเตียงได้

ลู่เฟิ่งในคราบลุงจางยังคงทำหน้าที่คนสวนอย่างขยันขันแข็ง เขามักจะปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ มู่ชิงเสมอ คอยช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เช่น ชี้ทางไปห้องสมุด หรือแนะนำสมุนไพรบำรุงร่างกาย แต่ทุกการกระทำของเขากลับแฝงไว้ด้วยการสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด เขากำลังศึกษาจุดอ่อนและความใสซื่อของมือปราบสาวผู้นี้

ในเช้าวันที่สองของการพำนัก มู่ชิงตัดสินใจเริ่มการสืบสวนอย่างจริงจัง นางเดินไปยังสวนหลังบ้านที่ลู่เฟิ่งมักจะทำงานอยู่ พบเขากำลังดูแลต้นสมุนไพรต่างๆ ด้วยความเอาใจใส่

"คุณหนูมู่สนใจสมุนไพรหรือขอรับ" ลู่เฟิ่งเอ่ยถามในขณะที่มู่ชิงกำลังยืนดูสมุนไพรที่เขาปลูกไว้ในสวน

มู่ชิงหันมามอง "ข้าสนใจวิชาแพทย์อยู่บ้างเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ต้นสมุนไพรแปลกๆ หลายชนิดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

"สมุนไพรบางชนิดก็เป็นยา บางชนิดก็เป็นพิษ" ลู่เฟิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ข้าเป็นเพียงคนสวน ย่อมไม่รู้เรื่องยาบำรุงที่คหบดีรับประทานหรอกขอรับ"

คำพูดของลู่เฟิ่งทำให้มู่ชิงรู้สึกสะดุดใจ นางเริ่มสงสัยว่าสมุนไพรที่คหบดีเว่ยรับประทานอยู่นั้น อาจจะไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา ลู่เฟิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของมู่ชิง เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ก็ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้

"ท่านลุงจาง" มู่ชิงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "ข้าสังเกตเห็นว่าคหบดีเว่ยป่วยหนักมาก อาการของท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ"

ลู่เฟิ่งหยุดมือจากการตัดแต่งใบไผ่ แล้วถอนหายใจเศร้าๆ "คหบดีป่วยมาหลายเดือนแล้วขอรับ เริ่มแรกเป็นเพียงไข้เล็กๆ หลังจากเดินทางกลับจากการค้าที่เมืองใหญ่ แต่อาการก็ทรุดหนักลงทุกวัน"

"การค้าที่เมืองใหญ่หรือคะ" มู่ชิงถามด้วยความสนใจ

"ใช่ขอรับ ท่านไปค้าขายผ้าไหมและของมีค่าต่างๆ ที่เมืองหลวง" ลู่เฟิ่งตอบ "แต่เมื่อกลับมา ท่านก็เริ่มมีอาการไม่สบาย บางทีอาจจะเป็นเพราะอากาศเปลี่ยน หรือความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง"

มู่ชิงพยักหน้าเล็กน้อย แต่ในใจกลับคิดว่าเรื่องราวนี้ฟังดูไม่น่าเชื่อถือนัก การป่วยที่ยาวนานและทรุดหนักลงเรื่อยๆ แบบนี้ ไม่เหมือนกับโรคธรรมดาที่เกิดจากความเหนื่อยล้า

"ท่านได้รับการรักษาจากหมอหรือยังคะ" นางถามต่อ

ลู่เฟิ่งทำหน้าเศร้า "ได้ขอรับ ได้เรียกหมอมาดูหลายคนแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรักษาให้หายได้ บางคนบอกว่าเป็นโรคประจำตัว บางคนบอกว่าเป็นเพราะอายุมาก ร่างกายอ่อนแอลง"

"โรคประจำตัวหรือคะ" มู่ชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสนใจ

"ใช่ขอรับ หมอคนหนึ่งบอกว่าคหบดีมีโรคประจำตัวเรื่องปอดมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยแสดงอาการมาก่อน" ลู่เฟิ่งอธิบาย "บางทีการเดินทางไกลและความเครียดจากการค้าขาย อาจจะทำให้โรคกำเริบขึ้นมา"

