ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

       “ทูลพระชายา ด้านหน้ามีหญิงคนหนึ่งอ้างว่าเป็นสาวใช้ของสกุลเยว่ต้องการขอเข้าเฝ้าเพื่อนำจดหมายมาส่งให้พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

        ด้านนอกรถม้า อยู่ๆ เสียงองครักษ์ดังขึ้น หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด

        พี่เยว่ถิงจะต้องสังเกตเห็นว่านางไล่ตามไปไม่ทัน ดังนั้นจึงส่งคนมาดูอย่างแน่นอน

        “เข้ามาได้”

        ประตูรถม้าถูกเปิดออก สาวใช้รูปร่างหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินเข้ามา

        “ถวายคำนับพระชายาหนู่ปี้เป็นสาวใช้ประจำตัวของคุณหนูใหญ่นามว่าชุ่ยเอ๋อร์เจ้าค่ะ”

        ส่งยิ้มพร้อมทั้งถวายคำนับหลินเมิ้งหยาก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกตีตราปิดผนึกอย่างดีออกมา

        แต่ใครจะรู้ว่าหลินเมิ้งหยามิได้รีบร้อนเปิดอ่าน กลับกันนางจ้องมองชุ่ยเอ๋อร์หลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

        “บาดแผลที่พี่เยว่ถิงได้รับเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าที่เป็นสาวใช้น่าจะรู้เรื่องนี้ดีใช่หรือไม่?”

        ชุ่ยเอ๋อร์ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยกิริยามารยาทอ่อนช้อย

        “พระชายาได้โปรดวางพระทัยบาดแผลที่คุณหนูใหญ่ได้รับดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะเปิดจดหมาย

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าภายในจดหมายที่ถูกตีตรามาอย่างดีจะมีผงสีขาวโปรยปรายออกมา

        ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเบิกกว้าง มองดูรอยยิ้มของสาวใช้ตรงหน้า ทว่าร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงและล้มลง

        “นาย...นายหญิง...”

        สาวใช้ทั้งสี่เองก็ล้มลงไปกองกับพื้นของรถม้าเรี่ยวแรงของพวกนางหายไปโดยสิ้นเชิง

        “คิดว่าเจ้าจะเก่งมากเสียอีก แต่เจ้ากลับเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ในเมื่อนักฆ่าสาวพวกนั้นฆ่าเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะรับหน้าที่นั้นเอง”

        หญิงสาวปิดปากหัวเราะก่อนจะล้วงเอากล่องไม้กล่องหนึ่งออกจากแขนเสื้อ

        ค่อยๆ เทของที่อยู่ภายในออกมาหลินเมิ้งหยาได้เห็นสัตว์ตัวเล็กสีดำเมี่ยม ทว่านางกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน

        “ไปสิ สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของข้า ไปกัดพวกนาง”

        หญิงสาวเอื้อนเอ่ยวาจาอาบยาพิษก่อนจะใช้กล่องใบนั้นดันตัวสัตว์สีดำขึ้นมาข้างหน้าแต่คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์ตัวนั้นจะก้าวออกมาเพียงสองก้าว ก่อนจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง

        “เกิดอะไรขึ้น? ไปสิ บนร่างกายของพวกนางมีกลิ่นที่เจ้าชอบที่สุดมิใช่หรือ?”

        แต่ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร สัตว์ตัวนั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อน

        สุดท้าย หญิงสาวเริ่มร้อนใจคิดจะจับสัตว์ตัวนั้นไปวางไว้บนตัวของหลินเมิ้งหยาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์ตัวนั้นจะหมุนตัวแล้ววิ่งเข้าไปในแขนเสื้อของนางก่อนจะคลานขึ้นไปยังบริเวณใกล้ลำคอ

        ออกแรงกัด ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตั้งตัวทันพิษที่มีผลต่อระบบประสาทอันทำให้เป็นอัมพาตเฉียบพลันแล่นไปทั้งร่างของนาง

        “เกสรชิงหลัวทำให้เจ้าต้องตกที่นั่งลำบากแต่ว่าแมงป่องพิษพวกนี้ชอบน้ำองุ่นที่สุด ตอนที่เจ้าเข้ามา เหตุใดจึงมิได้สังเกตเห็นเล่าว่าขณะที่องครักษ์ของข้าตรวจร่างกายของเจ้าอยู่นั้นเขาได้แตะน้ำองุ่นลงไปบนคอของเจ้าเล็กน้อย”

        เหล่าหญิงสาวที่ล้มพับบนพื้นรถม้าเมื่อครู่กลับมามีท่าทางเป็นปกติ

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะขณะมองหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าของนางกำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

        ไร้เดียงสาเหลือเกิน คิดหรือว่าวิธีการเดียวกันจะสามารถทำร้ายคนได้เป็นครั้งที่สอง?

