[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

ซินดี้ใช้มือจับไปยังหัวใจของตนเอง มันกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก จากนั้นจึงขดตัวให้เล็กที่สุดพยายามหลบอยู่ในซอกแคบๆรอให้สิ่งมีชีวิตที่สุดแสนจะน่ากลัวเดินออกไป

“ ไปสักทีเถอะ ฉันอยากกลับไปรวมกลุ่มแล้ว ”

ตู้ม ซ่า!

ฝ่าเท้าขนาดใหญ่เหยียบลงไปบนผิวน้ำจนมวลน้ำซัดเข้ามาในโพรงใต้รากไม้ที่หลบซ่อน  เธอกลับหลบอยู่เงียบๆเช่นเดิม ต่อให้จะต้องดำน้ำลงไปเป็นชั่วโมงเธอไม่รู้สึกกลัวเพราะภายในปากคาบถังออกซิเจนขนาดเล็กเอาไว้ แม้จะมีขนาดเท่าเล็บมือมันกลับทำให้เธอกลั้นหายใจได้ 4 - 5 ชั่วโมง

หลังจากรอสักพักยักษ์เลเวล 10 จำนวน 9 ตัวก็ได้เดินผ่านไป ทิ้งไว้เพียงมวลน้ำที่กำลังสั่นกระเพื่อมกระแทกสิ่งต่างๆ

เธอต้องมาหลบอยู่คนเดียวเป็นเพราะแผนของฮาโมนี่  เมื่อ 30 นาทีก่อนหน้านี้แมงมุมน้ำที่ไล่ล่าพวกเขาถูกสังหารจากมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง  มันมีเลเวล 10 ลักษณะของมันเหมือนกับอีกา เพียงแต่ว่าปีกของมันเหมือนค้างคาว ลำตัวของมันใหญ่ราว 5 เมตร เมื่อกางปีกมันสามารถตะครุบยักษ์ที่เดินผ่านหน้าเมื่อครู่เพื่อพาบินขึ้นไปบนฟ้าได้ง่ายๆ

การโจมตีของมันทำให้สกิลล็อกเป้าวิ่งหนีของยอร์ชปิดการทำงานเข้าสู่ช่วงเวลาคูลดาวน์ พวกเขาที่ตกเป็นเป้าของนกยักษ์ตัวนี้จึงรีบวิ่งหนีหาที่หลบ

ซึ่งแผนนี้นับว่าได้ผลเพราะนกยักษ์เลือกที่จะเกาะอยู่บนต้นไม้ไม่คิดจะไล่ตามใครไป

เพียงแต่ว่ามันยังไม่คิดจะไปไหนเพราะกำลังมองจ้องมอนสเตอร์รอบๆที่เหมือนจะมารวมตัวกันใกล้ๆจุดที่พวกเธอถูกโจมตีเมื่อครู่เพื่อทำอะไรสักอย่าง

“ มันไปแล้ว ”  เสียงของยอร์ชดังขึ้นข้างหู วิทยุสื่อสารระยะใกล้คือสิ่งที่พวกเขาพกติดตัวทำให้ติดต่อสื่อสารกันได้

ซินดี้จึงรีบออกมาจากรากไม้แล้วตามกล้องนำทางของยอร์ชไปจนมาเจอเข้ากับหว่องที่แสดงสีหน้ากังวลที่ต้องแยกกันหลบ

“ มีแค่เธอคนเดียวเหรอซินดี้ ”

“ ใช่ รีบตามกล้องไปเร็ว มอนสเตอร์ที่นี่ดูแปลกๆ ”

หากไม่ถูกนกยักษ์ตัวเมื่อครู่เล่นงาน อีกเพียงครึ่งวันคงจะเดินทางไปถึงเขตทะเลทรายได้ ทันใดนั้นพวกเขาก็พบเข้ากับทอมจึงรวมกลุ่มกันเดินทาง ขณะนั้นเองได้ปรากฎมอนสเตอร์มนุษย์แคระเลเวล 4   ทั้ง 3 ไม่ได้ตื่นตระหนกทำเพียงพุ่งเข้าโจมตีมันจนตกตายในการโจมตีครั้งเดียว

