จอมเวทนักล่าแห่งเบลลาทอร์

ซุ้มประตูทางเข้าด่านสุดท้ายเป็นรูปปากเสืออ้ากว้าง ดวงตาแดงฉานและเขี้ยวขาวโค้งวาววับแลดูน่าหวาดหวั่น ราวกับจะขย้ำผู้กล้าที่กล้าเดินเข้าไป

มันสามารถข่มขวัญผู้เข้าสอบได้ดียิ่งนัก หากใครจิตใจไม่มั่นคงพอก็อาจเสียสมาธิตั้งแต่ยังไม่เริ่มสอบด้วยซ้ำ

แต่นิโคลัสกลับเดินเข้าไปอย่างนิ่งสงบ ไม่มีร่องรอยความลังเลใดบนใบหน้า

เมื่อพ้นผ่านซุ้มประตู ภาพตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยนจากลานโล่งของด่านก่อนหน้า กลายเป็นป่าโปร่งที่เต็มไปด้วยต้นไม้ ตรงกลางเป็นพื้นดินราบเรียบยาวประมาณสามสิบเมตร

หญิงสาวในชุดนักเรียนชั้นปีสูงยืนรออยู่ตรงจุดเริ่มต้น พร้อมอาจารย์ผู้ควบคุมสอบอีกคนหนึ่ง

เขายื่นป้ายประจำตัวสอบให้

"นิโคลัส เบลลาทอร์ นักเวทฝึกหัด คะแนนรวมก่อนหน้าสองร้อยแปดสิบสาม ยินดีต้อนรับนะน้องใหม่"

รุ่นพี่ยิ้มทักทายพร้อมรับป้ายไปตรวจสอบ ก่อนจะคืนให้เขาอย่างรวดเร็ว

"ด่านนี้เป็นการสอบต่อสู้ แต่จะไม่ใช้หุ่นมนุษย์อีกแล้วนะ จะเป็นสัตว์อสูรแทน โดยเราจะมีให้เลือกสี่ชนิด เพื่อไม่ให้ใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบเกินไป เจ้าเลือกได้ตามถนัด ลองอ่านรายละเอียดก่อน แล้วบอกข้าว่าเจ้าเลือกตัวไหน"

นิโคลัสรับกระดาษแผ่นบางมากวาดตามองข้อมูลแต่ละตัวอย่างรวดเร็ว

ลิงพฤกษา: โจมตีต่ำ / ต้านเวทต่ำ / ป้องกันต่ำ / ความเร็วสูง / คล่องตัวสูง

หมูป่าเขาเหล็ก: โจมตีปานกลาง / ต้านเวทต่ำ / ป้องกันปานกลาง / ความเร็วปานกลาง / คล่องตัวต่ำ

เสือภูผา: โจมตีปานกลาง / ต้านเวทต่ำ / ป้องกันต่ำ / ความเร็วปานกลาง / คล่องตัวปานกลาง

หมีดำทมิฬ: โจมตีสูง / ต้านเวทสูง / ป้องกันปานกลาง / ความเร็วต่ำ / คล่องตัวต่ำ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม

"รุ่นพี่ สัตว์ที่ต้านเวทต่ำ ถ้าโดนโจมตีจะชะลอความเร็วลงไหมขอรับ?"

"มันจะชะงักนิดหน่อย แต่ไม่ถึงกับหยุด ส่วนเจ้าหมีดำนั่น ต่อให้ยิงแรงยังไงมันก็ไม่สะเทือนหรอก ยกเว้นโจมตีได้หนักพอมันอาจชะงักบ้าง ส่วนการนับคะแนนของเจ้าหมี เจ้าต้องโจมตีสูงกว่าค่ามาตรฐาน”

รุ่นพี่สาวยิ้มตอบอย่างใจเย็น ก่อนพูดต่อ

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องความเสียหายจนเกินไป สถาบันไม่ได้วัดความเสียหาย แต่ดูจากการตอบสนอง ความแม่นยำ และการใช้เวทของเจ้า ขอแค่โดนตรงจุด แล้วแรงพอ ก็ได้คะแนนแล้วล่ะ"

รุ่นพี่สาวยิ้มตอบอย่างใจเย็น

นิโคลัสพยักหน้าช้า ๆ

"ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าเลือก หมีดำทมิฬ"

"แน่ใจนะ มันอึด ถ้าต้องยิงหลายรอบจะไหวหรือ?"