        ทันทีที่รถม้าของนางเคลื่อนผ่านรถม้าของใต้เท้าที่ถูกสังหารด้วยสัตว์มีพิษ เรดาร์ตรวจจับยาพิษในสมองของนางจึงเริ่มทำงาน

        อีกทั้งเมื่อตอนที่หญิงสาวคนนี้ขยับเข้ามาใกล้สมองของนางร้องเตือนอย่างรุนแรง

        ดูเหมือนสัตว์ตัวนี้จะมีพิษสงร้ายแรงยิ่งนัก

        “นายหญิงดูสิเจ้าคะ”

        ตอนนี้แมงป่องพิษตัวนั้นใช้ก้ามของตนเองฉีกผิวหนังของนางออก

        เวลาเพียงไม่นาน แมงป่องตัวนั้นพยายามตะกุยตะกายเข้าไปภายใน

        เพราะเหตุนี้ตอนที่พวกนางเดินทางไปถึงจึงหาตัวสัตว์มีพิษไม่เจออุตส่าห์ออกกลกุบายมาตั้งนาน สุดท้ายได้หลักฐานเช่นนี้ออกมา

        จริงๆ เลย เหตุใดจึงใช้วิธีการแปลกประหลาดเช่นนี้กันนะ

        “ไม่มีเวลาโยนนางลงจากรถม้าแล้ว บริเวณรอบๆจะต้องมีคนของพวกเขาอยู่แน่นอน หากพวกเขารู้ตัวคงมิใช่เรื่องดีพวกเราซ่อนตัวนางกันเถอะ”

        ทุกคนช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวนักฆ่าไปซ่อนที่ช่องเก็บของใต้รถม้า

        “บอกคนข้างนอกด้วยว่าระหว่างทาง ไม่ว่าใครขอเข้าเฝ้าจงปล่อยเข้ามาหลังจากตรวจสอบเสร็จแล้ว”

        ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้าย

        เชื่อว่า พวกเขาที่พ่ายแพ้ไปแล้วถึงสองครั้ง จะต้องสร้างความสนใจให้กับนักฆ่าที่เหลืออย่างแน่นอน

        ฉะนั้นนางคิดว่านักฆ่าที่อยู่ทางด้านหลังจะต้องมุ่งหน้ามาทางนางอย่างแน่นอน

        ฮึๆ มาเท่าไร นางก็จะฆ่าเท่านั้น!

        “ทูลพระชายา องครักษ์ของใต้เท้าซุนขอเข้าเฝ้าเพื่อมอบของขวัญให้แก่พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

        “เข้ามาได้”

        ชายร่างกำยำถือกล่องไม้ขนาดเล็กเดินขึ้นมาพร้อมทั้งถวายคำนับไม่นาน เสียงร้องพลันดังขึ้นภายในรถม้า

        “อย่า...อย่าเข้ามานะ...ข้าขอเตือนเจ้า ถ้าเจ้าเข้ามา อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

        จากนั้น เสียงโครมครามดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนจะเงียบลง

        ตอนแรกองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกคิดจะเข้าไปในรถม้าเพื่อทำการคุ้มกัน

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่ารถม้ามีน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งหญิงสาวในรถม้ายังไม่มีทางทุกข์ร้อนใดๆ

        ทุกคนจึงเริ่มชินชากับเหตุการณ์นี้

        องครักษ์ที่ทำหน้าที่ขับรถม้าเหลือบมองผ๋อจื่อคนหนึ่งที่เพิ่งจะเข้าไปโชคดีที่รถม้าของจวนค่อนข้างใหญ่ มิเช่นนั้นจะใส่คนเหล่านั้นหมดได้อย่างไร?

