จักรพรรดิกระบี่โอสถ

ลานหินใหญ่เบื้องหน้าหอฝึกกลางของสำนักชิงเหอคลาคล่ำไปด้วยศิษย์มากหน้าหลายตา

เสียงกระซิบดังทั่วลานเมื่อแผ่นป้ายทองคำถูกตรึงกลางกระดานประกาศ

“การประลองพิเศษ! ศิษย์ใหม่ของสำนักชิงเหอ พบกับศิษย์ผู้แทนจากสำนักเทียนหลง”

“วันประลอง: สิ้นเดือนนี้ ณ หอประลองหลวง”

บรรยากาศเปลี่ยนทันที เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม เหล่าศิษย์ต่างตาเบิกโพลง

บางคนรีบวิ่งไปเรียกเพื่อน บ้างจับกลุ่มกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้น

“นี่มันเท่ากับการประเมินระดับสำนักเลยนะ!”

“ใครจะกล้าออกไปสู้กับสำนักระดับสองกันล่ะ?!”

“ได้ข่าวว่าศิษย์ของเทียนหลงแม้แต่ศิษย์ใหม่ก็มีระดับเทียบเท่าหลอมรวมจิตแล้ว!”

ศิษย์จากรุ่นก่อนหลายคนยืนหน้าขรึม บางคนเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากเกี่ยวข้อง

บางคนจับดาบแน่นราวกับหวั่นไหวในความคาดหวังที่สำนักตั้งไว้

ณ ห้องโถงอาวุโส ผู้อาวุโสเมิ่งจิวและอาจารย์ฉางเหวินยืนเคียงข้างกัน

ขณะอาจารย์ผู้สูงวัยจากเทียนหลงกำลังกล่าวเสียงเยือกเย็น

“เราขอทดสอบศิษย์ใหม่ของท่าน เพื่อเตรียมตัวเลือกร่วมโครงการพิเศษในอีกสามเดือน”

ชายหนุ่มชุดดำผู้มีตราทองคำที่อกซ้ายยืนอยู่เบื้องหลัง — หลัวอี้เซิน,

หัวหน้ากลุ่มผู้แทนจากสำนักเทียนหลง ใบหน้าเรียบนิ่ง เยือกเย็นราวหินเย็นในฤดูหนาว

ดวงตาคมปลาบเหมือนเสือเฝ้าซุ่มล่าเหยื่อ

ข้างเขา คือสมาชิกอีกสี่คนที่แต่ละคนมีบุคลิกเด่นชัด:

เหอหยุน — สาวร่างเล็ก ธาตุน้ำ รูปลักษณ์อ่อนหวานแต่สายตาเฉียบคม มือถือพัดน้ำแข็ง นิสัยเยือกเย็น เงียบขรึมแต่ช่างสังเกต

ฟางเย่ว์ — นักฝึกสายพลังลม ท่าทางหยิ่งยะโส มีหอกยาวประจำตัว คอยแขวะใส่ศิษย์ชิงเหอเสมอ

หม่าอิง — ธาตุดิน รูปร่างอ้วนใหญ่ ใจดีชอบช่วยเหลือ บางครั้งก็พูดจาขวานผ่าซาก แต่จริงใจ

หลิงเซี่ยน — ธาตุไม้ นักหลอมโอสถฝีมือดี นิ่งขรึมและสุภาพ พูดน้อย แต่เมื่อพูดกลับเฉียบคม และมีความรู้ด้านโอสถระดับลึก

ในห้องโถง อาจารย์ฉางเหวินลอบมองเด็กหนุ่มสาวกลุ่มนี้ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“แม้ศิษย์ของเรายังใหม่ แต่การเปิดโอกาสให้ได้เห็นยอดฝีมือจากสำนักเทียนหลง อาจปลุกไฟในใจพวกเขาได้”

ที่เรือนฝึกกลุ่มของเซียฉิน

เซียฉินนั่งอ่านประกาศในมือ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่ดวงตาสะท้อนแววคิดหนัก

“อีกสิบหกวัน...หอประลองหลวง...” เขาพึมพำกับตัวเอง

ฉู่เหยียนโยนหอกขึ้นกลางอากาศแล้วรับไว้ “นี่มันชัดเลยว่าเขามาดูถูกเรา

พวกนั้นระดับพลังไม่ต่ำกว่าหลอมรวมจิตกันหมด!”

หงเทียนนั่งคุกเข่าขัดหอกอยู่ใต้ต้นไม้ “ยิ่งดี ข้าจะได้รู้ว่าพลังของข้า...มันพอจะสู้พวกนั้นได้ไหม”

ไป๋อี้หานพูดเสียงเรียบ “เรายังห่างไกลจากพวกเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีทางสู้”

หลี่เหยินพยักหน้า “ระดับพลังของพวกนั้นสูงกว่าเรา”

เซียฉินพยักหน้าเบา ๆ “เราไม่มีเวลามาก...ต้องเร่งฝึก”

“ฉู่เหยียน กับ หงเทียน — ฝึก ‘ท่าหอกประสานเงา’ ที่เราดัดแปลงจากกระบวนท่าหอกพื้นฐาน”

“หลี่เหยิน — ใช้เวลาวิเคราะห์ข้อมูลของแต่ละคนจากสำนักเทียนหลง โดยเฉพาะหลัวอี้เซิน”

“ไป๋อี้หาน — ฝึกจิตกระบี่ พยายามทำความเข้าใจกระบี่ตามที่อาจารย์สอน”

“ส่วนข้า...ข้าจะฝึกควบรวมกระบี่ให้แม่นกว่านี้และจะหาโอสถที่จะช่วยเพิ่มพลังให้พวกเรา”

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายไปตามหน้าที่ของตน

ค่ำคืนนั้น

แสงจันทร์บางเบา โรยตัวลงบนลานฝึกขณะที่กลุ่มของเซียฉินฝึกกันอยู่ ศิษย์จากเทียนหลงกลุ่มหนึ่งเดินมาเยือน

ฟางเย่ว์กอดอก “พวกเจ้าฝึกกันแบบนี้...หวังจะชนะจริงรึ?”

เหอหยุนยิ้มบาง “อย่างน้อยพวกเขาก็กล้าหาญดี”

หม่าอิงหัวเราะเสียงดัง “ข้าชอบพวกนี้นะ ฮึ ๆ”

หลิงเซี่ยนไม่พูดอะไร เพียงมองโอสถในมือของเซียฉินอย่างสนใจ

หลัวอี้เซินยืนห่างออกไป ไม่กล่าวอะไร แต่สายตาของเขาเก็บรายละเอียดการเคลื่อนไหวของทุกคนไว้ในใจ

ณ ห้องฝึกโอสถ

ฉู่หลั่นและลู่เหมยฉิงยังคงฝึกหลอมโอสถอย่างเงียบงัน

ข่าวการประลองทำให้นางเริ่มเตรียมโอสถพื้นฐานอย่างเร่งด่วน

“พวกเขายังเด็ก...แต่มีไฟ” ลู่เหมยกล่าวเบา ๆ

“เจ้าต้องเตรียมโอสถให้พร้อม ฉู่หลั่น เราอาจไม่มีโอกาสได้พักถ้าเกิดอะไรขึ้น”

ฉู่หลั่นพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม