ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ผมเอ่ยขอบคุณเลขานักการท่านนั้น แล้วเดินตรงไปยืนหน้าตำหนักเจ้าสำนักด้วยใจที่ยังครุ่นคิดถึงเรื่องใบสมัครนั่นไม่เลิก

        ไม่ทันไร..

        ประตูก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ และคนที่เดินออกมา..

        มันไม่ใช่แบบที่ผมจินตนาการไว้เลย

        ในหัวผมตอนแรกนึกว่าหม่าชุนเฟิงจะต้องมีผมสีขาวเหมือนหม่าเฟยแน่ ๆ

        แต่เปล่าเลย..

        หมอนี่กลับมีผมดำสนิทเป็นเงา แถมดูเรียบร้อยผิดกับพี่มันราวฟ้ากับเหว

        ยิ่งมองก็ยิ่งชัด..

        นอกจากส่วนสูงกับคิ้วโก่ง ๆ ที่พอจะคล้ายกันอยู่บ้าง นอกนั้นไม่มีตรงไหนที่ดูเหมือนหม่าเฟยเลยสักนิด

        แต่เดี๋ยวนะ..

        จะว่าไป..

        หมอนี่ก็หน้าตาดีใช่เล่น ถึงจะไม่ได้มีรัศมีข่มคนเหมือนหม่าเฟย แต่หล่อแบบอบอุ่น ใช้แข่งเวทีประกวดชายงามได้สบาย ๆ

        หม่าชุนเฟิงเปิดประตูออกแล้วหมุนตัวกลับไปก้มโค้งงาม ๆ พลางกล่าวลาตำหนักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

        “ศิษย์หม่าชุนเฟิงของลาท่าน.. ท่านเจ้าสำนัก”

        หลังจากพูดจบ..

        หมอนั่นก็หันมาสบตากับผม แล้วจู่ ๆ ก็ส่งยิ้มมาให้

        รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งแบบขอไปที..

        แต่มันเหมือนพูดว่า 'ขอโทษที่ให้รอนานนะ' ทั้งที่ปากไม่ได้ขยับเลยด้วยซ้ำ

        บรรยากาศรอบตัวของมัน..

        โคตรจะต่างจากพี่ชายมันจริง ๆ

        คนนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นจนผมนึกว่าเดินสวนกับพระอาทิตย์

        ส่วนหม่าเฟยน่ะเหรอ..

        เจอหน้าทีไรก็เหมือนมีเงาทะมึนตามหลังทุกครั้ง

        แถมยังมีลูกบ้าตามที่เห็นในการประลองเมืองเกือบเดือนก่อนด้วย

        ผมยิ้มตอบกลับไป แล้วรอให้หมอนั่นเดินลับตาไปก่อนถึงจะเดินตรงไปยังหน้าประตูตำหนัก

        “ศิษย์หลิวเจี้ยนขอเข้าพบเจ้าสำนัก..”

        ผมเปล่งเสียงเอ่ยพลางดันบานประตูเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปข้างใน

        ท่านเจ้าสำนักพอเห็นหน้าผมก็ยิ้มกว้างแบบใจดีสุด ๆ

        แกยกมือโบกน้อย ๆ อย่างกับท่านลุงข้างบ้านจะเรียกไปกินแตงโม แล้วก็เริ่มพูด

        “โอ้..

        เจ้ากลับมาแล้วเจ้าแสบคนรอง รู้หรือไม่ว่าหลิวเล่าฮูหยินเป็นห่วงเจ้ามากมายขนาดไหน

        นางใช่หยกสื่อสารส่งข้อความมาต่อว่าเราอาวุโสทุกเช้าเย็นตอนที่เจ้าหายไป

        ช่างเถอะ..

        แต่กลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว

        ว่าแต่..

        เห็นเขาบอกว่าเจ้าบาดเจ็บ ตอนนี้หายดีแล้วรึ?

        ดู ๆ แล้วก็น่าจะหายดีแล้วล่ะมั้งถึงได้มาพบเราอาวุโสได้

        ส่วนเรื่องคะแนนคุณงามความดีของเจ้า..

