Amara จากคนสู่ราชัน

        การประกาศของระบบชายหนุ่มหาสนใจไม่ แม้กระทั่งผลตอบแทนจากการฆ่านิรนามก็ไม่ได้สนใจอะไร เขาเดินเข้าไปในห้องพื้นที่จองจำ ในนี้เป็นอะไรที่แตกต่างจากด้านนอกอย่างมาก ด้านในมีกระเบื้องสีขาวขอบทอง ทุกอย่างเหมือนกับพื้นที่ของคนทั่วไปนอกเกม มีคอม มีตู้เสื้อผ้า หน้าต่าง ห้องน้ำ ห้องครัว

        "นี้มันอะไรวะเนี่ย?" นิรนามพลันงงแตก เมื่อไล่รายละเอียดทั้งหมดเขาก็พบกับชายวัยกลางคนอยู่หนึ่งคนกำลังหมุนเก้าอี้ไคว้ขามองเขาอยู่อย่างพินิจปนรู้สึกดี

        "นานเท่าไหร่แล้วนะที่ข้าถูกจองจำ" ชายวัยกลางคนชุดสีดำทมิฬลุกขึ้นเดินเข้ามาหา ต่างจากห้องที่ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์มาก บาร์ธาซ่าร์เดินเข้ามาหาและโค้งตัวลงก่อนจะยกยิ้มยินดี

        "ไม่คาดคิดเลยว่าผู้สืบทอดผู้เลือดจะออกตัวมาช่วยคนแก่ใกล้ตายอย่างข้า" หากมองดีๆ แล้วร่างกายที่เหมือนโค้งกระดูก นั่นก็ทำให้นิรนามไม่รอช้าเข้าไปประคองทันที

        "ผมแค่ทำตามหน้าที่ ไม่มีสิ่งใดต้องขอบคุณ" คนหน้าแก่แสรยะยิ้ม

        "ไอ้หนุ่มอยู่ประเทศไหนเนี่ย ทำไมใช้คำได้โบราณจัง ฮ่าๆๆ" คำกล่าวของอีกฝ่าย ทำให้นิรนามพลันรู้ได้ทันทีเลยว่าอีกฝ่ายไม่ใช้เอ็นพีซี แต่เป็นคนเหมือนๆ กับเขา

        "โฮ่! ลุง! จะให้ผมพูดแบบไหนละ เราต้อง <เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม> เมื่อเขาพูดโบราณ ผมก็ต้องพูดโบราณจะได้ไม่แปลกประหลาด" บาร์ธาซ่าร์พยักหน้ายกยิ้ม นิรนามจึงกล่าวต่อ

        "ส่วนไอ้ที่ลุงถามว่าผมอยู่ประเทศอะไร ลุงถามจริง หรือแซวผมเล่นๆ" ชายหนุ่มสงสัย

        "ก็ข้าอยากรู้นี่หว่า ทำไมเอ็งถามคนแก่มากความแบบนี้นะ" ชายแก่ทำหน้าเหมือนไม่พอใจ

        "ผมอยู่ประเทศไทยครับ" สิ้นคำกล่าว ชายแก่ก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์มากขึ้น บาร์ธาซ่าร์ลากชายหนุ่มไปปนั่งบนเก้าอี้ ส่วนตนเองกอดหมอนข้างมอง ซึ่งเป็นภาพที่น่าขนลุกมาก

        "เอ่อ! ลุงคงไม่นิยมเพศเดียวกันใช่ไหมครับ" นิรนามพลันหวาดระแวง

        "อุบะ!! แกพูดอย่างนี้เดี่ยวก็กระทืบตายซะหรอก" บาร์ธาซ่าร์โกรธเป็นฝืนเป็นไฟ เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นกระดูกก็ดังกร็อบจนร่วงลงไปกอดหมอนข้างอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าเจ็บปวด

        "อ๊าก! โอ้ย! ข้าไม่ได้นิยมเพศเดียวกันเว้ย แต่ข้าอยากรู้จะได้ทำอะไรให้มันง่ายๆ หน่อย แล้วแกอยู่จังหวัดอะไรละ?" นิรนามพยักหน้ากล่าว

        "จังหวัดxxxครับ" แววตาชายวัยกลางสั่นระริกระรี้มากขึ้น

        "อยู่โรงเรียนxxxด้วยรึเปล่า" นิรนามพลันตกใจเล็กน้อย และพยักตอบ

        "ถูกแล้วครับลุง ทำไมลุงเดาเก่งอย่างงี้นะ หรือว่าโลกภายนอกลุงเป็นนักทำนาย" แววตาชายหนุ่มพลันรู้สึกสนใจมากขึ้น จนอีกฝ่ายที่แก่กว่าอดไม่ได้ที่จะอึดอัดใจ

