มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ในสายตาของอู๋ซิ่น ฉินเฉาราวกับพระเจ้าที่ทำได้ทุกอย่าง ในสวนสนุก เมื่อเครื่องเล่นขนาดใหญ่อย่างยักษ์ตกตึกตกลงมา ฉินเฉาเพียงคนเดียวถึงกับช่วยพวกเขาทั้งหมดได้

ใครจะสามารถหยุดรอยเท้าของคนอย่างเขาได้

แต่ในสถานการณ์วุ่นวายนี้ ความนึกคิดของเธอเกี่ยวกับฉินเฉาเหนือตรรกะ เมื่อเห็นประกายดาบสับลงมาที่หัวฉินเฉา หญิงสาวรีบร้องออกมาด้วยความกลัว ผู้เคราะห์ร้ายจากเสียงตะโกนของเธอ ฉินเฉาจึงต้องปิดหูเขาไว้

“ไปตายซะ!” ความแข็งแกร่งของเจ้าเสือไม่ใช่เล็กๆ ดาบที่กำลังสับลงมาส่งเสียงหวีดหวิวผ่านอากาศลงมา ในตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ดิบเถื่อน เขาอยากระบายความโกรธของเขาที่มาจากอวี่ฟ่านในคืนนี้ใส่ฉินเฉา

แต่ไม่นาน สายตาที่ดุร้ายของเขาก็เปลี่ยนเป็นความแตกตื่นโดยสมบูรณ์ เขาเห็นว่าดาบของเขาสับเข้าที่หัวของเขาชัดๆ แต่มันกลับเกิดเสียงราวกับเหล็กปะทะกัน เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มือที่กำลังถือดาบ พร้อมกับดาบกำลังสั่น จากนั้น เมื่อเขามองอีกครั้ง ฝ่ามือของเขาเปิดออกพร้อมกับเลือดที่หยดลงมา

เขาไม่สามารถถือดาบได้อีก จึงทำให้มันตกลงพื้น

เจ้าเสือกลัวจนเซ่อ หัวนี่มันอะไรกัน ไม่ เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่?! เวรเอ๊ย ฉันรู้จักที่คนฝึกร่างกายภายนอกจนทำให้หัวชนกับสิ่งของได้! แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบกับหัวที่ปะทะกับดาบคมๆ ได้!

“หรือว่านี่คือวิชาหัวเหล็กในตำนาน!” เจ้าเสือยืนนิ่ง พูดไม่ออกไปครึ่งวัน ก่อนจะพูดประโยคนี้ออกไป

“หัวเหล็กบิดาแกสิ!” ฉินเฉายกเท้าเตะเข้าที่หน้าอกเจ้าเสือ

เจ้าเสือกระอักเลือดออกมาทันที ร่างของเขาลอยไปชนเข้ากับกำแพงอีกด้าน ฝังอยู่ในนั้นอยู่เป็นนานราวกับภาพวาด

พร้อมกับการโบกมือของฉินเฉา ดาบที่อยู่บนพื้น จู่ๆ ก็ลอยขึ้นมาและแทงเข้าที่หัวใจของเจ้าเสือ ปักเขาแน่นกับกำแพง

ทุกคนพากันเงียบอยู่นาน พวกเขาตกใจกับการตายของเจ้าเสือ

“มีความสามารถเหมือนกันนี่!” อวี่ฟ่านจู่ๆ ก็ตบมือ ราวกับกำลังชื่นชมฉินเฉา

“ท่านคงเป็นทหารจากองค์กรลับสักแห่งสินะ ฉันรู้ ว่าคนแบบนายอวดดีอย่างมาก และดูถูกพวกคนที่มาจากใต้ดินอย่างพวกเรา”

อวี่ฟ่านพูด และโบกมือ สาวงามรีบนั่งลงในอ้อมแขนเขาและจุดบุหรี่จงหัว เธอดูดบุหรี่เข้าไปลึกๆ และจากนั้นก็จูบเข้าที่ปากอวี่ฟ่าน แบ่งควันในปากให้กัน

“ฟู่!” อวี่ฟ่านพอใจกับควันของเขาอย่างมาก และตบเข้าที่สะโพกของสาวงามและปล่อยเธอลง จากนั้นเขาก็รับบุหรี่จงหัวมาและค่อยๆ สูดมันเข้าไปในปากของเขา

“แกดู แกมีความสามารถแล้วยังไง?” อวี่ฟ่านพูด และดึงแบงก์แดงๆ ออกมา (100 หยวน) จากกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะ และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉา “มีแค่พลังและเงินเท่านั้นที่จะทำให้แกเข้าใจว่าอะไรคือความสุขของชีวิต”

“แกเห็นนี่มั้ย นี่เป็นของดี แกไม่สามารถหาเงินได้มากด้วยงานบอดี้การ์ด แต่ถ้าแกติดตามฉัน ฉันจะให้แกเท่านี้ อย่างน้อยในแต่ละเดือน”

พร้อมกันนั้น อวี่ฟ่านก็ยกนิ้วชี้ข้างขวาของเขาขึ้น

“พระเจ้า หนึ่งล้าน?” ฉินเฉาเหมือนจะตกใจ

อวี่ฟ่านแทบตกเก้าอี้

“หนึ่งล้านอะไร! หนึ่งหมื่น!” อวี่ฟ่านพูดอย่างโมโห เขารู้สึกว่าฉินเฉาบ้าเงิน แม่เอ็งเถอะ สิบล้าน ฉันมีแค่สิบล้าน

“แค่หมื่นเดียว” ฉินเฉาหน้างอ “เหลียวตงไคให้ฉันมากกว่านั้นอีก”

“แกบ้าเงินมากไปแล้ว!” อวี่ฟ่านขมวดคิ้ว และพูดอย่างโกรธๆ “หนึ่งหมื่นต่อเดือนกับงานแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเงินมากแล้ว เหอะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ อย่ามองหาของขวัญในปากม้า!”

“โทษที” ฉินเฉาวางบุหรี่ของเขาไว้บนแจกันแตกๆ ตบหัวตัวเองเบาๆ และพูด “ม้าของแกมันใหญ่ไป ฉันไม่สนใจ ไม่ว่าของขวัญของแกจะเป็นอะไร ในเวลานี้ วันนี้ แกไม่อาจออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิตได้ ดังนั้น ขอความเมตตาขณะที่ยังทำได้”

“ไอ้บัดซบ!” อวี่ฟ่านในที่สุดก็ฟิวส์ขาด เขาเห็นเพียงแค่ฉินเฉากำลังล้อเขาเล่น “ฆ่ามัน ฉันไม่เชื่อว่าวิชากำลังภายนอกจะช่วยแกจากกระสุนพวกนี้ได้!”

เมื่อบอสของพวกเขาออกคำสั่ง เหล่าชายกำยำก็เอาปืนออกมา มากกว่า 20 คน พวกเขายิงไปที่ฉินเฉา ราวกับต้องการจะทำให้ฉินเฉาพรุนเป็นรังผึ้ง

เมื่อฉากที่น่ากลัวปรากฏ ระหว่างที่รับกระสุนพวกนี้ ฉินเฉาทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบขวดแชมเปญขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เปิดจุก และค่อยๆ กระดกมันเข้าปาก

เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ที่ทำราวกับกำลังนั่งอยู่ในสวนหลังบ้าน เขามองไปที่กลุ่มชายที่กำลังยิงมาที่เขาราวกับกำลังดูหนัง 3D

สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือสิ่งนั้น เมื่อกระสุนถูกร่างของฉินเฉา สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือ มีเสียงดังเคล้งเล็กๆ ตามมาด้วยประกายไฟ และจากนั้นก็ตกลงด้านข้าง

หนึ่งในลูกกระสุนโดนขวดแชมเปญแตกออก ของเหลวในขวดกระจาย ฉินเฉารีบสะบัดมือ และใช้พลังความคิดบังคับให้น้ำในขวดที่กำลังกระจายออกมาให้ห่างไปจากตัวเขา

“โธ่ ของดีแท้ๆ” ฉินเฉาส่ายหัว และขว้างขวดแตกไปด้านข้าง “พวกแกรู้มั้ย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดื่มแชมเปญ มันหวานแทบจะเหมือนเออโก่วโต้ว (ไวน์ขาวของจีน) ”

จมูกอวี่ฟ่านงอง้ำทั้งตกใจและโกรธ คนของเขากระสุนหมดแล้ว กำแพงข้างหลังฉินเฉาเต็มไปด้วยรอยกระสุน และขวดที่อยู่บนบาร์ถูกทำลายหมด แตกไปทั่วพื้นที่

แต่ฉินเฉากลับไม่เป็นอะไรเลย เขายังนั่งอยู่ที่นั่ง มองมาที่อวี่ฟ่านยิ้มๆ

“สนุกพอหรือยัง?” ฉินเฉาสั่นเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งของเขา และพูด “เสื้อตัวนี้ตัวละสองพัน และเป็นตัวสุดท้ายของฉันแล้ว โอ้ คู่หู แกทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ก่อนแกตาย ฉันอยากให้แกชดใช้ที่ทำลายเสื้อของฉัน”