        เจ้าสามารถไปขอรับได้ที่ตำหนักแจกจ่ายภารกิจได้ในทันที เราอาวุโสยื่นเรื่องประสานงานให้เจ้าแล้ว

        นับว่าเจ้านี่อนาคตไกลนัก เข้าสำนักมาได้ไม่เท่าไหร่กลับสร้างคุณงามความดีให้แก่สำนักได้เท่ากับคนที่อยู่มาสองสามปี

        เอ้อ.. จริงสิ..

        เจ้าแสบเพื่อนของเจ้าตอนนี้อยู่ที่ใด เหตุใดถึงไม่กลับมาพร้อมเจ้า

        แล้วราชนิกุลทั้งสองตอนนี้อยู่ดีใด หรือว่าเดินทางกลับไปที่แคว้นหงสาฯ แล้ว?

        ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไร..... ฯลฯ .....”

        เจ้าสำนักลู่เล่นพูดยาวเหยียดไม่มีหยุด ผมนั่งฟังไปก็เริ่มหาช่องเสียบไม่เจอ จะพูดแทรกก็เหมือนจะเสียมารยาท

        ผมเลยทำได้แต่ยืนฟังไปแล้วเหมือนน้ำลายจะไหลออกมุมปาก

        ตาแก่คนนี้...พูดได้เรื่อยจริง ๆ แถมแต่ละประโยคก็ไม่ได้มีหัวท้ายอะไรชัดเจน

        เหมือนเอาน้ำมาเทใส่โอ่งแล้ววนอยู่แบบนั้น

        ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาหายใจทางไหนกันแน่ถึงได้ลากเสียงไปได้ไกลขนาดนั้น

        “เอ้อ..

        ว่าแต่..

        เจ้ามีธุระอะไรกับข้ารึ?”

        ท่านเจ้าสำนักลู่หนานเยว่เว้นจังหวะนิดหน่อยราวกับเปิดโอกาสให้ผมพูด

        แต่ผมยังไม่ทันได้ขยับปากด้วยซ้ำ..!

        แกก็ฉวยช่องว่างนั้นกลับไปพูดต่อหน้าตาเฉย

        ในใจผมนี่ร้องเลยว่า 'ตาแก่นี่มันพูดเก่งเป็นบ้า!' แถมยังพูดต่อเนื่องแบบไม่หายใจอีกต่างหาก

        “หรือว่าเจ้าได้พบกับเจ้าหนูตระกูลตงแล้ว?

        เช่นนั้นเจ้าคงรู้แล้วว่าเราอาวุโสอนุญาตพร้อมลงตราประทับในใบสมัครของศึกปัญจมิตรให้เจ้าแล้ว

        แล้วด้วยเนื่องว่าเจ้าเป็นตัวแทนของสำนักของเราในรอบหลายปี เราจึงหวังในตัวของเจ้าเอามาก ๆ

        ด้วยเหตุนี้..

        จนกว่าจะจบงานประลองที่เมืองศฤคาล เราจึงไม่อนุญาตให้เจ้ารับภารกิจอะไรอีก

        จงหมั่นฝึกซ้อม.. แต่อย่าได้หักโหมจนเกินไป แล้ว--!”

        “ขออนุญาตที่ต้องแทรกขอรับท่านเจ้าสำนัก ที่ข้ามาพบท่านในครานี้ ข้าอยากจะรู้ว่าเหตุใดต้องเป็นข้า? หรือว่าเป็นเพราะตงเสวี่ยซานเป็นคนตระกูลตง?”

        ผมต้องพูดออกไปทั้งที่ยังไม่ทันได้เรียบเรียงคำในหัวให้ดีนัก

        เพราะถ้ารอให้ตาแก่พูดจนจบ ผมว่าอาจได้ลากไปถึงเรื่องพยากรณ์อากาศปีหน้าแทน

        จริงอยู่ที่ผมพยายามจะมีมารยาท

        แต่ความอดทนมันก็มีขีดจำกัด

        สุดท้ายเลยต้องแทรกไปแบบนั้นแหละ ไม่งั้นวันนี้คงไม่ได้คุยธุระที่ผมตั้งใจมาเลย

        “เพราะมันเป็นคนตระกูลตง?