มู่ชิงฟังแล้วรู้สึกสงสัยมากขึ้น เพราะจากการสังเกต อาการของคหบดีเว่ยไม่เหมือนกับโรคปอดเรื้อรัง แต่เหมือนกับการถูกวางยาพิษช้าๆ มากกว่า

"ข้าขอดูสมุนไพรที่ใช้รักษาคหบดีได้หรือไม่คะ" นางขอด้วยน้ำเสียงสุภาพ "บางทีข้าอาจจะช่วยแนะนำอะไรได้บ้าง"

ลู่เฟิ่งลังเลเล็กน้อย "เรื่องนี้คงต้องถามฮูหยินใหญ่ขอรับ นางเป็นคนดูแลเรื่องยาของสามี ข้าเป็นเพียงคนสวนที่ช่วยหาสมุนไพรมาให้เท่านั้น"

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกัน ฮูหยินใหญ่ก็เดินออกมาจากบ้าน นางเดินมาหาทั้งสองด้วยใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและซีดเซียว

"ลุงจาง คุณหนูมู่" นางทักทายด้วยเสียงอ่อนล้า "ข้าออกมาหาอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย อยู่ในห้องนานเกินไป รู้สึกอึดอัด"

มู่ชิงสังเกตเห็นว่าฮูหยินใหญ่ดูผอมลงกว่าเมื่อวานนี้ และมีรอยคล้ำใต้ตา "ท่านฮูหยินดูเหนื่อยล้ามากเลยค่ะ การดูแลคนป่วยคงจะหนักหน่วงมาก"

ฮูหยินใหญ่พยักหน้า "ใช่ค่ะ สามีข้าต้องการการดูแลตลอดเวลา ข้าแทบไม่ได้นอนหลับเลย" นางหันไปมองลู่เฟิ่ง "โชคดีที่มีลุงจางคอยช่วยเหลือ ไม่งั้นข้าคงทำไม่ไหว"

"ท่านฮูหยิน" มู่ชิงเอ่ยขึ้น "ข้าอยากจะถามเรื่องยาที่คหบดีรับประทานอยู่ หากไม่เป็นการรบกวน ข้าอยากจะดูสมุนไพรเหล่านั้น บางทีอาจจะช่วยแนะนำอะไรได้"

ฮูหยินใหญ่ลังเลเล็กน้อย แล้วมองไปที่ลู่เฟิ่งเหมือนขอความเห็น ลู่เฟิ่งพยักหน้าเล็กน้อย

"ข้าไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้หรือไม่ค่ะ" ฮูหยินใหญ่กล่าว "สมุนไพรเหล่านั้นมาจากหลายแหล่ง บางอย่างหมอสั่งมา บางอย่างลุงจางหามาให้ บางอย่างซื้อจากพ่อค้าเร่ที่ผ่านมา"

"พ่อค้าเร่หรือคะ" มู่ชิงถามด้วยความสนใจ

"ใช่ค่ะ มีพ่อค้าเร่คนหนึ่งที่นำสมุนไพรแปลกๆ มาขาย" ฮูหยินใหญ่อธิบาย "เขาบอกว่าเป็นสมุนไพรจากดินแดนไกล มีฤทธิ์รักษาโรคยากได้ ราคาแพงมาก แต่เพื่อสามี ข้าก็ยอมซื้อ"

ลู่เฟิ่งแทรกเข้ามา "พ่อค้าเร่คนนั้นมาเมื่อเดือนที่แล้วขอรับ หลังจากนั้นก็ไม่เห็นมาอีก ไม่รู้ว่าไปไหน"

มู่ชิงรู้สึกสงสัยมากขึ้น เรื่องราวเหล่านี้ฟังดูเหมือนจะถูกแต่งขึ้นมา "สมุนไพรจากพ่อค้าเร่คนนั้น คหบดีรับประทานแล้วอาการดีขึ้นหรือคะ"

ฮูหยินใหญ่ทำหน้าเศร้า "ตอนแรกดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม บางทีอาจจะเป็นเพราะโรคของสามีหนักเกินไป"

"หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะสมุนไพรปลอม" มู่ชิงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "พ่อค้าเร่บางคนมักจะขายของปลอมในราคาแพง"

ลู่เฟิ่งพยักหน้า "คุณหนูมู่พูดถูกขอรับ ข้าก็เคยคิดเช่นนั้น แต่ฮูหยินใหญ่หวังดีกับสามี จึงยอมลองทุกวิธี"

ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ "ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วค่ะ หมอที่มาดูก็บอกให้รอดูอาการไป บางทีอาจจะต้องใช้เวลานาน"

ลู่เฟิ่งสังเกตเห็นแววตาของมู่ชิง เขารู้ว่านางกำลังสงสัยเขา แต่เขาก็ไม่กังวล เพราะเขาได้เตรียมเรื่องราวต่างๆ ไว้แล้ว

"คุณหนูมู่" ลู่เฟิ่งเอ่ยขึ้น "หากคุณหนูสนใจเรื่องสมุนไพร ข้ามีหนังสือเก่าๆ เล่มหนึ่งที่อาจจะเป็นประโยชน์ เป็นหนังสือที่ข้าสะสมมาจากที่ทำงานเก่า"

"หนังสือเรื่องสมุนไพรหรือคะ" มู่ชิงสนใจ

"ใช่ขอรับ เป็นหนังสือเก่าที่เขียนเรื่องสมุนไพรต่างๆ และวิธีการใช้" ลู่เฟิ่งอธิบาย "หากคุณหนูต้องการ ข้าจะเอามาให้ดู"

"ขอบคุณมากค่ะ" มู่ชิงตอบ "ข้าอยากจะดูมาก"

ฮูหยินใหญ่แทรกเข้ามา "คุณหนูมู่ ข้าต้องกลับไปดูแลสามีแล้วค่ะ ท่านคงจะตื่นแล้ว"

"ไปเถอะค่ะ" มู่ชิงกล่าว "ข้าจะเดินชมสวนต่อ"

หลังจากที่ฮูหยินใหญ่เดินกลับเข้าบ้านไป มู่ชิงก็หันมาคุยกับลู่เฟิ่งต่อ

"ท่านลุงจาง ข้าสังเกตเห็นว่าท่านฮูหยินดูเหนื่อยล้ามาก" มู่ชิงเอ่ยขึ้น

ลู่เฟิ่งพยักหน้า "ใช่ขอรับ นางดูแลสามีอย่างทุ่มเท แทบไม่ได้พักผ่อน ข้าเลยต้องคอยช่วยเหลือให้มากที่สุด"

"ท่านฮูหยิน ข้าขอดูยาที่คหบดีรับประทานได้หรือไม่คะ" มู่ชิงขอ

ฮูหยินใหญ่มองไปที่ลู่เฟิ่ง ซึ่งพยักหน้าให้

"ได้ค่ะ ยาอยู่ในตู้ข้างเตียง" ฮูหยินใหญ่เปิดตู้และหยิบขวดยาหลายขวดออกมา

มู่ชิงดูยาแต่ละขวดอย่างละเอียด นางเห็นว่ามีทั้งยาผงสีน้ำตาล ยาเม็ดสีดำ และยาน้ำสีเขียวเข้ม

"ยาเหล่านี้มาจากไหนคะ" มู่ชิงถาม

"ขวดนี้หมอสั่งมา" ฮูหยินใหญ่ชี้ไปที่ขวดหนึ่ง "ขวดนี้ลุงจางหามาให้ และขวดนี้ซื้อจากพ่อค้าเร่"

มู่ชิงเปิดขวดยาที่ซื้อจากพ่อค้าเร่ และได้กลิ่นแปลกๆ ที่คุ้นเคย นางรู้ว่ากลิ่นนี้คือกลิ่นของสมุนไพรที่มีพิษ

"ยาขวดนี้ คหบดีรับประทานบ่อยแค่ไหนคะ" มู่ชิงถาม

"วันละสามครั้งค่ะ หลังอาหาร" ฮูหยินใหญ่ตอบ "พ่อค้าเร่บอกว่าต้องกินสม่ำเสมอจึงจะได้ผล"