"ข้าไหวขอรับ"

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วชี้มือ

"ไปประจำที่ได้เลย เจ้ามีโอกาสทดสอบเวทสามครั้งก่อนเริ่มสอบจริง จะได้คำนวณพลังไว้ และในการสอบจริงหากเหนื่อยหรือพอใจเมื่อใดก็ตะโกน ‘หยุด’ ได้เลย หรือจนกว่าจะครบสามนาที"

"เข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณรุ่นพี่"

เขาเดินเข้าตำแหน่งทดสอบ หยิบไม้เท้าเวทออกมาพร้อมร่ายทันที

หมีดำทมิฬสูงเกือบสามเมตร ปรากฏตัวขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของป่า

“ทดสอบโจมตีเพียงสามครั้งเท่านั้นนะ เมื่อจบ สามครั้ง เจ้ามีเวลาพักหนึ่งนาที ก่อนเริ่มสอบ เริ่มทดสอบได้!”

"เทนดรัส วอลท์!"

สายฟ้าแล่นออกจากไม้เท้า พุ่งตรงใส่หมีดำที่ปรากฏอีกฟากหนึ่งของลาน

เปรี้ยง! … หมีไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

เขาร่ายอีกครั้ง คราวนี้เพิ่มพลังขึ้นเป็นสองเท่า

เปรี้ยง! … ‘1’ ลอยขึ้นมาเหนือหมี

ครั้งสุดท้าย เขาลดพลังลงจากเมื่อครู่ครึ่งหนึ่ง

เปรี้ยง! … ‘2’ ลอยขึ้น

เขาพยักหน้าเบา ๆ

‘ต้องพลังเท่านี้ซินะ การโจมตีครั้งแรกคงต้องทดสอบด้วยเวทลมที่ใช้พลังเท่ากันแล้วดูว่าคะแนนจะขึ้นไหม’

เขาวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าจะต่อสู้กับหมีดำนี้อย่างไร

“เอาหล่ะ เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม”

เมื่อใกล้เวลา รุ่นพี่สาวเอ่ยเตือนก่อนล่วงหน้า

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงสัญญาณ เขาร่ายเวททันที

"เซวาริส คาเอล!"

ใบมีดลมรูปจันทร์เสี้ยวขนาดใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย ตรงไปที่ลำตัวหมีดำที่กำลังเดินเข้าหาอย่างช้า

ฉัวะ! ‘1’ ลอยขึ้นให้เห็น

“เยี่ยม”

เขาร้องออกมาด้วยความดีใจ แผนของเขาใช้งานได้แน่นอน

อาจารย์และรุ่นพี่ที่ดูอยู่ด้านหลัง แปลกใจเล็กน้อยที่อยู่ดี ๆ เขาเปลี่ยนเวทและยิ่งแปลกใจเมื่อเห็นเขากลับไปใช้เวทสายฟ้าเหมือนเดิม

“เขาต้องวางแผนอะไรไว้แน่”

อาจารย์กระซิบกับรุ่นพี่โดยไม่มีเสียงลอดออกไป

สายฟ้าเริ่มพุ่งออกจากไม้เท้าอย่างต่อเนื่อง ร่างหมีค่อย ๆ เดินเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ แต่ไม่หยุด มันเดินเกือบถึงครึ่งทางแล้ว

เมื่อคะแนนขึ้น ‘20’ หมีเริ่มเดินสลับไปมาโดยยังคงความเร็วเดิม นิโคลัสปรับมุมยิงตามกการเดินของมันและยังยิงได้ไม่พลาด

“อาจารย์ เขาควบคุมเวทได้ดีนะ ไม่พลาดเป้าเลย”

รุ่นพี่พูดเบากับอาจารย์ที่เฝ้ามองเขาอย่างสนใจ

หมีดำเดินได้ถึงครึ่งทาง เมื่อตัวเลข ‘30’ ลอยขึ้น... มันคำรามขึ้นกะทันหัน

โฮกกก!

