ตอนที่เก้าสิบ การชวนคนเข้าปาร์ตี้
โอโตนาชิ ชิสึกะ
[เจ้าชาย] The Prince who was promised
HP 2080/2080 =>2130/2130 MP 2100/2100
STR 158
DEX 158
VIT 208=> 213 New
LUK 216
INT 210
WIS 158
CHA 228
Strength synchro 151%
ผมมองดูค่าสถานะของตนเองแบบผ่านๆ
ผมได้ทุกอย่างตามเป้าหมายตามที่มาที่โรงเตี๊ยมภุตพรายแห่งนี้
ความก้าวหน้าที่มากขึ้นและค่าพลังที่สูงขึ้น
หากเป็นไปตามแผน
ผมคิดว่าผมสามารถผ่านบอสบางตัวได้แล้วล่ะนะ
แต่ว่า เฮ้อ มันอาจจะช้าเกินไป
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าผมได้ตระหนักว่าต้องทำแบบเดียวกับเฮียกัซ
ผมต้องการหาสมาชิกปาร์ตี้เพิ่ม
แต่ปัญหาคือผมเขินเวลาคุยกับคนอื่นนี่สิ
ไอ้พวกพระเอกในเกมส์นี้มันสามารถทำให้ชาวบ้านชาวช่องติดตามตนเองไปปราบมอนสเตอร์ได้อย่างไรนะ?
หรือเราต้องย้อนกลับไปหามุกพระเอกอิเซไคฮาเร็มทาสที่บังคับให้สาวๆไปปราบปีศาจกับเราได้
แต่เราอยู่ในแดนอาทิตย์อุทัยปัจจุบันนะ
ทำอย่างนั้นไม่โดนตำรวจจับหรือ?
แล้วผมก็ส่ายหัว
ผมติดนิสัยแดนอาทิตย์อุทัยที่คำนึงถึงกฎหมายมาจนได้
กฎหมายนั้นใช้ควบคุมได้แต่คนที่ไม่มีอำนาจมากพอเท่านั้นล่ะ
หากเราเก่งกาจกว่านุ๊กของอเมริกา
ใครก็ทำอะไรเราไม่ได้
“นี่คิดอะไรหรือชิสึกะจัง”
คานาเอะซบไหล่ผมและถามขึ้นในขณะที่คุณโคโคะโระกำลังดึงพลุเจ็ดสีแสดงความยินดีที่พวกเราชนะการแข่งขันทานอาหาร
“หึ คราวหน้าชลั้นไม่แพ้หรอกนะ ”
ในขณะเดียวกับที่เช็ดน้ำตาไปด้วยพร้อมกับฉลองไปด้วยในเวลาเดียวกัน
“คิดว่าจะหาสมาชิกมาสู่ครอบครัวเราอย่างไรน่ะ”
ผมตอบคานาเอะและหันไปมองทางคุณโคโคะโระ
พวกภูตหรือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติในแนวโชวเน็นนี่เน้นความสนุกมากเพราะมีชีวิตอยู่มานานเลยรู้ว่าความสุขในชีวิตสำคัญที่สุดหรือเปล่านะ?
“สนใจมาเป็นสมาชิกครอบครัวของผมไหมครับคุณโคโคะโระ”
ผมจ้องสายตาคุณโคโคะโระอย่างจริงจัง
หากได้จิ้งจอกห้าหางมาผมคิดว่าผมเคลียร์บอสได้ไปจนถึงเกือบจิ้งจอกเก้าหางเลยล่ะ
“ครอบครัว- บ้า”
คุณโคโคะโระควักค้อนสิบตันออกมาฟาดผม
Toughness IV เผชิญหน้ากับทุกสิ่งไม่หวั่นไหว
กึ้ง
ผมยืนนิ่งไม่ไหวติง
ผมอาจจะหลบหรือใช้วิชาสลายพลังได้แต่การต่อสู้ในอนาคตน่ะ เราอาจจะเลี่ยงไม่ได้กับอาการบาดเจ็บ
แต่ท่าทางระบบคงคิดว่าผมยังเจ็บไม่มากพอถึงไม่เพิ่มค่าความทนทานให้
หรือไม่ก็เพราะว่ามันต้องเป็นการทำอะไรที่เหนือกว่าการกระทำแบบเดิมจริงๆ
ในระบบเกมส์ราชานี้หากต้องการได้พลังความทนทานเพิ่มก็อาจจะแปลว่าเราต้องทำอะไรที่เราจะได้พลังความทนทานเพิ่มไม่ก็ตายไปเลยอย่างการว่ายในลาวาเป็นต้น
คุณโคโคะโระที่ทำท่าเขินก็เริ่มจริงจังขึ้นมาจนหูชูขึ้นและหางโผล่ออกมาจากชุดนินจา
“จะเจ้าพูดอะไรน่ะ ข้าจะเป็นครอบครัวกับคนที่เอาชนะข้าได้เท่านั้น”
แม้จะทำหน้าจริงจังคุณโคโคะโระก็อดจะพูดตะกุกตะกักไม่ได้จริงจังอย่างที่เธอคาดหวังจะให้เป็น
ตกลงพวกเธอนี่ติดนิสัยการเป็นบอสที่เก่งกาจตอนที่เราสู้ด้วยแต่จะกระจอกลงหากกลายเป็นพวกเดียวกันสินะ?
ที่เราต้องเอาชนะเธอในร่างจริงของเธอแต่เวลาอยู่ปาร์ตี้กับเราเธอจะอยู่ในร่างธรรมดาที่เก็บกักพลังไว้ว่าอย่างนั้น
คานาเอะจับแขนผมไว้
“นี่นี่ชิสึกะจังชั้นต้องเป็นภริยาหลวงนะ”
ผมถอนใจกับระบบปิตาธิปไตยที่พวกเธอยอมรับการมีภริยาหลายคนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้