มู่ชิงพยักหน้า แต่ในใจกลับคิดว่าหากยานี้มีพิษ การรับประทานวันละสามครั้งจะทำให้พิษสะสมในร่างกายและทำให้อาการแย่ลงเรื่อยๆ

"ท่านฮูหยิน ข้าอยากจะแนะนำให้หยุดยาขวดนี้ไปก่อนค่ะ" มู่ชิงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "ข้าสงสัยว่าอาจจะไม่เหมาะกับอาการของคหบดี"

ฮูหยินใหญ่ตกใจ "หยุดหรือคะ แต่พ่อค้าเร่บอกว่าต้องกินต่อเนื่อง"

ลู่เฟิ่งแทรกเข้ามา "คุณหนูมู่พูดถูกขอรับ บางทียาอาจจะไม่เหมาะกับร่างกายของคหบดี ลองหยุดดูสักสองสามวันก่อน"

"แต่หากหยุดแล้วอาการแย่ลงล่ะคะ" ฮูหยินใหญ่กังวล

"หากอาการแย่ลง ก็กลับมากินใหม่ได้ค่ะ" มู่ชิงปลอบ "แต่ข้าคิดว่าการหยุดไปก่อนจะดีกว่า"

ฮูหยินใหญ่ลังเลอยู่นาน แล้วพยักหน้า "ได้ค่ะ ข้าจะลองทำตามที่คุณหนูแนะนำ"

มู่ชิงยิ้ม "ขอบคุณที่เชื่อใจค่ะ ข้าหวังว่าอาการของคหบดีจะดีขึ้น"

หลังจากออกจากห้องนอนของคหบดีเว่ย มู่ชิงรู้สึกว่านางได้ข้อมูลสำคัญแล้ว แต่ยังต้องการหลักฐานเพิ่มเติม

"ท่านฮูหยิน" มู่ชิงเอ่ยขึ้น "ข้าอยากจะสอบถามเรื่องพ่อค้าเร่คนนั้นเพิ่มเติมค่ะ ท่านจำได้หรือไม่ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร"

ฮูหยินใหญ่คิดสักครู่ "เขาเป็นชายวัยกลางคน ผมหงอก ใส่เสื้อผ้าธรรมดา พูดจาสุภาพ ดูน่าเชื่อถือ"

"เขามีสินค้าอื่นๆ ขายด้วยหรือไม่คะ" มู่ชิงถามต่อ

"มีค่ะ มีสมุนไพรหลายชนิด และของใช้เบ็ดเตล็ด" ฮูหยินใหญ่ตอบ "แต่ข้าซื้อแต่ยาสำหรับสามีเท่านั้น"

ลู่เฟิ่งเสริม "พ่อค้าเร่คนนั้นบอกว่าจะกลับมาอีกในเดือนหน้าขอรับ แต่ก็ไม่เห็นมา อาจจะมีธุระอื่น"

มู่ชิงพยักหน้า "หากเขากลับมา ขอให้แจ้งข้าด้วยนะคะ ข้าอยากจะพบเขา"

"ได้ค่ะ" ฮูหยินใหญ่ตอบ

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกัน คุณหนูเว่ยหลิงก็เดินออกมาจากห้องของนาง นางดูซูบผอมและมีแววตาเศร้าโศก

"แม่ค่ะ" นางเรียกฮูหยินใหญ่ด้วยเสียงเบา "พ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ"

"พ่อยังเป็นเหมือนเดิมลูก" ฮูหยินใหญ่ตอบ "แต่คุณหนูมู่แนะนำให้หยุดยาขวดหนึ่งไปก่อน บางทีอาจจะช่วยได้"

คุณหนูเว่ยหลิงมองมู่ชิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "คุณหนูมู่เป็นหมอหรือคะ"

"ไม่ใช่ค่ะ" มู่ชิงตอบ "ข้าเป็นเพียงคนที่มีความรู้เรื่องสมุนไพรเล็กน้อยเท่านั้น"

"แต่ข้าหวังว่าคุณหนูจะช่วยพ่อได้ค่ะ" คุณหนูเว่ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "ข้าไม่อยากให้พ่อทรมานแบบนี้"