“เหอะ ฉันไม่ชดใช้ให้แกหรอก!” อวี่ฟ่านจู่ๆ ก็กังวล เขาดึงเอาลูกเขียวเข้มจากเสื้อคนของเขา และขว้างมันใส่ฉินเฉา

ตาฉินเฉาจ้องเขม็ง เขาเคยเห็นพลังของเจ้าสิ่งนี้มาแล้ว เขาแม้แต่เคยได้รับความยากลำบากจากเจ้าสิ่งนี้ แต่จากนั้นเขาก็ยิ้มและจับเจ้าของกลมๆ นั่นไว้ด้วยมือของเขา

“นายท่านฟาน ให้ฉันบอกแกสักอย่าง” ฉินเฉาโยนเจ้าของนั่นในมือและพูดอย่างขบขัน “ถ้าแกอยากจะขว้างระเบิดมือ แกต้องดึงสลักก่อน แกไม่สามารถขว้างระเบิดอย่างกับขว้างอิฐได้”

อวี่ฟ่านอ้าปากค้าง เขาสังเกตว่าเพราะเขากังวลเกินไป เขาจึงลืมดึงสลักออกก่อนที่จะขว้าง

“เหอะ ฉันยังมีอีกเยอะ” อวี่ฟ่านยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ และยื่นมือออกไป

“โทษที แกไม่มีโอกาสเป็นครั้งที่สองแล้ว” ฉินเฉาโบกมือ ชายกำยำที่ยืนอยู่ถัดจากอวี่ฟ่านจู่ๆ ก็ลอยออกไป ชนเข้ากับของหลายอย่างไปทั่วทุกที่

มันดาล่าบาร์กลายเป็นยุ่งเหยิง เมื่อกี้ก็เพิ่งถูกกระสุนทำลาย และตอนนี้ยังถูกชายกำยำคนนี้ชนของระเนระนาด มู่หรงเจียง บอสแก๊งใต้ดินคนนี้ แทบเช็ดน้ำตา

“พระเจ้า...บาร์ฉัน...” มันดาล่าบาร์นี้เป็นกิจการที่ใหญ่ที่สุดของเขา มันทำเงินแต่ละวันเป็นตัวเลขหกหลัก เมื่อเห็นสถานที่นี้ถูกทำลายแบบนี้ หัวใจของเขาจะไม่รู้สึกเจ็บได้ยังไง

ด้วยสภาพนี้ เขาจำเป็นต้องปรับปรุงใหม่หมด เพื่อที่จะทำอย่างนั้น เขาต้องปิดบาร์ทั้งอาทิตย์ เขาต้องสูญเสียรายได้เพราะเรื่องพวกนี้

“แก แกเป็นใครกันแน่!” ตอนนี้อวี่ฟ่านกลัวแล้ว ร่างของเขาหยุดสั่นไม่ได้ แถมตอนนี้สาวงามแสนยั่วยวนก็ไม่มีใครอยู่ข้างเขาแล้วตอนนี้

“ฉัน? ก็แค่บอดี้การ์ดเล็กๆ ธรรมดา” ฉินเฉาหยิบซองบุหรี่ออกมา และเอาบุหรี่ออกมาตัวหนึ่ง ในตอนนี้ มู่หรงเจียงลุกขึ้นมา และหยิบเอาบุหรี่จงหัวออกมาและจากนั้นก็ยื่นให้ฉินเฉาอย่างเคารพ

“พี่ชาย นี่ ลองนี่ดู”

“โอ้!” ฉินเฉาหันไปมองบอสแก๊งใต้ดินที่เมื่อกี้เพิ่งจะด่าเขาไป จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “พี่หนวดหล่อจริงๆ นายเป็นหนึ่งในหัวหน้าแก๊งใต้ดิน ใช่มั้ย”

“น้องชายคนนี้ชื่อ มู่หรงเจียง เรียกผมว่าเสี่ยวเจียงก็พอ” บอสมู่หรงสูญเสียท่าทางของบอสแก๊งใต้ดินโดยสมบูรณ์ และกลายเป็นแค่ลูกกระจ๊อกตัวเล็กๆ หลังจากเขาส่งบุหรี่ให้ฉินเฉา เขาก็หยิบเอาซิปโป้ออกมาและจุดบุหรี่ให้เขา

“บอส เชิญ...”

