(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        ย้อนกลับมายังอาณาเขตของตระกูลโอว

        บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความมืดครึ้มและหนักอึ้ง

        เมื่อโอวหยางเฉิน ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วม ซึ่งเป็นถึงผู้นำตระกูลโอว ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับความล้มเหลวของแผนการสังหารตงจาง เขาถึงกับมีสีหน้าบิดเบี้ยวเป็นอย่างมาก แววตาเองก็ลุกโชนไปด้วยเพลิงแห่งโทสะ

        “บัดซบ! ไอ้เวรตงจางรอดตายไปได้อีกครั้งเรอะ!?”

        เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

        ก่อนที่เขาจะทุบเก้าอี้ไม้แกะสลักด้วยพลังปราณเซียนของตนเอง เสียงสะท้อนของไม้ที่แตกกระจายดังไปทั่ว เหล่าผู้อาวุโสและผู้ติดตามที่ยืนอยู่รอบข้างถึงกับตัวสั่น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

        “ตัวของมันไปกินดีหมีมาหรือไงถึงได้โชคดีอยู่ตลอดเช่นนี้!?”

        “ทั้งๆที่พวกเราลงทุนทรัพยากรจำนวนมากเพื่อจ้างวานเหล่านักฆ่าฝีมือดี ทว่าผลสุดท้าย..”

        “พวกมันกลับทำไม่สำเร็จ!?”

        มือหนาของโอวหยางเฉินกำแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นที่ข้อมือและแขน

        เขาขบฟันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ก่อนจะใช้มือล้วงขนมที่ตั้งวางอยู่บนโต๊ะ โยนเข้าปากและเคี้ยวอย่างโหดร้าย

        “ไอ้วพวกขยะไร้ค่า!”

        เขาสบถออกมาอย่างไม่พอใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและไม่อาจระงับความเดือดดาลได้

        “บัดซบ! ไอ้พวกไร้ความสามารถนั่นอวดดีนัก ผลสุดท้ายก็เป็นได้แค่เศษสวะ!”

        เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถง ทำให้ผู้ที่ยืนอยู่รอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

        ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาและโค้งคำนับก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

        “นายท่าน.. ข้ามีข่าวเพิ่มเติมจะรายงาน”

        โอวหยางเฉินหันขวับมาทันที ดวงตาของเขาทอประกายคมกริบ

        “พูดมา!”

        ชายผู้ส่งข่าวสูดหายใจลึก ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว

        “จากข้อมูลที่ได้รับมา ดูเหมือนว่าพวกตระกูลตงไม่ได้รอดมาได้เพราะโชคช่วย..”

        “แต่เป็นเพราะมีผู้บำเพ็ญเพียรลึกลับคนหนึ่งผ่านมาและให้ความช่วยเหลือ!”

        โอวหยางเฉินขมวดคิ้วทันที แววตาของเขาฉายแววสงสัยและไม่พอใจยิ่งขึ้น

        “ผู้บำเพ็ญเพียรลึกลับ?”

        ชายที่รายงานพยักหน้ารับ ก่อนจะกล่าวต่อ

        “ใช่ขอรับ.. ข้อมูลระบุว่าชายผู้นั้นสามารถสังหารผู้ฝึกตนระดับทะเลวิญญาณที่ส่งไปได้ภายในเวลาอันสั้น!”

        ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศภายในห้องโถงก็เงียบสงัดลงในพริบตา

        เหล่าผู้อาวุโสและข้ารับใช้ที่ยืนอยู่รอบๆถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

        “เป็นไปได้อย่างไร นี่มันเป็นพลังของบุคคลเช่นใดกัน!?”

        “สามารถสังหารผู้ฝึกตนระดับทะเลวิญญาณนับสิบได้อย่างง่ายดาย!”

        ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่โอวหยางเฉินจะกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง

        “เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าข้อมูลนี้ถูกต้อง!?”

        เสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธและความหวาดระแวง

        ชายที่ส่งข่าวก้มศีรษะลงต่ำ แสดงความเคารพอย่างเต็มที่ก่อนจะกล่าวออกมา

        “ขอรับ! ข้อมูลนี้ได้รับการยืนยันจากหลายแหล่งข่าว”

        “ไม่เพียงแต่พวกทหารรับจ้างของตระกูลตงที่พูดถึงชายลึกลับผู้นี้”

        “แม้แต่พ่อค้าในเมืองหนานปิงก็เริ่มพูดถึงเขาแล้ว”

        “บางคนกล่าวว่า เขาคือผู้ฝึกตนระดับทะเลวิญญาณขั้นสูง..”

        “บางคนกล่าวว่าเขาอาจเป็นยอดฝีมือจากสำนักใหญ่..”

        โอวหยางเฉิน หรี่ตาลง ท่าทางของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น

        “เป็นไปไม่ได้! ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ฝึกตนระดับนี้อยู่ในเมืองหนานปิง!”

        “ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่? เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลตง? หรือว่าเขาเป็นเพียงคนผ่านทางที่บังเอิญเข้ามาช่วยเหลือ?”

        แววตาของเขาเป็นประกายคมกริบ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้าคนนี้เป็นใคร!”

        “ส่งคนไปสืบหาข้อมูลของมันให้ละเอียดที่สุด!”

        เขาหันไปทางหนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูล ก่อนจะออกคำสั่งเด็ดขาด

        “หากมันเป็นเพียงแค่คนพเนจรก็ฆ่ามันทิ้งเสีย!”

        “แต่หากมันเป็นยอดฝีมือที่มีเบื้องหลังอันแข็งแกร่ง เราจะต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้!”

        ชายผู้รับคำสั่งรีบคำนับ ก่อนจะกล่าวเสียงดัง

        “รับทราบนายท่าน!”

        โอวหยางเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แววตาของเขายังคงลุกโชนไปด้วยโทสะและความอาฆาต

        “ตระกูลตง...ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกแกรอดไปได้ง่ายๆแน่!”

        เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นภายในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว

        ขณะเดียวกันที่อีกฟากหนึ่งของเมืองหนานปิง

        เทียนจุนซึ่งยังไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้ตนเองกำลังกลายเป็นเป้าหมายของตระกูลโอว

        แต่ไม่ว่าแผนการของตระกูลโอวจะเป็นเช่นไร เขาก็ไม่ใช่คนที่จะถูกกำจัดได้ง่ายๆเช่นกัน!

        ขณะเดียวกันในกลางดึกคืนนั้น ภายในอาณาเขตของตระกูลตง

        บรรยากาศภายนอกเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้และเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ขับกล่อมยามค่ำคืน

        เทียนจุนหลังจากได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากตระกูลตง ตงจางก็ได้สั่งให้สาวรับใช้ จัดเตรียมที่พักอันหรูหราไว้ให้เขา ไม่เพียงแต่มีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน แม้แต่เสื้อผ้าชั้นดีก็ยังถูกนำมามอบให้

        “พวกเขาดูจะใจกว้างไม่น้อย..”

        ชายหนุ่มคิดในใจ ขณะที่มือของเขาลูบไล้เนื้อผ้าของชุดคลุมที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้

        ชุดนี้เป็นชุดคลุมสีดำตัดขาวสง่างาม มันถูกประดับด้วยลวดลายสีทองเล็กๆที่ถูกสลักไว้อย่างวิจิตรบรรจง

        เนื้อผ้านั้นเรียบลื่นและทอขึ้นจากวัตถุพิเศษ ให้ความรู้สึกเย็นสบายและมีน้ำหนักเบา

        หลังจากที่ชำระล้างร่างกายเสร็จสิ้น เขาก็ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าดาษๆเหมือนปุถุชนอีกต่อไป

        “ดูเหมือนว่าอาณาเขตนี้จะเหมาะแก่การพักผ่อน!”

        ขณะที่พูด ตัวของเทียนจุนก็เริ่มผูกเส้นผมสีน้ำตาลของตนเองไว้อย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูคมเข้ม ดวงตาฉายแววคมกริบ ราวกับมีแสงแห่งสติปัญญาอันลึกล้ำซ่อนอยู่

        บัดนี้ เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าไหมชั้นดี พลางเริ่มต้นทำในสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด

        “มาดูกันหน่อยว่าภายในแหวนกักเก็บมิติมีอะไรอยู่บ้าง?”

        ชายหนุ่มยกมือขึ้น ปลดปล่อยปราณเซียนออกมาเพื่อตรวจสอบเข้าไปในแหวนกักเก็บมิติของเขา

        “วูมมมม..”

        ทันทีที่พลังเชื่อมโยงกับแหวนกักเก็บมิติ ภาพของพื้นที่ภายในแหวนก็ปรากฏขึ้นภายในจิตสำนึก ภายในนั้นแม้จะไม่กว้างขวางนัก แต่ก็มากพอที่จะจัดเก็บสิ่งของจำเป็น ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือของที่อยู่ภายในแหวน

        “หืม นี่มัน..”

        แววตาของเทียนจุนฉายประกายความพึงพอใจ ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มเล็กน้อย

        “ชายอ้วนคนนั้นไม่เลวเลยแฮะ..”

        “นอกจากแหวนกักเก็บมิติแล้ว ยังมีหินปราณเซียนระดับต่ำอีกถึงสิบก้อนด้วยกัน”

        สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกพอใจไม่น้อย เขาหยิบหินปราณเซียนขึ้นมาก้อนหนึ่ง

        มันเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน มีแสงเรืองรองระยิบระยับ ราวกับมีกระแสพลังบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายใน

        หินปราณเซียนนั้นนับเป็นทรัพยากรสำคัญต่อเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร และเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างมหาศาลในโลกแห่งการฝึกตน

        เพราะหินปราณเซียนเหล่านี้ คือสิ่งที่เหล่าผู้ฝึกตนใช้สำหรับการบ่มเพาะพลังเซียน หากไม่มีสิ่งนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรคงต้องอาศัยการดูดซับพลังจากธรรมชาติซึ่งใช้เวลานานหลายเท่า

        ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร หินปราณเซียนถูกแบ่งออกเป็นห้าระดับหลักได้แก่

        ระดับต่ำ, ระดับกลาง, ระดับสูง, ระดับสูงสุด, ระดับศักดิ์สิทธิ์

        ยิ่งระดับของหินปราณเซียนสูงขึ้น พลังเซียนที่อัดแน่นอยู่ภายในก็จะมากขึ้นตามไปด้วp พลังเซียนที่อยู่ในหินปราณเซียนระดับต่ำ แม้จะไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอให้ผู้ฝึกตนระดับหลอมกายาไปจนถึงทะเลวิญญาณใช้สำหรับบ่มเพาะพลัง

        สิ่งที่ทำให้มันล้ำค่าคือกระบวนการก่อตัวของมัน

        ว่ากันว่าหินปราณเซียนเกิดขึ้นจากพลังเซียนที่ควบแน่นกันเป็นก้อนผนึก สะสมและใช้เวลารวมตัวกันมาอย่างเนิ่นนานนับร้อยปี

        เขาหมุนหินปราณเซียนในมือ ก่อนจะเผยยิ้มบางๆออกมอย่างมีความสุข

        ที่สำคัญ พวกมันยังเป็นทรัพยากรหลักที่ใช้สำหรับซื้อขายกันในโลกการบำเพ็ญเพียร

        ในโลกของผู้ฝึกตน เงินตราของปุถุชนแทบไม่มีค่า เมื่อเทียบกับหินปราณเซียน และหินปราณเซียน สามารถใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นคัมภีร์วิชาระดับต่างๆ อาวุธล้ำค่า ทรัพยากรล้ำค่า หรือแม้แต่ชีวิตของผู้คนมากมาย

        “ข้าจำได้ว่าในอดีตมีผู้ฝึกตนบางคนยอมแลกชีวิตของตนเองเพื่อให้ได้หินปราณเซียนระดับศักดิ์สิทธิ์เพียงก้อนเดียว”

        เขาหัวเราะอย่างขบขัน ก่อนจะนำหินปราณเซียนทั้งหมดออกมาวางเอาไว้รอบๆ

        “อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรพื้นฐานไปสักพัก”

        “ถ้าเป็นไปได้.. ข้าอยากจะทะลวงผ่านระดับหลอมกายาขั้นเจ็ดจริงๆ!”