        "เอ่อ! ก็ลูกสาวข้าเรียนที่นั้นเหมือนกัน แกน่าจะพอได้ยินมาบ้างนะ" นิรนามพลันขมวดคิ้วสงสัย แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก ทันใดนั้นคำว่า <ลูกสาวบริษัทโอซีลิส> ก็เข้ามาในหัว

        "อย่าบอกนะว่า ลุงเป็นเจ้าของบริษัทโอ เอ่อ! โอ-โอ-โอ-โอ โอห่าไรวะ" เหมือนมันติดที่ลิ้น ชายแก่ที่ลุ้นแทบตายก็แทบคลั่ง

        "โอ้ย!! ไอ้สมองตื้นเอ้ย! ข้าคือเจ้าของบริษัทโอซีลิสเป็นผู้สนับสนุนเกมอมรา และลูกสาวของฉันก็อยู่ในโรงเรียนเดียวกับแก ทำไมไม่สนใจเรื่องใกล้ตัวบ้างนะ" ชายหนุ่มพลันเข้าใจมากขึ้น ดูเหมือนเขาจะเข้าไปในห่วงอันน่ารำคาญอีกแล้ว

        "อืม! เช่นนั้นผมขอลาคุณลุง" ไม่ว่ากล่าวรีรอ นิรนามหายวับไปกับสายตาของชายแก่ ทำให้บาร์ธาซ่าร์ไม่พอใจอย่างมาก

        "หึ้ย!! ยังไม่ทันแนะนำลูกสาวเลย ทำไมรีบอย่างนี้วะ"

        "คนแก่เซ็งเว้ย!!"

        ***

        [หมวกมังกรรัตติกาล]

        เกรด : เลเจนดารี (เติบโต)

        ความคงทน : คงกระพัน (ผูกมัด)

        พลังป้องกัน : 2,500 หน่วย

        * ผลเอฟเฟคจะแสดงหลังจากสวมชุดครบเซ็ต

        [เกราะมังกรรัตติกาล]

        เกรด : เลเจนดารี (เติบโต)

        ความคงทน : คงกระพัน (ผูกมัด)

        พลังป้องกัน : 2,000 หน่วย

        * ผลเอฟเฟคจะแสดงหลังจากสวมชุดครบเซ็ต

        [กางเกงมังกรรัตติกาล]

        เกรด : เลเจนดารี (เติบโต)

        ความคงทน : คงกระพัน (ผูกมัด)

        พลังป้องกัน : 1,500 หน่วย

        * ผลเอฟเฟคจะแสดงหลังจากสวมชุดครบเซ็ต

        [รองเท้ามังกรรัตติกาล]

        เกรด : เลเจนดารี (เติบโต)

        ความคงทน : คงกระพัน (ผูกมัด)

        พลังป้องกัน : 1,000 หน่วย

        * ผลเอฟเฟคจะแสดงหลังจากสวมชุดครบเซ็ต

        [ถุงมือมังกรรัตติกาล]

        เกรด : เลเจนดารี (เติบโต)

        ความคงทน : คงกระพัน (ผูกมัด)

        พลังป้องกัน : 1,000 หน่วย

        * ผลเอฟเฟคจะแสดงหลังจากสวมชุดครบเซ็ตฃ

        ---

        [ผลของเอฟเฟค <ชุดเซ็ตเกราะมังกรรัตติกาล> ทำงาน]

        * อยู่ในที่มืดพลังของผู้เล่นจะสูงขึ้น 30%

        * สามารถฟื้นคืนชีพได้ 1 ครั้ง 1 วัน

        * มีโอกาสปานกลางที่จะโจมตีคูณ 5

        * ต่อต้านความผิดปกติทุกนิด 100%

        ---

        [ข้อมูลตัวละคร]

        ชื่อตัวละคร : นิรนาม

        เลเวลปัจจุบัน : 199 (0/5,000)

        ปลุกสายเลือด : 199/200

        คลาส : ผู้สืบทอดผู้ใช้เลือด เกรดเลเจนดารี [พัฒนาคลาส 0/3]

        สมญานาม : ขอทานผู้มาพร้อมกับไม้หน้าสาม (สวมใส่)

        พลังชีวิต : 94.8k/94.8k   มานา : 6.05k/6.05k    

        ความเหนื่อยล้า : 100/100 (ไม่สามารถเพิ่มได้)

        พลังกายภาพ : 1,365    ความแข็งแกร่ง(ถึก) : 948

        ความว่องไว : 880    การมองเห็น : 605    พลังป้องกัน new! : (+8,000)

