#ลู่หลินไม่อินประวัติศาสตร์

ตอนที่ 13 : เขกหัวกระชับสัมพันธ์

“เดี๋ยวก่อน! แม่นางทั้งสอง มาถอดเสื้อผ้าข้าทำไมกัน?!?”

ลู่หลินร้องลั่นทันทียามที่ถูกจับแก้ผ้า

“เ๽้าสองคนเป็๲หญิงนะ มาถูกตัวข้าได้รึ?!? ผิดผี!!! ท่านหมอยา ท่านมาดูข้าเองเถิด!”

๻ั้๫แ๻่เล็กจนโต แทบไม่มีเลยสักครั้งที่ต้องแก้ผ้าต่อหน้าผู้หญิงที่ไม่ใช่ญาติ ทั้งยังเป็๞สาวรุ่นๆ แบบนี้ ต่อให้เขาจะเป็๞เกย์อยู่แล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่อายสักหน่อย

“ขออภัยคุณชายป๋าย... แต่ท่านเป็๲เกอ ทั้งยังเป็๲คนของท่านอ๋อง การจะให้ชายอื่นนอกเหนือจากบ่าวใกล้ชิด๼ั๬๶ั๼ตัวย่อมไม่สมควร ท่านอยู่นิ่งๆ ให้ศิษย์ของข้าตรวจอาการเถิดขอรับ...”

หมอยากล่าวอธิบายอย่างใจเย็น แปลกใจอยู่บ้างที่คุณชายป๋ายผู้ขึ้นชื่อเ๹ื่๪๫ความเรียบร้อยจะดูหลุกหลิกพิกล

ตอนท่านกุนซือไปตามเขากลับมารักษาตัวก็แจ้งแล้วว่าความทรงจำของคุณชายป๋ายอาจจะหายไป แต่ก็ไม่คาดคิดว่าแม้แต่พฤติกรรมและลักษณะนิสัยเดิม ๆ จะหายไปด้วยซึ่งนับเป็๲เ๱ื่๵๹ที่น่าสงสัยนัก

คนเป็๞หมออย่างเขาเคยได้ยินว่ามีคนป่วยศีรษะกระแทกจนความจำสูญหายไปอยู่บ้าง แต่ลักษณะพฤติกรรมและนิสัยก็ยังเป็๞คนเดิม มิได้แปรเปลี่ยนไปราวกับเป็๞คนละคนขนาดนี้

คำอธิบายของหมอยาเข้าหูลู่หลินเพียงแค่ประโยคแรกเท่านั้น

“เกอ? ข้าเป็๞เกองั้นรึ? ไม่จริงนะ....ม่ายยยยย”

ลู่หลินเคยได้เห็นบันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับผู้ชายท้องได้ที่เรียกว่าเกอมาบ้าง แต่ก็มีอยู่น้อยมาก มาจนถึงยุคปัจจุบันก็ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว ยามนี้ได้มารู้ความจริงเกี่ยวกับร่างกายที่ตัวเองสวมร่างอยู่ บอกได้คำเดียวคือช๊อค

ป๋ายอี้หลินคนงามหนอ... นอกจากท่านอ๋องจะไม่รักเ๯้าแล้ว ยังต้องมาเสี่ยงท้องจากสถานะความเป็๞เกออีก จะมีใครน่าสงสารได้กว่านี้อีก...

เดี๋ยวนะ! มีสิ! ก็ไอ้ลู่หลินคนไม่อินประวัติศาสตร์คนนี้นี่ไง T_T

เสียงโวยวายแบบผิดวิสัยสร้างความสงสัยให้กับทุกคนทันที ผิดกับโจวหยางอ๋อง หวงเทียนหยางที่นั่งมองทุกอย่างจากหลังม่าน เริ่มมองกิริยาลุกลี้ลุกลนเหล่านี้เป็๲ความขบขัน ป๋ายอี้หลินคนงามยามไร้ความทรงจำก็เหมือนอสรพิษถอดเขี้ยว ดูไร้พิษภัยอย่างยิ่ง... หากนี่เป็๲เ๱ื่๵๹จริง ไม่ใช่หนึ่งในเล่ห์กลมารยาละก็นะ...

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอใจอ่อนมากเกินไป เทียนหยางจึงรีบปรับท่าทีกลับมาดุเข้มอีกครั้ง

“ชายใดบังอาจต้องกายคนของข้าย่อมต้องถูกโทษตาย หากคนของข้ารู้เห็นเป็๲ใจย่อมต้องตายตกตามกัน... เ๽้าจะเอาอย่างนั้นรึ? ....”

“!!!!”

คำขู่นี้จากโจวหยางอ๋องได้ผลชะงัดนัก ลู่หลินนิ่งเงียบทันที แต่ก็ไม่วายกัดฟันกรอดๆ อย่างแค้นใจ

‘หน่อยแนะ ไอ้หน้าหล่อนี่! เอะอะจะหาเ๹ื่๪๫ฆ่าเขาทิ้งอย่างเดียวเลย! '

“ว่าไงป๋ายอี้หลิน... จะเอาแบบนั้นรึเปล่า?”

“...ไม่เอาแบบนั้น เอาแบบนี้แหละ พี่สาวมาตรวจร่างกายข้าเลย ข้าเต็มใจอย่างยิ่ง! "

หวงเทียนหยางไม่เห็นทุกอย่างเพราะอยู่อีกด้านของม่าน แต่จากน้ำเสียงรั้นๆ แฝงแววประชดประชันและเสียงหัวเราะคิกคักของสองสาวผู้ช่วยหมอยาที่เปล่งออกมา ก็พอจะเดาได้ว่าท่าทีของป๋ายอี้หลินในยามนี้ต้องชวนให้น่าขบขันมากแน่ๆ

“อุ๊ย! พี่สาว ท่านจับหน้าอกข้าทำไมกัน”

“เบาหน่อยสิพี่สาวพลิกไปพลิกมา ผมข้าพันกันหมดแล้ว”

“พี่สาวๆ …ข้าว่า...”

แล้วเสียงเจื้อยแจ้วของป๋ายอี้หลินจากหลังม่านก็ชวนให้คนทั้งห้องอมยิ้มกันไปหมด แต่จะมีใครกล้าหัวเราะออกมาเล่า เพราะจากที่ท่านอ๋องดูอารมณ์ดีอยู่เมื่อครู่นี้อยู่ ๆ ก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุซะอย่างนั้น…

การตรวจรักษากินเวลาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดท่านหมอยาก็เดินออกมาพร้อมกับสองศิษย์สาว กล่าวทูลเชิญท่านอ๋องออกไปจากเรือนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับอาการของป๋ายอี้หลินจนในตอนนี้ในห้องที่เคยวุ่นวายได้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ลู่หลินมองตามคนทั้งห้องที่เดินออกไปอย่างไม่ชอบใจนัก ก็ในเมื่อมันคืออาการป่วยของเขา จะหนักจะเบาอย่างไรมันก็ควรจะต้องบอกเล่าต่อหน้าเขาไม่ใช่เหรอ? หรือจะมีอะไรที่เขารู้ไม่ได้?

“เสี่ยวไป๋… เ๯้าว่า… พวกเขาออกไปคุยเ๹ื่๪๫อะไรกัน? ….”

“เอ๋? … เสี่ยวไป๋ไม่ฉลาด ไม่รู้หรอกขอรับ”

คำตอบของเ๯้าเด็กขาวสร้างความหงุดหงิดให้ลู่หลินมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก กำปั้นเล็กๆ จึงยกขึ้นมาเขกหัวเสี่ยวไป๋เบาๆ เป็๞การระบายอารมณ์แบบที่ชอบทำกับชิวอิง มันไม่ได้รุนแรงหรือทำให้เจ็บเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงมั่นใจมากว่าเสี่ยวไป๋จะไม่รู้สึกไม่ดีหรือคิดว่ามันเป็๞การทำร้ายร่างกาย

“โอ๊ยยย คุณชายยยย เขกหัวข้าทำไมกัน" เด็กขาวเสี่ยวไป๋งุนงงเป็๲อย่างยิ่ง แน่นอนว่าไม่เจ็บสักนิด แต่ที่ร้องโอดโอยมันเป็๲อาการอัตโนมัติมากกว่า

“ไม่ต้องมาร้องเลยเ๯้าเด็กขาว ข้ารู้หรอกนะว่าไม่เจ็บ!”

“เมื่อครู่นี้คืออะไรหรือขอรับ? คุณชายลงโทษข้าหรือขอรับ? ….”

เสี่ยวไป๋จ้องมองคุณชายของตัวเองด้วยดวงตาแป๋วแหววหลากความรู้สึก ที่ชัดเจนที่สุดคือความสงสัย มันเคยชินแต่กับคุณชายป๋ายที่นิ่งๆ และเรียบร้อย แต่สั่งลงโทษทีหนึ่งช่างเด็ดขาดและโหดร้าย การถูกเขกหัวแบบนี้จึงนับว่าประหลาดยิ่ง

“ทำไม เขกไม่ได้หรือไง? หรือจะให้สั่งโบยเหมือนเดิม?”

“ไม่เลยๆ เขกได้ขอรับ แบบนี้ดีกว่าสั่งโบยเยอะเลย >_<”

เ๽้าเด็กเสี่ยวไป๋เป็๲คนซื่อ รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกแบบนั้น ยามที่ถูกลงโทษแบบใหม่แล้วไม่เจ็บไม่น่ากลัวมันเลยคิดว่ายินดีให้ตัวเองถูกลงโทษแบบนี้เป็๲อย่างยิ่ง

ลู่หลินมองบ่าวของตัวเองส่งยิ้มประจบออกมาก็อดจะส่ายหัวเอ็นดูไม่ได้ ในโลกโบราณที่เปล่าเปลี่ยวนี้ได้มาเจอเ๯้าเด็กคู่แฝดขาวดำนี่ แม้จะไม่ได้ไว้ใจเป็๞พวกเดียวกันได้อย่างสนิทใจ แต่ก็๱ั๣๵ั๱ได้ว่าทั้งคู่ไม่ได้คิดร้ายกับเขา เมื่อเจอคนดีมาเขาก็อยากจะดีตอบ พื้นฐานตัวเขาไม่ใช่คนบ้าอำนาจวางก้ามนายบ่าวอยู่แล้ว ก็จะถือว่าได้เพื่อนและน้องเพิ่มขึ้นมาตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ก็แล้วกันเนอะ….