        เฮอะ..ฮ่า..ฮ่า..

        อย่างเจ้าน่าจะคิดเองได้นะเจ้าแสบคนรอง..

        ว่าไหนเลยตระกูลตงจึงจะสามารถกดดันสำนักสี่ขุนเขาได้ ยิ่งด้วยเหตุผลเช่นเด็กตีกันนั้นเยี่ยงนั้น มันไม่สามารถนำมาเป็นข้ออ้างในการบีบบังคับเราอาวุโสได้เลยแม้แต่น้อย..

        อีกอย่าง..

        ตงป๋ายซานก็เป็นคนเริ่มลงมือก่อน..

        เจ้าไม่ได้ผิดอะไรเลยในเรื่องนั้น

        เจ้าแสบ..”

        เจ้าสำนักลู่หัวเราะออกมาเสียงดัง สีหน้าแกดูขบขันเกินเหตุไปหน่อยด้วยซ้ำ

        ผมนี่ได้แต่คิดในใจว่า 'ตาแก่คนนี้เวลาจริงจังก็ยังดูตลกอยู่ดีแฮะ'

        “แล้วทำไมต้องเป็นข้า?”

        ผมถามย้ำอีกที..

        คราวนี้จี้ไปตรงจุดให้ชัด ๆ ไม่อยากให้เขาเลี้ยวออกนอกประเด็นอีกแล้ว

        “หนึ่งเลย..

        เจ้าต้องรู้เอาไว้..

        ว่าในทุก ๆ ปี สภาห้าผู้เฒ่าจะส่งจดหมายเชิญให้สำนักระดับแนวหน้าของอาณาจักรให้เข้าร่วมในศึกปัญจมิตรทุกสำนัก

        แน่นอนว่าสำนักสี่ขุนเขาคือสำนักระดับแนวหน้าพวกนั้น การที่จะส่งเจ้าเป็นตัวแทนของสำนักหาใช่แปลก

        แล้วการที่เราอาวุโสต้องส่งเจ้าเป็นตัวแทนนั้น เพราะทางสภาห้าผู้เฒ่าเจาะจงชื่อของเจ้ามาโดยเฉพาะ

        แล้วความจริง..

        หากเราอาวุโสคิดบอกปัด แม้แต่สภาห้าผู้เฒ่าก็มิอาจบีบบังคับเราได้”

        “แล้วเหตุใดท่านถึงไม่บอกปัดไปหรือไม่ลองถามความเห็นของข้าก่อน?”

        “หากเราอาวุโสถามเจ้าก่อน..

        อย่างไรเจ้าย่อมนำเรื่องนี้ไปปรึกษาหลิวเล่าฮูหยิน

        ซึ่งหากหลิวเล่าฮูหยินไม่ยินยอม เราอาวุโสก็คงมิอาจขัดใจผู้มีพระคุณของเราได้

        แต่หากยื่นเรื่องส่งชื่อเจ้าไปเลย..

        ต่อให้หลิวเล่าฮูหยินเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย..

        ก็มิอาจทำอะไรได้แล้ว..

        เพราะใบสมัครของเจ้าได้ผ่านตาสภาห้าผู้เฒ่าไปแล้ว”

        “เท่ากับว่าท่านจงใจส่งข้าไปตั้งแต่แรก..

        เพราะอะไร?”

        ผมนี่หน้าบึ้งทันทีแบบไม่คิดจะปิดบังอารมณ์

        ใครจะไม่รู้ล่ะว่านี่มันคือแผนของเจ้าสำนักลู่เองชัด ๆ

        ต่อให้สภาห้าผู้เฒ่าไม่ระบุชื่อผมมา..

        ผมมั่นใจ..

        ว่ายังไงแกก็จะเขียนชื่อผมส่งไปอยู่ดีนั่นแหละ

        เหมือนหน้าของผมคงจะหงอกเกินเบอร์ไปหน่อย

        เจ้าสำนักลู่เลยได้หันหลังผายมือไปทางตู้ด้านหลัง..

        บนตู้นั้นวางของสะสมไว้เพียบ ทั้งรูปแกตอนหนุ่ม ๆ ยันรูปปั้นหินสัมฤทธิ์

        แต่สิ่งที่เตะตาผมกลับเป็นถ้วยรางวัลหนึ่งที่ดูแปลกกว่าของชิ้นอื่น..

        มันถูกหล่อเป็นรูปหัวสัตว์ห้าตัว จิ้งจอก กระต่าย ม้า วานร และมังกร..

        ดูไปก็ขลังอยู่เหมือนกัน..

        แต่ก็แอบน่ากลัวเหมือนหัวโขนที่เคยเห็นในห้องดนตรีไทย

        “มันก็หลายปีมาแล้ว ที่สำนักสี่ขุนเขานั้นไม่ได้ส่งศิษย์ลงแข่งขันในศึกปัญจมิตรเลย..

        ไม่ต้องย้อนไปไกล..

        เอาแค่ช่วงสิบเก้าปีที่เราเป็นเจ้าสำนัก ก็ไม่เคยมีเลยสักปีที่ได้ส่งคนเข้าร่วมในงานประลองประจำปี

        ส่วนเหตุผลนั้นก็มีมากมาย แต่หลัก ๆ แล้วมีอยู่ด้วยกันสองเหตุผล

        หนึ่ง..

        ศิษย์ของสำนักทุกคนล้วนเก็บตัวฝึกวิชา บ้างก็ทำภารกิจเพื่อปั้นคะแนนคุณงามความดีเพื่อให้ได้มีสิทธิ์ในการลงแข่งขันในศึกเฟ้นหาตัวแทนเพื่อส่งไปที่สำนักสาขาหลัก

        ซึ่งเราก็มิอาจบีบบังคับพวกเขาเหล่านั้นได้ หากพวกเขาไม่เต็มใจ

        อย่างไรผลที่ออกมาอาจมิใช่เพียงทำให้สำนักเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่อาจตัดอนาคตของเด็กน้อยพวกนั้นเลยก็เป็นไปได้

        เราจึงได้ปล่อยให้พวกเขาทำตามใจของตนเอง

        ส่วนข้อสอง..

        ศิษย์บางคนที่เป็นลูกหลานจากตระกูลห้าเสาหลัก ก็ล้วนแล้วแต่ใช้ชื่อสกุลของพวกมันในการลงประลองแข่งขัน

        อย่างเมื่อครู่นี้หม่าชุนเฟิงก็มาขออนุญาตข้าลงแข่งขันในนามตระกูลหม่า

        เจ้าแสบเพื่อนของเจ้าเอง.. ท่านเจ้าเมืองก็ยื่นเรื่องขออนุญาตให้มันลงแข่งในฐานะคนตระกูลซุน

        ด้วยเหตุนี้ตลอดสิบกว่าปีมานี้ จึงไม่มีศิษย์ของสำนักคนใดเลยที่ได้ลงแข่งขันประลองในฐานะศิษย์ของสำนักสี่ขุนเขา

        ซึ่งมันก็เป็นเช่นนี้มาเนิ่นนานแล้ว..

        มิใช่เพิ่งเกิดขึ้นในยุคสมัยของเราอาวุโส..”

        เสียงของเจ้าสำนักคราวนี้แปลกไป..

        มันฟังดูเรียบเฉยจนน่าขนลุก ทั้งที่ปกติแกจะพูดจานุ่มนวลใจดีแท้ ๆ

        แต่พอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นแบบไร้อารมณ์แบบนี้กลับทำให้ผมรู้สึกสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งโดยไม่ทราบสาเหตุ

        “แต่ว่ามีอยู่ปีหนึ่งเมื่อสามสิบห้าปีก่อน..

        ตอนนั้นเราอาวุโสเป็นเพียงอาจารย์ในสำนักธรรมดา ๆ คนหนึ่ง..

        ปีนั้นเราจำใจดี..