ร่างยักษ์เริ่มวิ่งตรงเข้าหาเขาด้วยความเร็วเพิ่มขึ้น

“เซวาริส คาเอล! … เซวาริส คาเอล!”

เขายิงเวทลมออกไปก่อนออกตัววิ่ง และยิงเวทลมออกไปอย่างต่อเนื่อง

ใบมีดตีโค้งอ้อมหลบต้นไม้ไปมาก่อนโจมตีเข้าตัวหมี ตามการควบคุมของเขา

ความเป็นจริงชายหนุ่มสามารถควบคุมใบมีดสายลมได้สี่สายแล้ว แต่ไม่อยากแสดงออกหมดจึงใช้เพียงสองสายเท่านั้น

45...46

ตัวเลขคะแนนยังคงลอยขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่เขาวิ่งหลบหลีกไปตามต้นไม้

“สองนาที!”

เสียงร้องบอกเวลาจากรุ่นพี่ที่ด้านนอกดังขึ้นเตือน

นิโคลัสไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย เพราะเขายังควบคุมสถานการณ์ได้

เมื่อคะแนนแตะ ‘50’ หมีคำรามอีกครั้ง ร่างใหญ่ลุกขึ้นยืนสองขา กรงเล็บประกายคมกล้ายื่นยาวออก พร้อมกับเขี้ยวที่ยื่นออกจากปาก มือหนาตวัดฟาดต้นไม้ล้มลงเป็นแนว

ตึง! ตึง! ตึง!

มันเริ่มวิ่งด้วยสองขา เข้าหาศัตรู ต้นไม้ใหญ่ที่ขวางทางถูกมือใหญ่ฟาดหักโดยง่ายดาย

“เทนดรัส วอลท์!”

สายฟ้าขนาดใหญ่ขึ้นสองเท่าถูกยิงออกไป ร่างหมีชะงักครู่เดียว ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกไปเพื่อร่ายเวทอีกครั้ง

‘51’… ‘52’

ต้นไม้ล้มขวางทางมากขึ้น ทำให้หนีได้ช้าลง แต่ยังพอร่ายเวทสายฟ้าได้อยู่

เลข 53 ลอยขึ้นมาอีกครั้ง

“เหลืออีกสอง”

แต่ไม่ทันที่เขาจะทันได้ร่ายเวท เงาขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าหาเขา

นิโคลัส พุ่งตัวหลบออกด้านข้างก่อนที่สิ่งนั้นจะถึงตัว

โครม!

ท่อนไม้ขนาดใหญ่กระแทกกับพื้นด้านหลังจนฝุ่นผงฟุ้งกระจาย และก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัวร่างใหญ่ดำทมึนก็พุ่งเกือบถึงตัวเขาแล้ว

หากเป็นนักเวทคนอื่นอาจยอมแพ้ไปแล้ว แต่สำหรับเขา

“เอลทัส พัลซาร์!”

กลุ่มคลื่นสายไฟฟ้าหนาแน่นกระจายออกไปรอบตัวเขาในทันที ร่างใหญ่ตรงหน้ากระตุกไปชั่วขณะ เขาอาศัยจังหวะนี้ พุ่งตัวหลบออกไปได้ทัน

‘54’

เมื่อเขาหันกลับไปมองก็เห็นเลขลอยขึ้นสูง

“เทนดรัส วอลท์!”

เวทสายฟ้าถูกส่งออกไปขณะที่หมีดำพุ่งสวนเข้าหาเขา

เปรี้ยง!

‘55’

เมื่อเห็นตัวเลขที่ต้องการ นิโคลัสตะโกนขึ้นทันที

“หยุด!”

ร่างหมีใหญ่ หยุดทันทีก่อนที่กรงเล็บจะฟาดลงมาถึง มันหันหน้าเดินกลับไปจุดที่ยืนในตอนเริ่มต้น

ชายหนุ่มเดินกลับไปถึงจุดเริ่ม ที่รุ่นพี่และอาจารย์อยู่ โดยแสร้งทำว่าเหนื่อยจากการสอบเมื่อครู่

"เจ้าหยุดทำไม? ข้าดูแล้วเจ้ายังไปต่อได้อีกไม่ใช่หรือ?"