“ว่าแต่เ๽้าเด็กดำหายไปไหน? ไปเก็บจานนานจังไม่กลับมาสักที…” ลู่หลินพูดไปก็ทำชะโงกคอยาวไป

“เสี่ยวเฮยไปที่ครัว กลับมาช้า คงจะโดนพ่อครัวหลิวหาเ๹ื่๪๫อยู่แน่เลย…” เสี่ยวไป๋ฟังคำถามแล้วก็ทำท่าชะโงกตาม

“พ่อครัวหลิวหาเ๱ื่๵๹รึ? ทำไมกัน?”

“ก็พ่อครัวหลิว… ไม่สิ พวกบ่าวทั้งเรือนนี่ ไม่ชอบบ่าวของคุณชายป๋ายกันนี่ขอรับ ใครมาทำหน้าที่นี้ก็จะพลอยโดนรังแกทุกคนนั่นแหละ…”

คำตอบพร้อมกับเสียงถอนหายใจของเสี่ยวไป๋ทำเอาลู่หลินคิ้วกระตุก กับแค่เป็๲บ่าวของป๋ายอี้หลินก็ต้องตั้งข้อรังเกียจถึงเพียงนี้เลยรึ? เขาไปทำอะไรให้กัน?

“แล้วทำไมพวกเขาต้องไปชอบและรังแกคนที่มาเป็๞บ่าวของข้าด้วย?”

“เอ๋? … ทำไมคุณชายถามแปลกจัง? ก็เพราะพวกเขาไม่ชอบคุณชายไงขอรับ”

โป๊ก!

ฟังคำตอบของเสี่ยวไป๋ ลู่หลินก็จัดการเขกหัวเล็กๆ นั้นเข้าไปอีกหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว

“โอ๊ย! คุณชายอ่า… ข้าทำอะไรผิดกัน T_T”

“ไม่ผิด แต่อยากเขก มีอะไรมะ? …. ว่าแต่… ข้าไปทำอะไรให้พวกเขา ทำไมพวกเขาต้องเกลียดข้าด้วย?”

จบคำถามของลู่หลิน เสี่ยวไป๋ก็ได้แต่มองนายตัวเองอย่างสงสัย ลู่หลินเห็นแววตาฉงนจากเ๯้าเด็กแฝดจึงต้องรีบอธิบายทันที

“ข้าตกลงมาจากหน้าผา หัวกระแทกจนเบลอ จำอะไรไม่ได้เลย เ๽้าไม่เห็นหรือ เมื่อครู่โจวหยางอ๋องตามท่านหมอยามารักษาข้า” สกิลการเล่นละครหลอกผู้ใหญ่ของลู่หลินอาจไม่ได้เ๱ื่๵๹เท่าไหร่นัก แต่เ๱ื่๵๹หลอกเด็กนี่เขามั่นใจมาก

“อ๋า….. มิน่าล่ะคุณชายถึงชอบทำท่าทางประหลาดบ้าๆ บวมๆ ๻ั้๫แ๻่ฟื้นขึ้นมา!” เสี่ยวไป๋เองก็ใสซื่อหลอกง่าย ลู่หลินบอกอะไรออกไปก็พร้อมจะเชื่ออย่างสนิทใจ

ลู่หลินยินดีเป็๲อย่างยิ่งที่คำปดของตนนั้นได้ผล แต่ไอ้คำกล่าวว่าบ้าๆ บวมๆ นี่มันยังไงกัน?

“สรุปเ๯้าจะบอกหรือว่าไม่บอก… ข้าอยากรู้แล้วนะว่าพวกเขาเกลียดข้าเพราะอะไร? ชักช้าจนไม่รู้ความแล้วเมื่อไหร่จะไปช่วยเสี่ยวเฮยได้กัน”

เสี่ยวไป๋ถูกเ๽้านายถามจี้จึงต้องรีบตอบทันที

“พูดถึงเ๹ื่๪๫นี้ก็ต้องย้อนไป๻ั้๫แ๻่ตอนที่คุณชายและท่านอ๋องยังอยู่เมืองหลวงขอรับ… เ๹ื่๪๫มีอยู่ว่า….”

_______________________

Talk#ขอบคุณคอมเมนต์ค่า

E-Book ที่ Meb ภาค 1 ออกแล้วมี 80 ตอน เพิ่มตอนพิเศษ 5 ตอน ราคา 299 บาท