เลเวลของพวกเขาคือ 5 อุปกรณ์สวมใส่เป็นเลเวลนี้เช่นเดียวกัน นับว่าโชคดีไม่น้อยที่ยอร์ชแจกจ่ายอาวุธก่อนที่พวกเขาจะถูกโจมตีจนกระจายกันหาที่หลบ

ทันใดนั้นก็พบยอร์ชและฮาโมนี่หลบอยู่ใต้รากไม้สองคน พวกเขาจึงรีบเข้าไปหลบด้านใน

“ เฮ่อ นึกกว่าจะไม่รอด ดีนะพวกมันไปทางอื่นก่อน ” ซินดี้ปลอบใจตัวเอง 

“ อย่าพึ่งดีใจ เมื่อกี้ยอร์ชส่งกล้องขึ้นไปด้านบน เขาพบว่ามอนสเตอร์กำลังเดินทางไปรวมกันที่หนึ่ง ”

“ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ ”

“ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูจากท่าทางของมอนสเตอร์ พวกมันราวกับกลัวบางอย่างจนต้องไปรวมกัน ”

“ ยักษ์พวกนั้นก็ด้วยเหรอ ” ซินดี้เอ่ยถึงยักษ์ที่พึ่งเดินผ่านหน้าเธอไป หากต่อสู้กันคงลำบาก เธออาจจะถูกสังหารในการโจมตีไม่กี่ครั้ง 

“ อะไรทำให้ยักษ์กลัวกัน ” หว่องแสดงใบหน้าสงสัย  เหตุการณ์หลายอย่างมั่วซั่วไปหมด จนเขาไม่รู้จะนำข้อมูลไหนมาอ้างอิง สิ่งที่เรียนมาใช้ไม่ได้ผล หลักสูตรพิเศษที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นโดยที่สมาคมฮันเตอร์เป็นคนสอน ไม่สามารถนำมาปรับใช้ได้

ทันใดนั้นทุกคนแสดงสีหน้าตื่นตะลึงพร้อมๆกัน ทิศใต้ที่มีทะเลทรายรอพวกเขาอยู่มีหนอนยักษ์ชูคอ ขนาดของมันใหญ่ยิ่งกว่าหนอนทะเลทรายตัวที่ไล่ล่าพวกเขา 

ความสูงของตัวที่ชูคอสูงกว่ายอดไม้ ทำให้รู้ว่ามันมีขนาดใหญ่กว่า 100 เมตร หลังจากที่กรีดร้องสุดเสียงแล้วนี้เอง ส่วนหัวที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมได้แทงลงไปในพื้นดินมุ่งหน้าออกจากเขตทะเลทรายเข้าสู่เขตป่าที่เต็มไปด้วยน้ำขัง

ตู้ม  ตู้ม  คลืน!

เสียงเจาะพื้นดินดังสะเทือนเลือนลั่น เสียงต้นไม้หักโค่นสร้างความวิตกให้พวกเขาทั้ง 5 คนไม่น้อย ทันใดนั้นเองได้ปรากฎเสียงกรีดร้องจากทางขวามือของพวกเขา  สิ่งที่โผล่ออกมาจากใต้น้ำคือปลาหมึกยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวที่เห็นในวันที่ฝนตก

การปรากฎตัวของหมึกยักษ์ทำให้พวกเขาทั้ง 5 คนเห็นว่ามันกำลังแสดงท่าทางโกรธให้กับหนอนที่เข้ามาในเขตป่า

ตึงตึง ตึงตึง ตึงตึง

หนวดปลาหมึกฟาดลงไปบนน้ำ ต้นไม้ที่ขวางทางถูกทำลายราวกับว่าเป็นเนยนิ่มๆ  หากวันนี้ฝนตกคงจะเกิดน้ำท่วงสูงโหมกระหน่ำเขต 3 น้ำที่มีอยู่สูงไม่ถึงหัวเข่ามันจึงไม่สามารถสร้างคลื่นน้ำซัดทำลายเขตแห่งนี้ได้