"มานาข้าจะหมดแล้วขอรับ อีกอย่าง แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการสอบเข้าแล้ว"

เขาตอบด้วยความสุภาพ โดยแสร้งพูดติดขัดจากการหอบหายใจ

อาจารย์หรี่ตามอง ก่อนพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าไม่ต้องแกล้งทำเหนื่อยเลย ฝีเท้ามั่นคงและไร้เสียงขนาดนั้น ไม่มีใครเชื่อหรอก"

เขาก้มมองเท้า ยิ้มเก้อ ๆ ก่อนตอบ

"อ้อ ข้าลืมไปเลยขอรับ..."

“ส่งป้ายมา”

เขายื่นป้ายทันที

อาจารย์ประทับคะแนน 55 ลงแล้วส่งคืนให้ พร้อมกล่าว

"ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ แล้วเจอกันตอนเปิดภาคเรียน"

"ขอบคุณขอรับอาจารย์ ขอบคุณขอรับรุ่นพี่"

นิโคลัสเดินผ่านประตูออกไป

เมื่อชายหนุ่มออกไปแล้วเสียงหนึ่งดังขึ้น

“อาจารย์ เขาต่อสู้ไม่เหมือนนักเวททั่วไปเลย โดยทั่วไปนักเวทจะใช้เวทสกัดกั้นเพื่อชะลอการเข้าหา ก่อนยิงเวทโจมตีให้ได้นานที่สุด แต่เขากลับใช้การโจมตีและหลบหลีกแทน ข้าไม่เคยเห็นเลย”

“เพราะนักเวทแบบนี้มีน้อยมากน่ะซิ ด้วยร่างกายที่บอบบางของนักเวท จะมีนักเวทกี่คนที่กล้าเข้าต่อสู้ระยะประชิด เช่นเดียวกับ แบทเทิลเมจ”

“แบทเทิลเมจ? มีน้อยหรือ ? แสดงว่ามีนักเวทแบบนี้อยู่อีกใช่ไหมอาจารย์?”

“มี อย่างน้อยเมื่อก่อนที่นี่ก็มีอยู่สองสามคน ก่อนที่จะเหลือเพียงคนเดียวจากสงครามครั้งใหญ่”

“อาจารย์ท่านไหนหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินข่าวนี้เลย”

“เขาจากไปตั้งแต่หลังสงครามครั้งนั้นแล้ว เอาหล่ะเด็กใหม่เข้ามาแล้ว”

อาจารย์กล่าวด้วยเสียงอ่อน ก่อนหันเหไปรับผู้เข้าสอบคนต่อไป

นิโคลัสเดินออกจากพื้นที่สอบ จนมาถึงลานกว้างด้านหน้าประตูทางเข้าสถาบัน ก่อนเงยหน้ามองแผ่นป้ายผลสอบ

อันดับ 1: อเล็กซ์ ฟาร์เมียร์ – 365 คะแนน (อัศวินฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 2: ลูคัส วาลเดียลา – 360 คะแนน (นักเวทฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 3: วิล เวเลซซาร์ – 357 คะแนน (นักรบฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 4: เฟรเดอริก ไครอัลด์ – 355 คะแนน (นักเวทฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 5: เลโอริก บรูคไชร์ – 351 คะแนน (อัศวินฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 6: โรดริก ราวินดาล – 348 คะแนน (นักรบฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 7: ณอน อัลเดริน – 339 คะแนน (นักรบฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 8: นิโคลัส เบลลาทอร์ – 338 คะแนน (นักเวทฝึกหัดต้น)

อันดับ 9: เฟรย์ลิส ไครอัลด์ – 336 คะแนน (อัศวินฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 10: เซอรินา วาลเดียลา – 335 คะแนน (นักเวทรักษาฝึกหัดขั้นต้น)

เขามองรายชื่อ ก่อนยิ้มบาง ๆ

“มีแต่รายชื่อคนดังทั้งนั้นเลย แบบนี้ข้าก็เป็นจุดสนใจอยู่ดีน่ะซิ”

‘ความรู้สึกการเป็นจุดสนใจไม่คุ้นเลยจริงๆ’

แผ่นเวทสื่อสารในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้นเบา ๆ เขาจึงหยิบออกมารับทันที

"นายน้อย! ท่านทำสำเร็จแล้ว!"

เสียงอีรินจากปลายทางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดีใจจนเก็บไม่อยู่

"เรียบร้อยแล้วล่ะ แต่คงต้องรอดูผลสุดท้ายก่อน ไม่แน่ว่าอันดับอาจร่วงลงอีก คะแนนข้าต่ำไปนิด"

นิโคลัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

"ตอนนี้พวกท่านอยู่ที่ไหน? ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ ข้าหิวจะแย่แล้ว ตอนนี้พึ่งสอบเสร็จแค่ครึ่งเดียวเอง น่าจะใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงเลย"

"ตกลง เดี๋ยวข้าเดินไปรอตรงทางขึ้นอัฒจันทร์ด้านประตูสถาบัน เจอกันตรงนั้นนะนายน้อย"

หลังจากวางสาย เขาหันไปทางสนามสอบฝั่งนักล่า มองหาเด็กสาวที่เพิ่งรู้จัก แต่ไม่พบเธอเลยสายตากวาดผ่านแผ่นป้ายประกาศร้อยยี่สิบรายชื่อ ทว่าก็ยังไม่เห็นชื่อ ซีรีน ปรากฏอยู่เขาจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังอัฒจันทร์แทน

ที่มุมหนึ่งของอัฒจันทร์ฝั่งการต่อสู้หญิงสาวในชุดภูมิฐาน อายุราวยี่สิบห้าปี ดวงตาดำขลับทอประกายสังเกตการณ์อย่างเงียบงันสายตาของเธอจับจ้องไปยังป้ายคะแนนสูงสุดที่ลอยอยู่เหนือสนามสอบ

"นิโคลัส เบลลาทอร์... ชื่อเหมือนน้องเล็กเลย แต่เขาจะมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

เธอส่ายศีรษะเบา ๆ คล้ายพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป ก่อนหันไปพูดกับชายหนุ่มที่นั่งเคียงข้าง

"อลัน ท่านคิดว่าหลานชายของท่านจะสอบผ่านไหม?"

"มีโอกาสอยู่นะ แต่ก็ลุ้นหนักเหมือนกัน ท่านพ่อจ้างครูฝึกชั้นยอดให้เขาตั้งแต่เริ่มปลุกพลังนักรบ แต่กว่าจะรู้ว่าเขาถนัดหอกมากกว่าดาบก็เสียเวลาไปหลายเดือน... ยังดีที่เขายังไม่ครบสิบเจ็ด ปีหน้ายังมีหวังอีกครั้ง"

เขามองกลับไปยังป้ายอีกครั้ง ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"แต่คนที่อยู่อันดับแปด นามสกุลเดียวกับท่านเลยนะ เป็นญาติหรือเปล่า?"

"ชื่อเหมือนน้องชายคนเล็กของข้าก็จริง... แต่เขาควรอยู่ที่โซลมา ไม่น่าจะอยู่ที่นี่”

น้ำเสียงของหญิงสาวเจือแววลังเลชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจและเบนสายตากลับไปยังสนามสอบ

ที่อัฒจันทร์ฝั่งนักเวทรักษาหญิงสาวผมยาวสีครามนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม กำลังจ้องมองป้ายคะแนนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"นิโคลัส เบลลาทอร์... ชื่อนี้คุ้นชะมัด เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน"

อัศวินที่ยืนเคียงข้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"องค์หญิงจำไม่ได้หรือขอรับ? คือชายหนุ่มจากกลุ่มที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้"

"อ๋อ เจ้าลูกเต่าคนนั้นเอง! เขาเก่งถึงขนาดติดสิบอันดับแรกเลยหรือ?"