        “ไม่ อย่าเข้ามานะ”

        ป๋ายจื่อ ป๋ายซ่าว ป๋ายจีเป็นผู้แสดงละคร ส่วนป๋ายซูกำมีดเอาไว้ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้จนผ๋อจื่อคนนั้นสลบ

        ใช้เชือกมัดผ๋อจื่อคนนั้น ก่อนจะหาของยัดปากของนาง เปิดประตูเก็บสัมภาระด้านล่างออกแล้วโยนร่างนางลงไป

        “นี่คนที่ห้าแล้ว นายหญิงเจ้าคะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่ารถม้าของเราอาจจะยัดพวกเขาไม่หมดแล้ว”

        แม้จะมีคำกล่าวที่ว่าชีวิตคนเราเหมือนกับละครจะเป็นไปในทิศทางในก็ล้วนขึ้นอยู่กับการแสดงของเราทั้งสิ้น

        แต่หลังจากผ่านการแสดงมาแล้วห้าครั้งแม้แต่ป๋ายจื่อที่มีความใจกล้าน้อยที่สุดยังรู้สึกเบื่อหน่าย

        “พวกเจ้านี่หนา ใส่ใจกับหน้าที่ของตนเองหน่อยซิ หากมิใช่เพราะยอดนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ส่วนใหญ่ไปกระจุกอยู่ที่ค่ายเพื่อดึงดูดความสนใจแล้วล่ะก็ป่านนี้คอของพวกเจ้าทุกคนคงหลุดจากบ่าไปแล้ว”

        สำหรับนักแสดงที่ไม่ตั้งใจเหล่านี้หลินเมิ้งหยารู้สึกหมดหนทางที่จะจูงใจพวกนาง

        หลังจากที่คนพวกนี้ถูกป๋ายซูและเย่จัดการพวกเขากลายเป็นนักฆ่าไร้ประโยชน์ขึ้นมาทันที

        สายตาทอดยาว ด้านหน้าคือเขตพระราชฐานแล้วคิดว่าการแสดงของพวกนางทั้งห้าคงจบลงแล้ว

        “ทูลพระชายา ด้านหน้าคือเขตพระราชวังแถบชานเมืองพ่ะย่ะค่ะ”

        เสียงขององครักษ์ดังขึ้น หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

        ตลอดทาง นางกลัวเหลือเกินว่าจะมียอดฝีมือโผล่มา หากเป็นเช่นนั้นเกรงว่าพวกนางคงจะไม่มีเวลาพักผ่อนกันเลยแม้แต่น้อย

        “ข้าน้อยจูอ้ายจือมารับพระองค์ช้า พระชายาได้โปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        ทันทีที่ผ่านประตูเขตพระราชวังเข้ามา ทหารอารักขารีบเข้ามาต้อนรับ

        จูอ้ายจือเป็นเพียงทหารอารักขาตำแหน่งเล็กๆ เท่านั้นส่วนพวกตำแหน่งสูงๆ เข้าไปคุ้มกันไท่จื่อหมดแล้ว

        มีเพียงเขาที่ถูกส่งมาคอยต้อนรับคนที่เหลือ

        จวนอวี้มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าเขาอาจได้รับโทษได้ง่ายๆ

        คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ลงจากรถม้าจะมิใช่ชายาอวี้ผู้งดงามแต่กลับเป็นร่างของผ๋อจื่อคนหนึ่งที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยเงื่อนตาย

        นางถูกโยนลงมา

        เอ๋? นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

        มีคนถูกโยนลงมาอย่างต่อเนื่องทีละคนหลังจากคนทั้งห้านอนกองอยู่บนพื้นแล้ว เสียงหวานใสของหญิงสาวจึงดังออกจากรถม้า

        “ใต้เท้าจูใช่หรือไม่ คนพวกนี้คือนักฆ่าลอบสังหารพวกใต้เท้าข้าเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่ง มิรู้ว่าควรจัดการเช่นไร”

        ร่างเล็กบอบบางเดินลงจากรถม้า

        งดงาม สูงสง่า ชุดสีฟ้าที่นางสวมใส่ขับให้นางดูน่าเกรงขาม

        นอกจากหญิงสาวสวมชุดสีฟ้าแล้วยังมีหญิงสาวหน้าตาสวยงามโดดเด่นอีกสี่คนตามลงมา

        หากมิใช่เพราะบนพื้นปรากฏร่างที่ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายเขาคงคิดว่านางคือฮูหยินจากสกุลใดสกุลหนึ่งพาสาวใช้ออกมาเที่ยวเล่น