        ค่าคงเหลือสถานะ : 0

        * เลเวลตามกำหนดค่าสถานะจะพุ่งขึ้นทุกชนิดตั้งแต่ 1-50 แบบสุ่ม (แขนขวาของผู้เล่นจะไม่สามารถใช้ได้ตั้งแต่เลเวล 100 ถึงเลเวล 200 หากพ้นเลเวลที่กำหนดไว้แล้ว มีโอกาสที่เงื่อนไขจะเปลี่ยนแปลง)

        * พละกำลังการถืออาวุธทุกชนิดจะเป็นแบบสุ่ม จับ 1 ครั้งจะสุ่ม 1 ครั้ง (ทักษะสกิลไม่สามารถช่วยผู้เล่นได้ หรืออะไรก็ตามทุกกรณีไม่มีเงื่อนไข)

        ---

        นิรนามที่รอดพ้นจากคำสาปเสร็จ ก็ถอดชุดเซ็ตมังกรรัตติกาลทันที แม้มันจะดีแต่ก็โดเด่นเกินไป ทางที่ดีเขาจะใช้มันในยามจำเป็นมากกว่า แทนที่จะเปิดเผยให้โลกได้รู้และมาพลิกแพลงฆ่าเชาภายหลังได้

        ไม่นานจากชายผู้เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ก็กลับกลายเป็นขอทานที่น่าสงสาร แต่ถึงอย่างนั้นผ้าคลุมสีดำก็ได้ปกปิดชื่อของเขาเอาไว้ แต่เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้อยู่ดีว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปหากเจอผู้เล่นที่ตามติดชีวิต

        "ดูเหมือนเมื่อเราเข้าสู่เกรดเลเจนดารี เราก็ถูกเนิร์ฟลงแล้ว" แน่นอนด้วยค่าสถานะมหาศาล ทำให้การขึ้นเลเวลของเขายากขึ้นมากกว่าเดิม นั้นคือการรวมแต้มค่าสถานะ 5,000 หน่วยในการเลือนเลเวล 1 ระดับ และได้ค่าสถานะ 10 หน่วย ซึ่งถือว่าเป็นอะไรที่ไม่ดีมาก แต่หากมองรวมๆ นิรนามว่ามันก็ดีอยู่มาก ด้วยพลังของตนในตอนนี้ ไม่มีใครสามารถสู้เขาได้แน่นอน ยกเว้นพวกบอสลับอะนะ

        "ถึงเราจะแข็งแกร่งมาก หากเจอนักลอบสังหารเลเวล 250 มันก็ย่อมชนะเราได้สบาย" นักลอบสังหารโจมตีทางกายภาพแรงมากๆ และก็ว่องไวสุดๆ แต่ที่เป็นจุดอ่อนคือพลังชีวิต 

        แต่นิรนามนั้นความว่องไวไม่ต่างจากพวกเลเวล 230 ของนักลอบสังหารเลยทีเดียว เขามีดีแค่ความแข็งแกร่ง และโคตรถึกเท่านั้น 

        แต่หากจะวัดแทงก์เลเวล 250 เขาก็อ่อนแอกว่าอยู่ดร มีเพียงสิ่งใดที่นิรนามแน่ใจที่สุดคือพลังกำลังของตนเอง ด้วยพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ไม่มีใครต่อต้านเขาได้แน่ หากชายหนุ่มไม่ลงค่า <การมองเห็น> ผู้เล่นเลเวล 250 คงไม่ได้เป็นอะไรนอกจากของเล่นของเขาแน่

        "เจอแกสักที"

        พรึบ!

        ไม่ทันได้เดินออกจากฝุ่นหมอกสีขาว ก็มีผู้เล่นจำนวนกว่า 10 คนโผล่ออกมาอย่างพร้อมเพรียง นิรนามที่เห็นก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายทันที หากเขาเรียกราชาหมาป่าที่เป็นไพ่ตายออกมา มีหรือที่อีกฝ่ายจะสู้เขาได้

        "นี้หรอผู้เล่นที่ขึ้นชื่อว่าฆ่าคนกว่า 10 ล้านคน ทำไมร่างกายยังมอมแมมน่าสงสารจังวะ ฮ่าๆๆ!" นิรนามมองป้ายชื่อบนหัวพบว่าอีกฝ่ายเป็นกิลของ <ราชาแห่งราชัน> แถมมีเลเวลกว่า 280 ซึ่งต่างจากข่าวที่เขาได้รับมา ที่มีเพียงผู้เล่นไม่กี่คนที่มีเลเวล 250 เมื่อเห็นเช่นนี้มีหรือที่ชายหนุ่มจะปล่อยไปแบบไม่มีข้อมูล

        "ทำไมพวกแกถึงได้มีเลเวลมากกว่า 250 กัน?" ทุกคนแสระยิ้มหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะมีแทงก์คนหนึ่งเดินเข้ามาหา ไม่บอกก็รู้พลังชีวิตไอ้หมอนี้ราวๆ หนึ่งแสนเห็นจะได้