"เขาอยู่กับพวกนั้น ไม่แปลกที่จะเก่งขอรับ"

เมื่อคิดถึงคนกลุ่มนั้น สีหน้าขององค์หญิงน้อยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทั้งทึ่งทั้งขัดใจนิด ๆ

เธออดนึกถึงบทสนทนากับท่านพ่อไม่ได้

ท่านพ่อของเธอหัวเราะไม่หยุดหลังฟังเรื่องราวนั้น แต่ไม่ยอมบอกอะไรกลับมาแม้แต่น้อย ทำเอาเธอขุ่นเคืองใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะอาจโดนโทษกักบริเวณเพิ่มแบบไม่จำเป็น

ฝั่งอัฒจันทร์ด้านการต่อสู้ นิโคลัสและพรรคพวกนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะอาหาร

เสียงพูดคุยเบา ๆ ปนเสียงหัวเราะ ขณะที่ทุกคนกำลังเติมพลัง

สายตาของนิโคลัสเผลอเหลือบไปเห็นป้ายของวิถีนักล่าอีกครั้ง

และที่ตรงลำดับที่ 72 เขาเห็นชื่อที่คุ้นเคย

"เธอสอบติดจริง ๆ ด้วย... เก่งสมกับที่คุยไว้เลย"

เขาพูดกับตัวเองพลางยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ

"ใครหรือ นายน้อย?"

อีรินถามทันทีเมื่อได้ยิน

"เพื่อนใหม่ รู้จักกันตอนรอต่อแถว ไม่ได้มีอะไรหรอก"

อีรินกับอารินมองหน้ากันแล้วยิ้มน้อย ๆ ส่วนวิคเตอร์ก็เหลือบมองนายน้อยของตนสั้น ๆ ก่อนจะกลับไปกินอาหารต่อ อย่างน้อยการใช้ชีวิตในสถาบันนี้ของนายน้อยคงไม่เหงาเกินไป

หลังมื้ออาหาร พวกเขาหาที่นั่งบนอัฒจันทร์เพื่อรอประกาศผลสอบที่จะแล้วเสร็จก่อนตะวันตกดินผู้ที่มีรายชื่อติดหนึ่งใน ร้อยยี่สิบและแปดสิบ ต้องรายงานตัวที่หน้าประตูสถาบันทันที หากไม่มาภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงจะถือว่าสละสิทธิ์ และอันดับถัดไปจะถูกเรียกแทนในทันที

ที่ต้องเคร่งครัดเช่นนี้ก็เพราะมีหลายสถาบันที่พร้อมแย่งชิงเด็กเก่งทันทีที่มีชื่อในรายชื่อประกาศผลสอบ ด้วยเงื่อนไขล่อใจที่เหนือความคาดหมาย ทว่า สำหรับผู้ที่มีอันดับไม่เกินหนึ่งร้อย วาลเดียลายังคงเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในระยะยาวของพวกเขา

เมื่อบ่ายคล้อย แดดเริ่มอ่อนแรง ผู้คนเริ่มทยอยขึ้นมาบนอัฒจันทร์มากขึ้น สนามสอบด้านล่างค่อย ๆ เงียบลงเมื่อสามด่านแรกถูกรื้อเก็บ เหลือเพียงสองด่านสุดท้ายเท่านั้น

นิโคลัสกวาดตามองตารางคะแนนอีกครั้ง ตอนนี้ชื่อของเขาถูกเบียดจนมาอยู่ที่อันดับสิบพอดี ตามที่คาดไว้

เขาสูดลมหายใจลึก ถอนออกช้า ๆ พร้อมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"โชคดีที่ไม่หลุดสิบอันดับแรก..."

สายตาเงยขึ้นไปมองป้ายอันดับสูงสุดที่ลอยเด่นกลางฟ้า

อันดับ 1: อเล็กซ์ ฟาร์เมียร์ – 365 คะแนน (อัศวินฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 2: ลูคัส วาลเดียลา – 360 คะแนน (นักเวทฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 3: วิล เวเลซซาร์ – 357 คะแนน (นักรบฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 4: เฟรเดอริก ไครอัลด์ – 355 คะแนน (นักเวทฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 5: เลโอริก บรูคไชร์ – 351 คะแนน (อัศวินฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 6: โรดริก ราวินดาล – 348 คะแนน (นักรบฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 7: ฟีเรีย ดราเวนฮอล์ท – 345 คะแนน (นักล่าฝึกหัดขั้นต้น)

อันดับ 8: ไคลอา เอเธริออส – 341 คะแนน (นักเวทฝึกหัดขั้นต้น)