        “ใต้เท้าจู ท่านนี้คือชายาอวี้ของพวกเรา”

        สาวใช้ใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนส่งเสียงแนะนำ

        ใต้เท้าจูดึงสติกลับมา ก่อนจะรีบคุกเข่าลง

        “ข้าน้อยจูอ้ายจือถวายคำนับแก่พระชายา”

        “ลุกขึ้นเถิด อย่าได้มากพิธี ใต้เท้าจูได้ช่วยเหลือข้าและจับกุมตัวคนร้ายที่สังหารเหล่าใต้เท้าเอาไว้ท่านทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเวลาเพียงชั่วพริบตาคำพูดของนางเสมือนกำลังโยนเสี่ยนปิ่งลงมาจากท้องฟ้าให้กับจูอ้ายจือ

        ชะงัก สบตาชายาอวี้จูอ้ายจือคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้รับคุณงามความดีทั้งที่ไม่ได้ลงมือทำอะไร

        “เป็นอะไรไปหรือใต้เท้าจู?”

        หันหน้า มองดูใต้เท้าจูที่ยังคงเหม่อลอย

        “ข้าน้อย...ข้าน้อยขอบพระทัยพระชายาเป็นอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

        หลังจากนี้เขาจะได้รับการเลื่อนยศและออกไปจากเขตพระราชวังแถบชานเมืองแห่งนี้แล้ว

        “เชิญพระชายาเสด็จพ่ะย่ะค่ะห้องของพระองค์ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ข้าน้อยจะนำพระองค์ไปยังที่ประทับ”

        นับว่าจูอ้ายจือมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่เป็นอย่างมากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการตระเตรียมห้องพักก็เป็นเขาที่ออกหน้าจัดการ

        ฉะนั้น ขณะที่คนอื่นๆ กำลังรอการจัดแจงห้องพักอยู่ในสวน หลินเมิ้งหยาและสาวใช้ทั้งสี่กลับได้เข้าไปอยู่ในห้องพักอันแสนกว้างขวางแล้ว

        “ของใช้ในเขตพระราชวังแถบชานเมืองอาจจะมิได้ดีเท่าที่จวนนี่คือนางกำนัลของพระราชวังเขตชานเมืองนามว่าซิ่นเอ๋อร์ขอให้นางได้อยู่รับใช้พระชายาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

        จูอ้ายจือยังคงมิเข้าใจว่าสรุปแล้วเรื่องนี้เป็นฝีมือของใคร

        หญิงสาวแห่งจวนอวี้รูปร่างบอบบางตกลงพวกนางใช้วิธีการใดในการจับกุมคนร้ายเหล่านั้นกันนะ?

        “ไม่ต้องลำบากหรอก คนของข้าปราดเปรียวคล่องแคล่วให้แม่นางซิ่นเอ๋อร์พาคนของข้าไปเรียนรู้งานสักเล็กน้อยก็เพียงพอข้าเหนื่อยมากแล้ว ท่านออกไปก่อนเถิด”

        ตอนนี้เป็นช่วงเวลาคับขันอย่าให้คนแปลกหน้าเข้ามาใกล้จะเป็นการดีที่สุด

        สาวใช้ทั้งสี่ยังสามารถใช้งานได้อยู่แม้พวกนางจะร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่บนรถม้าช่วงหนึ่งก็ตาม

        ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดอาหารร้อนๆ ก็ถูกวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        “พวกเจ้ากินก่อนเถิด ข้ายังไม่หิว”

        ตอนนี้พวกนางหนีออกจากปากเสือได้แล้ว แต่มิรู้ว่าทางฝั่งหลงเทียนอวี้เป็นอย่างไรบ้าง

        ไม่รู้ว่ากำลังเสริมถึงแล้วหรือยัง หลินเมิ้งหยานั่งลงบนตั่งเล็กๆสายตาทอดยาว

        “กำลังเป็นห่วงท่านอ๋องหรือเจ้าคะนายหญิง”

        ป๋ายจีรู้ใจหลินเมิ้งหยา แม้ท่านอ๋องและพระชายาจะไม่พูดแต่ในใจของพวกเขาล้วนมีกันและกัน

        เมื่อครู่พวกนางรับมือกับนักฆ่าเพียงไม่กี่คนเท่านั้นมิรู้ว่าท่านอ๋องจะเป็นเช่นไร