มู่ชิงรู้สึกสงสารคุณหนูเว่ยหลิง "ข้าจะพยายามช่วยให้มากที่สุดค่ะ แต่อาจจะต้องใช้เวลา"

ลู่เฟิ่งมองดูการสนทนานี้ด้วยความพอใจ เขารู้ว่าการที่มู่ชิงเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องการรักษาคหบดีเว่ย จะทำให้นางต้องอยู่ในคฤหาสน์นานขึ้น และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

"คุณหนูมู่" ลู่เฟิ่งเอ่ยขึ้น "หากคุณหนูต้องการศึกษาเรื่องอาการของคหบดีอย่างละเอียด อาจจะต้องพักที่นี่สักระยะหนึ่งขอรับ"

มู่ชิงพยักหน้า "ข้าก็คิดเช่นนั้นค่ะ หากท่านฮูหยินไม่รังเกียจ ข้าอยากจะพักที่นี่สักสัปดาห์หนึ่ง เพื่อสังเกตอาการและหาทางช่วย"

ฮูหยินใหญ่ดีใจมาก "ข้ายินดีมากค่ะ ขอบคุณคุณหนูมู่ที่เมตตา"

ลู่เฟิ่งยิ้มในใจ แผนการของเขาเริ่มต้นแล้ว มู่ชิงจะต้องอยู่ในคฤหาสน์นานพอที่เขาจะได้ศึกษาและวางแผนจัดการกับนาง และที่สำคัญ เขาจะได้มีโอกาสช่วงชิงความบริสุทธิ์ของมือปราบสาวผู้เก่งกาจแต่ใสซื่อผู้นี้มาเป็นของตน

ในวันรุ่งขึ้น มู่ชิงตัดสินใจที่จะสืบเรื่องสมุนไพรที่คหบดีเว่ยรับประทานอยู่ นางแอบเข้าไปในห้องครัวเพื่อสอบถามจากแม่ครัว แต่แม่ครัวกลับตอบด้วยท่าทีหวาดกลัวและปฏิเสธที่จะให้ข้อมูลใดๆ มู่ชิงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ลู่เฟิ่งปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง "คุณหนูมู่กำลังมองหาสิ่งใดหรือขอรับ"

มู่ชิงหันไปมองลู่เฟิ่ง "ข้าเพียงแค่สนใจสมุนไพรที่ใช้ปรุงยาให้คหบดีเว่ยเจ้าค่ะ"

"เรื่องยาบำรุงของคหบดีนั้น ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าท่านรับมาจากที่ใดขอรับ" ลู่เฟิ่งกล่าวด้วยท่าทีสุภาพ "บางทีอาจจะเป็นหมอหลวงที่เดินทางผ่านมา หรือพ่อค้าเร่ที่นำสมุนไพรแปลกๆ มาเสนอขาย ข้าเป็นเพียงคนสวน ย่อมไม่ล่วงรู้เรื่องราวภายในบ้านมากนัก"

ลู่เฟิ่งยิ้มอย่างอ่อนโยน "แต่หากคุณหนูมู่ต้องการให้ข้าช่วยสืบเรื่องใด ข้าก็ยินดีขอรับ"

มู่ชิงมองลู่เฟิ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย นางรู้สึกว่าคนสวนเฒ่าผู้นี้ไม่ได้ซื่ออย่างที่เห็น แต่ก็ยังไม่สามารถจับพิรุธใดๆ ได้ชัดเจน นางพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณท่านลุงจาง หากมีสิ่งใด ข้าจะรบกวนท่าน"

ลู่เฟิ่งโค้งคำนับเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเขาได้จุดประกายความสงสัยในใจของมู่ชิงแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของแผนการที่เขาจะใช้ล่อลวงมือปราบสาวผู้นี้ให้ตกอยู่ในบ่วงเสน่หาของเขา มือปราบสาวผู้เก่งกาจแต่ใสซื่อผู้นี้ กำลังจะก้าวเข้าสู่กับดักของจอมโจรเฒ่าผู้นี้อย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว