อาบูลให้พนักงานโรงแรมช่วยติดต่อหมอจากโรงพยาบาลที่ดีที่สุดมาทำการรักษาผกากาญจน์ ที่โรงแรม เพราะเขาดูท่าทางเ้าเหนือหัวของเขาก็รู้ว่า คงไม่คิดที่จะให้พาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน ซึ่งทางโรงแรมก็ช่วยอย่างเต็มที่ จนกระทั่งหมอมาถึงและพาไปยังห้องพักที่ชีคซาเรสพักอยู่
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
อาบูลยื่นมือไปเคาะประตูห้องนอนของชีคซาเรส ยืนรออยู่สักพัก ประตูห้องก็เปิดออก
“หมอที่จะมาทำการรักษาคุณผกากาญจน์มาแล้วครับ”
อาบูลโค้งทำความเคารพผู้ที่เปิดประตูห้องออกมา แล้วค่อยรายงานถึงสิ่งที่ไปดำเนินการตามที่สั่งให้รับทราบ
“อืม!! ให้เข้ามาเลย”
ชีคซาเรสว่าพร้อมกับเปิดประตูห้องออกให้กว้าง เพื่อให้อาบูล พาหมอเข้ามาตรวจอาการคนที่นอนหลับสลบไสลอยู่บนเตียงนอน ซึ่งตอนนี้เ้าหล่อนได้สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่สั่งการอาบูลเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชีคซาเรสก็เข้ามาในห้อง หยิบเสื้อเชิ้ตของเขานั่นแหละมาสวมใส่ให้
“ขออนุญาตนะครับ”
หมอผู้มาทำการตรวจรักษา กล่าวขออนุญาต ก่อนที่จะยื่นมือสะอาดสะอ้านไปถลกผ้าห่มลงมาไว้ที่หน้าอกคนป่วย จากนั้นก็หันไปหยิบปรอทวัดไข้จากในกระเป๋าอุปกรณ์เครื่องมือออกมา แล้วหันกลับมายื่นมือจะไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ด้าออก
“นั้นจะทำอะไรน่ะ??”
ชีคซาเรสยืนมองดูการตรวจรักษาอยู่ ก็ร้องถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเข้มดุขึ้นมาทันที
“จะวัดไข้คนป่วยดูครับ”
หมอหยุดชะงักมือไปนิดหนึ่ง หันมาตอบคำถามด้วยสีหน้าเจือๆ หวั่นๆ เพราะกลัวว่าจะทำอะไรให้ไม่พอใจขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
“จะวัดที่ไหน??” ชีคซาเรสถามขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงโทนเดิม
“วัดที่รักแร้ครับ เครื่องวัดไข้อันนี้ใช้วัดอุณหภูมิที่รักแร้ครับ” หมอผู้มาทำการรักษา ตอบคำถามไปก็เกร็งไป
“อืม!! เข้าใจแล้ว เชิญตรวจต่อได้”
ชีคซาเรสพยักหน้ารับทราบ และให้หมอทำการตรวจรักษาต่อไป ซึ่งใน่นาทีที่ทำการตรวจรักษาคนป่วยอยู่นั้น ชีคซาเรสก็ยืนดูอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งหมอทำการตรวจรักษาเสร็จ นั้นก็ทำให้หมอผู้มาทำการตรวจรักษาเกร็งเอามากๆ จนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเอาเลย เพราะจะแตะจะจับตรงไหนของคนป่วย ก็มีสายตาดุๆ เข้มนั้นมองดูอยู่อย่างไม่วางตาเลยทีเดียว พอตรวจรักษาเสร็จ หมอผู้มาตรวจรักษา ก็ต้องแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก
“คนป่วยเกิดการระบบ เลยเป็ไข้ขึ้นมาน่ะครับ หมอได้ฉีดยาแก้อักเสบกับยาแก้ไข้ให้แล้ว พรุ่งนี้อาการก็น่าจะดีขึ้นมาลำดับครับ และเดี๋ยวหมอจะจัดยาให้สำหรับให้คนป่วยรับประทานต่อเนื่องจนกว่าจะหายนะครับ”
หมอผู้มาทำการตรวจรักษา รายงานอาการที่ ผกากาญจน์ เป็อยู่ให้ชีคซาเรสได้รับทราบ แล้วออกจากห้องนั้นไป
ชีคซาเรสเดินเข้ามานั่งลงบนเตียงนอนข้างๆ คนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เื่รู้ราวเพราะพิษไข้ เขายื่นมือใหญ่ไปลูบไล้แก้มนวลเนียนใส ที่ตอนนี้ซีดราวกับกระดาษ อย่างรู้สึกผิดและรู้สึกสงสาร
“ขอโทษนะที่ทำให้ต้องเป็อย่างนี้”
ชีคซาเรสกล่าวพึมพำออกมาเบาๆ ก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากนูนเนียนใสหนึ่งที
“หนาว หนาวจัง แม่จ๋ากาญหนาวจังเลย”
ผกากาญจน์เพ้อออกมาเพราะพิษไข้ ยื่นมือเรียวเล็กมาโอบกอดคอแกร่งไว้แน่น ทั้งร่างบางก็สั่นเทิ้มไปด้วย
“หนาวเหรอ!!”
ชีคซาเรสฟังภาษาไทยไม่เข้าใจ จึงไม่รู้ว่าผกากาญจน์พูดเพ้ออะไรออกมา แต่รับรู้จากร่างกายที่สั่นเทิ้มนั้น จึงเดาว่าคนตัวเล็กกำลังหนาว
ชีคซาเรสลงไปนอนเคียงข้างผกากาญจน์ ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้จนถึงคอ และดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ เพื่อให้ไออุ่นจากเรือนกายแกร่งของเขา ทำให้คนตัวเล็กคลายความหนาวนั้นลงไป ซึ่งพอคนตัวเล็กได้รับไออุ่นร่างกายก็ค่อยหายจากอาการสั่นเทา และหลับโดยไม่เพ้อพูดออกมาอีก
๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖
2K
![จอมเวทย์แดนเดรัจฉาน [Fate4.1]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/7334d25807b5c85127c9b1f03aaa6963.webp)