“  ดูเหมือนมอนสเตอร์ที่หนีไปก่อนหน้าจะรู้ว่าบอสจะออกมา พวกมันเลยหาที่ปลอดภัยในการหลบ ”

“ แล้วเราจะเอายังไงต่อ ” ทอมอยากรู้แผน หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะออกจากพื้นที่แห่งนี้ให้เร็ว การต่อสู้ของบอส 2 ตัวที่มีขนาดใหญ่กว่า 100 เมตรอาจจะพลาดมาโดนพวกเขา

ร่างเล็กๆเช่นพวกเขาคงไม่มีทางหลบพ้นอย่างแน่นอน คงถูกทับจนแบนราบ

กา!

ขนทั่วร่างลุกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงกรีดร้องเมื่อครู่เล็กแหลมเสียดแทนแก้วหูจนรู้สึกกลัวไปตามสัญชาตญาณ ยอร์ชรีบหันกล้องไปยังมุมต่างๆ ก่อนที่เขาจะตกใจตื่นเมื่อเห็นนกตัวสีขาวบินมาจากเขต 4 ลำตัวของมันเต็มไปด้วยน้ำแข็งเกาะ ทุกพื้นที่ที่มันบินผ่านล้วนแล้วเต็มไปด้วยหิมะหล่นลงมาปกคลุม

“ รีบไปกันเถอะ ดูเหมือนบอส 3 ตัวจะสู้กันแล้ว ”

“ ไม่ มันไม่ได้จะสู้กัน ” ทุกคนหันมองฮาโมนี่ที่เหมือนจะเอ่ยบางสิ่งที่รู้ออกมา

“ หมายความว่ายังไง ทำไมมันถึงจะไม่สู้กัน ” ยอร์ชอยากรู้เช่นกันว่าทำไมบอสถึงจะไม่สู้กัน ทั้งๆที่พวกมันกำลังเผชิญหน้ากันแล้ว

ขณะที่ทุกคนเกิดความสงสัย นกตัวสีขาวได้บินโฉบลงมาจากอากาศ มันได้ใช้กรงเล็บข่วนลงไปที่ปลาหมึกยักษ์  เพียงกระซวกครั้งเดียวเท่านั้นร่างที่อยู่ใต้เท้าของมันถึงกับขาดออกเป็นชิ้นๆแล้วถูกแช่แข็งจนกลายเป็นปฎิมากรรม  

หนอนทะเลทรายเห็นเช่นนั้นอ้าปากกกว้างปลดปล่อยหอกดินออกจากปากของมัน แต่กลับถูกปีกนกกวาดผ่านทำลายหอกทุกเล่มจนไม่เหลือ

นกยักษ์ทำเพียงกระพือปีกอีกครั้ง ร่างของมันก็พุ่งเข้ามาตะครุบหนอนทะเลทรายแล้วใช้กรงเล็บฉีกกระชากหนอนจนตกตายในการโจมตีเดียว

ยอร์ชเห็นเช่นนั้นทำได้เพียงยืนอึ้ง มอนสเตอร์ตัวนี้ฆ่าบอสของพื้นที่ได้อย่างง่ายดาย หมายความว่าเลเวลของมันสูงเกินกว่าในข้อมูลที่สมาคมฮันเตอร์ระบุเอาไว้

ฮาโมนี่ที่รู้ข้อมูลนกยักษ์รีบบอกทุกคนในทันทีก่อนจะพาเพื่อนหลบหนีเข้าไปในรากไม้อีกครั้งหนึ่ง

“ แย่แล้ว นกตัวนี้ฉันจำชื่อมันไม่ได้ แต่เลเวลของมันมากสุดน่าจะเป็น 19 หรือไม่ก็ 20 เลย”

ซินดี้ตกใจ เลเวลสูงสุดที่จะพบได้ในพื้นที่อเวคเคนโซนคือ 10 มอนสเตอร์นกตัวสีขาวที่ออกมาจากเขต 4 มีเลเวลสูงกว่าที่คาดการณ์เอาไว้มาก

ทันใดนั้นพวกเขาเริ่มได้ยินเสียงกรีดร้องของมอนสเตอร์จำนวนมาก ดูท่ามอนสเตอร์ที่ไปรวมกลุ่มกันเพราะหวาดกลัวการต่อสู้ของบอสกำลังถูกนกตัวสีขาวนี้เล่นงาน

ขณะที่ทุกคนทนฟังเสียงกรีดร้องทรมาน ยอร์ชได้เปิดไลฟ์สตรีมแล้วนำภาพที่เขาถ่ายเก็บเอาไว้ให้ทุกคนดู จนผู้ชมทางบ้านตกตะลึงเนื่องจากสิ่งที่เจอเป็นเลเวล 19

“ คุณคะ แบบนี้เราจะทำยังไง ”

ตลอดการเฝ้ามองการเดินทางของลูกสาวและเพื่อนใหม่ มอนสเตอร์ที่เจอไม่มีตัวใดเลเวลเกิน 10 อุปกรณ์ที่ยอร์ชนำออกมาจากระบบล้วนแล้วเลเวลไม่สูงเกินนี้ พวกเขาจึงกลัวว่ามันจะไม่มีสิ่งใดที่สามารถพาลูกสาวรอดจากความวุ่นวายในตอนนี้ไปได้

“ ผมจะถามเขาดูหน่อยว่าภารกิจจะมีของเลเวลสูงออกมาไหม ”

“ รีบถามเลยค่ะ ”

ข้อความมากมายเด้งขึ้นบนหน้าจอ ทั้งข้อความส่วนตัวที่ถูกส่งมาจากสมาคมฮันเตอร์และครอบครัวของฮาโมนี่ ที่พยายามพูดคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว

ยอร์ชกลับไม่มีเวลาสนใจเนื่องจากว่ามอนสเตอร์ที่รวมกลุ่มกันกำลังวิ่งแตกกระเจิงออกไปคนละทาง ยักษ์ส่วนหนึ่งที่กำลังหนีจากการสังหารของนกน้ำแข็งกำลังวิ่งแหวกต้นไม้มาทางพวกเขา การเอาชีวิตรอดจึงเป็นสิ่งแรกที่เขาทำ

“ ออกไปจากที่นี่เร็วเข้า! ”

ยอร์ชพาเพื่อนวิ่งหาที่หลบแห่งใหม่ มอนสเตอร์ที่มีความเร็วมากกว่าวิ่งแซงหน้าไป ยักษ์เห็นพวกมันไม่คิดจะเข้าใกล้เพราะพวกมันพยายามวิ่งหนีตายจากสิ่งที่ตามมา

เพื่อนทั้ง 4 รีบวิ่งตามมาไม่คิดชีวิต แต่แล้วนกน้ำแข็งที่บินอยู่บนฟ้าสูงกลับมองมาที่พวกเขาที่มีขนาดตัวเล็กกว่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ก่อนจะกรีดร้องบนฟ้าราวกับว่ามันล็อกพวกเขาเป็นเหยื่อเอาไว้แล้ว

“ เกาะฉันให้แน่น ฉันจะวิ่งแล้ว! ”

ยอร์ชร้องตะโกนบอกเพื่อนให้มัดตัวเองเข้ากับเชือกอีกครั้ง จากนั้นจึงเปิดสกิลล็อกเป้าวิ่งหนีแล้วมองขึ้นไปบนอากาศ เป็นครั้งแรกที่เขาใช้กับมอนสเตอร์บินได้  ซึ่งเขาไม่รู้ว่าผลมันจะเป็นเช่นไรทำได้เพียงลองดู

กรี๊ด!!!.