วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

เบื้องหน้าของหลงเทียนเฟยคือหอคอยชิงหลง (青龙塔) ที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า กลิ่นอายแห่งพลังที่เก่าแก่และยิ่งใหญ่แผ่ออกมาจากตัวหอคอยอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่เบื้องล่างรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตนเอง เสียงจอแจของผู้ฝึกตนที่กำลังเตรียมตัวหรือเพิ่งออกมาจากการทดสอบดังระงมไปทั่ว 

ทว่าหลงเทียนเฟยกลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบกาย ในใจของเขากำลังทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นบนยอดเขาเร้นเมฆา

ตาเฒ่าไป๋ผู้นั้น...ช่างแปลกคนโดยแท้ ส่งข้ามาตามหา 'บุปผาโลหิตคราม' ที่ชั้น 19 โดยให้เวลาถึงสามเดือน เขามองไปที่ม้วนคัมภีร์ในแหวนมิติของตน แล้วยังมอบ 'คัมภีร์กระบี่มังกรครามผงาดฟ้า' มาให้อีก...วิชากระบี่ประจำตระกูลหลงขั้นสูงเชียวรึ! วิชานี้แฝงไว้ด้วย 'เจตจำนงกระบี่' ที่หนักแน่นดุจภูผา และ 'พลังปราณ' ที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าสายธารใดๆในแผ่นดิน ราวกับตัวอักษรแต่ละตัวในคัมภีร์กำลังส่งเสียงคำรามของมังกรโบราณ 

 แค่ชื่อก็ฟังดูน่าเหนื่อยหน่ายแล้ว ต้องใช้แรงฝึกฝนมากเพียงใดกัน แต่ว่า...หากข้าฝึกสำเร็จเพียงกระบวนท่าเดียว อาจจะสามารถจบการต่อสู้ที่น่ารำคาญได้ในพริบตา นั่นย่อมเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าเพื่อความสงบสุขในระยะยาว

ภารกิจที่ควรจะยากเย็นนี้ สำหรับข้าแล้วมันง่ายดายเพียงใด ไม่มีผู้ใดคาดคิด

ชั้น 19 รึ! หอคอยชิงหลง! ข้าเคยไปมาแล้ว! เคย "โกง" ระบบของหอคอยชิงหลงมาแล้วด้วยซ้ำ ภารกิจนี้ช่างน่าพึงพอใจยิ่งนัก! นี่มันคือที่สุดของ 'ทางลัด' ชัดๆ!

ความลิงโลดพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของหลงเทียนเฟยจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เสียงหัวเราะในใจของเขาดังสนั่นราวกับการเต้นรำแห่งชัยชนะ ใบหน้าของเขาเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเก็บไม่อยู่ ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็น 'ใบหน้าที่ซื่อตรง' (真诚的面孔) อย่างรวดเร็ว แต่แววตาของเขากลับฉายประกายแห่งความพึงพอใจอย่างยิ่งยวดที่ยากจะปิดบัง

อาจารย์ลุงไป๋คงไม่รู้ว่าข้าไปถึงชั้น 21 มาแล้ว (หอคอยชิงหลง) และไม่สามารถเดาได้เลยว่าข้าทำอะไรในหอคอย! ไม่มีใครสามารถคาดคิดได้แม้กระทั่งอาจารย์คนนี้ว่าข้ามีความสามารถเหนือกว่าที่เห็น! 

บุรุษหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมที่จะเริ่มต้นภารกิจอันแสน "ง่ายดาย" ของตน เขาโคจร 'เคล็ดปิดปราณไร้ร่องรอย' (无踪秘诀) เพื่อปกปิดระดับพลังที่แท้จริงของตนเองไว้ แล้วก้าวเดินไปยังแท่นส่งพลังเบื้องหน้าทางเข้าหอคอย

ทว่าขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่แท่นส่งพลังนั้นเอง เสียงทักทายที่คุ้นเคยและไม่พึงประสงค์ที่สุดก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

"โอ้ คุณชายหลงเทียนเฟย ไม่คิดเลยว่าจะได้พบท่านที่นี่อีกครั้ง ดูท่าท่านจะหลงทางเข้ามาในหอคอยนี้กระมัง" 

ซูโม่ (苏墨) ปรากฏตัวขึ้นจากฝูงชน เขาส่งยิ้มที่เป็นมิตรมาให้ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ที่ลึกซึ้งและแฝงความเหน็บแนมไว้อย่างชัดเจน 

ในเสี้ยววินาทีที่ซูโม่เอ่ยปาก 'เคล็ดปิดปราณไร้ร่องรอย' ของหลงเทียนเฟยพลันทำงานอย่างเต็มที่ มันตอบสนองต่อ 'เนตรแห่งจิต' (心眼) ของซูโม่ที่กำลังพยายาม "มองทะลุ" เขา ก่อเกิดเป็นม่านพลังที่มองไม่เห็นซึ่งสร้างความตึงเครียดบางอย่างในอากาศรอบกาย หลงเทียนเฟยรู้สึกถึงการ "จับจ้อง" นั้น แต่ก็พยายามรักษา 'ใบหน้าที่ซื่อตรง' ของตนไว้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลงเทียนเฟยหยุดชะงัก ใบหน้าของเขายังคงความซื่อตรงไว้ได้ แต่ในใจกลับถอนหายใจยาวเหยียด

ให้ตายเถอะ...เจ้าตัวน่ารำคาญนี่อีกแล้วรึ 

(จบตอนที่ 55)