        เป็นปีแรกในรอบห้าสิบปีที่สำนักของเราได้ถ้วยรางวัลนั้นมา..”

        มือเหี่ยว ๆ ของเจ้าลู่หนานเยว่ได้ชี้ไปที่ถ้วยรางวัลรูปหัวสัตว์ทั้งห้าหัว

        “ซึ่งคนที่คว้าถ้วยใบนั้นให้แก่สำนักสี่ขุนเขาก็คือหลิวหลงพ่อของเจ้า..”

        “อาป๊า?”

        ตอนแรกผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับถ้วยรางวัลใบนั้นหรอก

        มองผ่าน ๆ ก็คิดว่าแค่ของประดับโชว์อีโก้เหมือนรูปปั้นตามศาลา

        แต่พอรู้ว่าคนที่คว้ามันมาได้คืออาป๊า..

        ความรู้สึกในอกมันเปลี่ยนไปทันที

        ถ้วยที่เคยดูธรรมดาในสายตา..

        กลับดูเหมือนเป็นอะไรที่หนักแน่น มีคุณค่าจนอยากเอื้อมมือไปสัมผัส

        ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมแค่ได้ยินชื่อพ่อ มันถึงทำให้ของตรงหน้าเปลี่ยนจากโลหะธรรมดากลายเป็นสมบัติล้ำค่าได้ขนาดนี้

        “ไหนท่านบอกว่าปกติสำนักสี่ขุนเขาไม่ได้ส่งคนลงแข่งขันในศึกนี้..

        แล้วเหตุใดท่านพ่อของข้าถึงได้เป็นตัวแทนของสำนักได้?”

        “ก็เพราะท่านย่าของเจ้าอย่างไรเล่า..”

        ท่านเจ้าสำนักเอ่ยคำพูดนั้นออกมาอย่างเรียบเฉย ก่อนจะค่อย ๆ หันตัวกลับมาสบตาผมโดยตรง

        สายตาแกดูมั่นคงจนน่าหมั่นไส้นิด ๆ เหมือนจะบอกว่า 'ข้าคิดทุกอย่างไว้แล้ว เจ้าไม่มีทางหนีได้หรอก'

        “ท่านย่าของเจ้าใช่ว่าเพิ่งเริ่มหวงเจ้าเป็นคนแรกเสียเมื่อไหร่

        ด้วยความที่พ่อของเจ้าเป็นลูกชายเพียงคนเดียว.. หลิวหลงมันก็โดนจำกัดใช่น้อย จึงทำให้หลิวเล่าฮูหยินเป็นห่วงพ่อของเจ้ามากจนไม่อนุญาตให้มันไปทำภารกิจอะไรที่อันตรายหรือไปไกลต่างเมืองเลย จนทำมันนั้นรู้สึก ว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนั้นต่อไป มันคงไม่มีคะแนนคุณงามความดีที่มากพอจะเพื่อใช้ยื่นเรื่องเข้าสำนักสาขาหลักได้

        แล้วด้วยเหตุนั้น..

        มันจึงได้ลงสมัครศึกปัญจมิตร ด้วยคิดว่าหากคว้าอันดับสูง ๆ มาได้.. หลิวเล่าฮูหยินจะรู้ว่าหลิวหลงมันโตแล้ว.. สามารถดูแลตนเองได้และยอมให้รับภารกิจเสี่ยง ๆ บ้าง

        ซึ่งก็อย่างที่เจ้าเห็น..

        มันไม่เพียงได้อันดับสูง ๆ แต่มันกลับคว้าอันดับหนึ่งมาได้ แล้วด้วยความอุตสาหะนี้ของมัน หลิวเล่าฮูหยินจึงยอมปล่อยให้พ่อของเจ้าทำตามใจตนเองบ้าง”

        “ส่วนเหตุผลที่เราอาวุโสส่งชื่อของเจ้าไปนั้น..

        มีอยู่ด้วยกันสองเหตุผล”

        เจ้าสำนักลู่ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ก่อนจะหักลงหลังจบทุก ๆ หัวข้อที่เขาพูด

        “ข้อแรก..

        เราอาวุโสใคร่รู้นัก..