        "คิดหรือว่ากิลของเราที่เป็นอันดับต้นๆ จะเปิดเผยเลเวลของตนเองจริงๆ คงมีเพียงไอ้โง่กิลฟอร์นเทียนี้แหละที่อยากโชว์ดีโชว์เด่น และขอบอกไว้ก่อนนะแม้หัวหน้ากิลของเราจะเลเวลน้อยกว่าเรามาก แต่เขาคือผู้บุกเบิกในการฟาร์มแบบใหม่ ที่พวกเราเหล่ากิลอันดับ 1 กลายเป็นตัวตนที่น่ากลัวกว่ากิลหยาดน้ำค้าง และฟอร์นเทียอย่างไงละ"

        นิรนามพลันได้ความรู้ทันทีก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ แต่พวกเขาหารู้ไมว่ามีไอเทมบางอย่างที่กิลฟอร์นเทียได้รับมา ทำให้เป็นเลเวล 250 ชั่วคราว ทั้งๆ ที่เขาเหนือกว่าเลเวล 300 หลายขุมไปแล้ว?

        "เอาละ! ได้เวลาตายของแกแล้ว นิรนาม"

        ชิ้ง! พรึบๆๆ...!

        อาวุธศัสตรา คฑา เวทย์มนต์ ต่างปรากฏออกมาจำนวนมาก นิรนามที่เห็นก็พลันรู้สึกใจไม่ดีทันที ด้วยความหลากหลายของผู้เล่น ทำให้เขารับรู้ประสบการณ์จริงอยู่ในเมืองรูซิต เพียงไปกี่คนเขาก็เกือบตายแล้ว แต่นี้เป็นแบบหมู่คณะ คงสามารถตรึงเขาอยู่กับที่ได้ถาวรแน่นอน นั้นทำให้สีหน้าของนิรนามพลันไม่ดี

        "สวมใส่"

        พรึบ!

        พริบตาวัตถุบางอย่างก็ปรากฏในมือของนิรนามข้างซ้าย นั้นทำให้ทุกคนต่างตะลึงทันที

        ไม้หน้าสาม?

        "ฮ่าๆๆ! แกกำลังเล่นอะไรของแกอยู่วะไอ้โง่" คนอื่นหัวเราะอย่างขบขัน

        "สงสัยมันคงกลัวเราจนสมองตีกันหมดแล้ววะ ฮ่าๆๆ"

        เสียงหัวเราะขำขัน ไม่ได้ทำให้นิรนามรู้สึกอะไร แววตาที่นิ่งราวกับพื้นดินไม่ไหวติ่ง ไม่มีความลังเล เด็ดเดียว น่าเกรงขาม นี้คือความรู้สึกจากสายตา พร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉยจนคนอื่นหมั่นไส้ นิรนามที่เห็นผู้เล่นคนอื่นดูถูกสุดยอดอาวุธ ก็เกิดไฟแค้นในใจขึ้นมา

        'พวกแกดูถูกอาวุธของฉัน และแกจะเสีย'

        นิรนามกระชับไม้หน้าสามไว้ในมือ พร้อมกับเดินไปหาอย่างเชื่องช้า ไม่วายยกนิ้วกลางใส่แทงก์คนนั้น ส่งผลให้บรรยากาศขบขันกลายเป็นความโกรธแค้นทันที

        "ตาย! ไอ้สวะ" แทงก์ร่างยักษืพุ่งเข้าใส่ พร้อมกับใบดาบที่ตั้งขึ้น

        'สกิลสับสินะ' ใบหน้านิรนามนิ่งเฉย

        "ท่วงท่ามายาเมฆาคลอย"

        พรึบ! ตูม~!

        [ท่านโจมตีเป้าหมายล้มเหลว]

        แทงก์ดาบใหญ่ที่เห็นก็พลันตื่นตระหนก แม้มันจะมั่นใจในฝีมือตนเองมาก แต่มันกลับถูกความโกรธบังตาจนใช้สกิลสุดกระจอกที่สามารถหลบได้ง่ายที่สุดอย่าง <สกิลสับ>

        "ไม่ต้องเสียใจ ครั้งหน้าลองใหม่ได้"

        เสียงน่ากลัวสยดสยองที่สุดในชีวิตดดังขึ้นจากข้างหลัง พร้อมกับจิตสังหารที่น่ากลัวทำให้สายแทงก์พลันหน้าซีดอย่างรวดเร็ว เขารับรู้แล้วว่าหากโดนเข้าไปไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะรับไหว

        "ไม้หน้าสาม 318 สับ..."

        ผัวะ! อ๊าก~~!