“มู่หรงเจียง...” อวี่ฟ่านขบฟันด้วยความเกลียดชัง เขากัดฟันและมองไปที่ฉินเฉา “บอดี้การ์ดธรรมดาจะมีความสามารถเขย่าขวัญได้ขนาดนี้ได้ยังไง! จริงๆ แล้ว แกเป็นใครกันแน่!”

“ฉันเป็นใคร?” ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก และรู้สึกถึงคุณภาพที่แตกต่างของควัน เขารู้สึกถึงความพอใจอย่างมากในปอดของเขา “ถ้าแกอยากรู้จริงๆ งั้นฉันก็จะบอกให้ ชื่อฉันคือ ฉินเฉา”

“ฉินเฉา!”

“ฉินเฉา!”

บอสใต้ดินทั้งสองสั่นสะท้านไปถึงกระดูก ไฟแช็กราคาแพงของมู่หรงเจียงหลุดจากมือตกลงพื้น และแทบจะคุกเข่าลงตรงหน้าฉินเฉา

ปฏิกิริยาของอวี่ฟ่านยิ่งมากกว่า ขาเขาสั่นและแทบจะฉี่รดกางเกง

“คุณ คุณคือฉินเฉา!”

อวี่ฟ่านรู้สึกเสียใจอย่างหนัก เมื่อตอนที่เขาเริ่มขายยาครั้งแรก เขาไม่เคยรู้สึกสำนึกผิดอย่างนี้มาก่อน

เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาขายยาให้คนอื่นเขาดีใจอย่างมาก แต่ทุกที่ที่เขาไป เขามักจะถูกจัดการด้วยชายร่างใหญ่จำนวนมาก ในที่สุด ลูกชายของหัวหน้าชายร่างใหญ่ก็ลากเขาเข้าห้องน้ำและระเบิดดอกเบญจมาศของเขา นั่นเป็นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา เป็นประสบการณ์ที่เขาไม่ต้องการจะนึกถึงมันอีก

แต่เทียบกับความกลัวที่เขากำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ ประสบการณ์พวกนั้นไม่นับว่าเป็นอะไร!

ชื่อของฉินเฉาเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่หัวหน้าแก๊งในเมืองตงชวน ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว! เหตุผลเพราะว่าเขาต่อกรกับอาวุธเพลิงจำนวนมากและทำลายล้างตระกูลจงลง และอำนาจของตระกูลจงก็ถูกทำลายไปในคืนเดียวโดยไม่ใช่ใครอื่น...แต่เป็นปีศาจอย่างชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี้!

เริ่มแรก อวี่ฟ่านไม่เชื่อตำนานของฉินเฉานัก แต่หลังจากเห็นเขานั่งอยู่ตรงหน้า แล้วไม่ถูกห่ากระสุนเมื่อกี้รบกวน เขาจะไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้ว

ด้วยท่าทางธรรมดาของเขา คนของเขาต่างลอยออกไป มีแต่ปีศาจเท่านั้นที่จะมีความสามารถแบบนี้

“โปรดไว้ชีวิตผมเถอะ...” หน้าของอวี่ฟ่านซีดราวกับคนตาย ไม่เหลือเลือดอยู่บนหน้า “ผม ผมจะส่งขุมพลังทุกอย่างของผมให้คุณ”

“ฉันจะต้องการพวกนั้นไปทำไม ฉันไม่ใช่นักเลง” ฉินเฉากระโดดลงจากบาร์ ยิ้ม และกระดิกนิ้ว มีดสั้นที่ปักอยู่บนโต๊ะรีบลอยมาสู่มือฉินเฉา

เขาใช้มีดสั้นนั้นเล็มเล็บของเขา “แม้ว่าแกจะเป็นเจ้าพ่อแก๊งใต้ดินในเมืองตงชวน แกก็ยังต้องตายวันนี้อยู่ดี”

“ทำไม? เรามีความแค้นระหว่างกันเหรอ?” อวี่ฟ่านจ้องเข้าไปในตาของเขาและถามอย่างดื้อรั้น

“ไม่มี แต่แกไปยุ่งกับบางคนที่แกไม่ควรยุ่ง” ฉินเฉาพูดอย่างไม่ไยดี “ดังนั้น แกจึงต้องตาย”

“บัดซบ!” อวี่ฟ่านจู่ๆ ก็ยืนขึ้นและฉีกเสื้อ เผยให้เห็นระเบิดที่ซ่อนอยู่ในเสื้อเป็นตับ “เมื่อฉันเข้าสู่โลกใต้ดิน ฉันก็พร้อมจะตายอยู่แล้ว ถ้าแกต้องการชีวิตฉัน งั้นก็เข้ามา ฉันจะพาแกไปนรกกับฉันด้วย!”

จบตอน