        ว่าลูกชายของเกล็ดครามหลิวหลงและห้วงคำนึงแห่งหงสาองค์หญิงสามหนานจื่อฮว่า..

        อย่างเจ้า..

        จะได้ความเก่งของพ่อมาประมาณไหนหรือได้ความเฉลียวจากแม่มามากพอหรือไม่

        สอง..

        เพื่อให้เจ้าได้สะสางความแค้นกับตงเสวี่ยซาน เราเชื่อว่าต่อให้คราวนี้เราปฏิเสธที่จะส่งเจ้าไปตามความต้องการของสภาห้าผู้เฒ่า

        ใจเรากลัวยิ่งนัก..

        กลัวว่าคนตระกูลนั้นจะตามราวีเจ้าไม่เลิกรา..

        การส่งเจ้าลงประลองต่อให้แพ้หรือชนะมาย่อมได้ผลดีทั้งคู่

        เพราะหากแพ้..

        ความแค้นของเจ้าและตงเสวี่ยซานก็ได้ถูกสะสาง หรือหากชนะ..

        คนตระกูลตงคงไม่อาจทำอะไรเจ้าได้เพราะเจ้าจะถือว่าเป็นคลื่นลูกใหม่และใหญ่พอ อย่างไรคนตระกูลตงย่อมเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตัว”

        พูดถึงตรงนี้.. เจ้าสำนักลู่ก็ได้หรี่ตามองมาทางผม ราวกับว่ากำลังพยายามจะจับอารมณ์ผ่านสีหน้าของผมอยู่

        “อย่างไร..

        เหตุผลของเราอาวุโสพอจะทำให้เจ้าลงแข่งขันได้หรือไม่?”

        หลังจากท่านเจ้าสำนักลู่หนานเยว่พูดจบ แกก็ไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วยืนนิ่งรอคำตอบจากผม

        ผมหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปแบบตรง ๆ

        “แล้วท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าจะได้พบกับตงเสวี่ยซานแน่ในการประลอง?”

        ก็เอาจริงนะ..

        ต่อให้จะบอกว่างานประลองมีไว้ชำระแค้นหรืออะไรสักอย่าง

        ผมเองก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะได้เจอหมอนั่นจริงหรือเปล่า

        อาจจะผมตกรอบก่อน..

        หรือไม่ก็หมอนั่นไปพลาดท่าตกรอบก่อนผม..

        ใครมันจะไปคาดได้ล่ะ

        “เราอาวุโสมั่นใจว่ามันและเจ้าจะได้พบกันในการประลองแน่..

        ต่อให้เจ้าไม่อยากพบ..

        อย่างไรเจ้าก็ต้องได้พบ..

        คนตระกูลตงทำได้ทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของพวกมัน”

        ท่านเจ้าสำนักลู่หนานเยว่ตอบกลับมาแบบไม่ต้องใช้เวลาคิดเลยแม้แต่นิดเดียว

        แววตามั่นใจของแกนี่เล่นเอาผมรู้สึกเหมือนถูกตัดสินล่วงหน้าไปแล้วเรียบร้อย

        ก็พูดซะขนาดนี้..

        ไม่ไปก็โดนมองว่าขี้ขลาดแน่ ๆ

        “เช่นนั้นเอาแบบนี้เป็นไร..

        เผื่อจะทำให้เจ้ามีแรงกระตุ้นอยากจะคว้าชัยจากตงเสวี่ยซานมาให้ได้..

        ขอเพียงเจ้าได้ประลองกับมันไม่จำเป็นต้องคว้าอันดับหนึ่งมา

        ขอแค่เพียงเจ้าชนะ..

        เราในฐานะเจ้าสำนัก..!

        เราจะรับรองว่าเจ้า.. เจ้าจะได้ลงแข่งขันในศึกคัดเลือกเข้าสำนักสาขาหลักอย่างแน่นอนโดยไม่คำนึงถึงคะแนนคุณงามความดีของเจ้า”

        “แล้วถ้าคว้าอันดับหนึ่งมาได้เล่า?”

        นิสัยผมมันก็เป็นแบบนี้แหละ..

        ถ้าตัดสินใจจะลงแข่งอะไรสักอย่างแล้วล่ะก็..

        จะไม่ลงไปแบบขอไปทีเด็ดขาด

        ต้องใส่สุดแบบไม่มีอะไรกั้น..!

        เพราะงั้น..

        ผมเลยอยากได้แรงกระตุ้นแบบหนัก ๆ หน่อย จะได้ตั้งเป้าให้สูงลิบพอที่จะพุ่งชนมันไปให้ถึง

        เจ้าสำนักลู่ยิ้มออกมา

        “จุดนี้ของเจ้า.. ช่างเหมือนพ่อของเจ้ายิ่งนัก

        เช่นนั้นก็ได้..”

        มือขวาที่แกไพล่หลังไว้ค่อย ๆ เหยียดออกมาชี้ไปที่ถ้วยรางวัลของอาป๊าผม

        ถ้วยที่ตอนนี้ในหัวผมไม่ต่างอะไรจากเป้าหมายของสงครามใหญ่

        “หากเจ้านำถ้วยแบบนั้นกลับมาเพิ่มได้อีกสักใบ เราในฐานะเจ้าสำนักสี่ขุนเขาสาขาเมืองนพบุรีขอสัญญาต่อเจ้า

        ว่าเจ้าและไอ้แสบเพื่อนของเจ้าจะได้เป็นสองในสี่สิบแปดคนที่ได้ถูกส่งไปที่สำนักสาขาหลักโดยไม่ต้องลงแข่งขันประลองกับผู้ใด”

        ผมค้อมศีรษะให้เจ้าสำนักพร้อมกับส่งรอยยิ้มบาง ๆ

        “ศิษย์หลิวเจี้ยนจะไม่ทำให้ท่านเจ้าสำนักผิดหวัง..

        ศิษย์ขอตัวลา..”

        ผมเอ่ยพร้อมหมุนตัวเดินออกจากตำหนักอย่างไม่ลังเล

        ความรู้สึกในอกตอนนี้..

        ไม่เหมือนเมื่อตอนที่สมัครเข้ามาใหม่ ๆ อีกแล้ว

        ทีแรกก็อยากจะทำเหมือนกับยี่ฟู่บอกว่าให้อยู่นิ่ง ๆ อย่าโชว์อะไร

        แต่ในเมื่อชะตาของผมถูกขีดเขียนเอาไว้ให้เป็นผู้กอบกู้ตามที่เจ้าสำนักรุ่นแรกกล่าว..

        มันก็เป็นสองทางที่ขนานกัน..

        ซึ่งผมเลือกชะตา..

        เพราะอีกอย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจคือ..

        ในสำนักสาขาหลักนั่นแหละ..

        จะต้องมีเบาะแสของสถานที่แบบเดียวกับที่เมืองมังกรธาราแน่นอน

        และผมต้องหามันให้เจอ

        ทันทีที่ผมก้าวออกจากตำหนักเจ้าสำนัก ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ

        ผมแพ้ยับเยิน..

        ชนิดไม่เหลือฟอร์มแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

        ผมรีบพาตัวเองกลับที่พัก พร้อมกับหลินซินโดยไม่เหลียวหลัง เลือดในกายมันร้อนราวจะเดือด เผาใจผมจนแทบอยากพุ่งไปฝึกตรงนั้นเลยให้รู้แล้วรู้รอด

        ผมรู้ตัวดีว่าตอนนี้ยังไม่มีปัญญาจะต้านตงเสวี่ยซานได้แม้แต่น้อย

        มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

        ผมต้องฝึก..

        ต้องฝึกให้หนักกว่านี้..!

        เป้าหมายชัดเจน..!

        ฝึกปราณมาศให้คล่องให้ได้ก่อนจะสายเกินไป

        แล้วผมก็อยากรู้อีกอย่าง..

        ว่าปราณมาศนี่มันร้ายกาจขนาดไหนกันแน่นะ ถึงทำให้เจ้าสำนักรุ่นแรกกลายเป็นตำนานได้แบบนั้น