มฤคราช

พูดจบยุนอาก็ดึงแบคฮยอนไปด้านหลังก่อนจะนั่งคร่อมตัวแบคฮยอนเอาไว้ พร้อมกับตบหน้าคนตัวเล็ก

'ฮึก นะ นี้คุณผมเจ็บนะ'

แบคฮยอนพยายามใช้มือดันยุนอาออก แต่เมื่อคืนเขาพึ่งผ่านศึกมามันยังเจ็บอยู่เลย แบคฮยอนใช้มือบังตัวเองเอาไว้

เพี้ย เพี้ย

'คุณยุนอาผะ ผมเจ็บแล้วฮึก'

ยุนอาเธอตบแบคฮยอนจนพอใจก็ลุกขึ้น ก่อนจะดึงผมแบคฮยอนแล้วค่อยๆลาก ไปบริเวณสระน้ำขนาดใหญ่

'อีบ้า มึงประสาทหรอ'

ลิซ่าพยายามสะบัดตัวเองออกแต่แรงนิดเดียวจริงๆเมื่อเทียบกับสองคนนี้ที่จับตัวเขาอยู่

แบคฮยอนในสภาพไม่สู้ดีนักเพราะตอนนี้เสื้อนักศึกษาหลุดหลุย เปื้อนดิน แถมใบหน้ามีแผลอย่างจัง แบคฮยอนคลานไปตามแรงดึงของยุนอาส่วนมือก็จับมือยุนอาเอาไว้

'หึ พอคุณท่านมา ฉันก็จะบอกว่าแกหนีเขาไป'

ยุนอานั่งยองๆก่อนจะพูดกับแบคฮยอน ยุนอาดึงผมแบคฮยอนให้ลุกขึ้นก่อนจะ

ตูม

ผลักแบคฮยอนตกน้ำ แบคฮยอนว่ายน้ำไม่แข็ง

'แบคฮยอน'

'ฟ่านปิงปิง'

ฟ่านปิงถอดเสื้อสูทด้านนอกออก ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วรีบ๷๹ะโ๨๨น้ำลงไปช่วยแบคฮยอน

การ์ดเดินมาช่วยลิซ่าพอเป็๲อิสระเธอก็ตบเข้าใบหน้าของแม่นางทั้งสองที่จับตัวเธอเอาไว้ก่อนวิ่งไปตบยุนอาจนเธอล้มลง

'นี้อยากรู้ไหม ทำไมคุณท่านมฤคราชถึงไม่อยากได้ป้า'

'ปล่อยฉันนะ'

เพี้ย เพี้ย

ลิซ่าตบเข้าที่ใบหน้ายุนอาอย่างแรง

'ของป้านะ มันเก่ามันบานแล้วใครเขาอยากจะใช้งานป้ากันจริงไหม'

เพี้ย

ยุนอาตบเข้าใบหน้าของลิซ่าจนเธอหันไปตามแรงของยุนอา

ปัก

'อุ้ย ลั้น'

ลิซ่าส่วนกลับด้วยหมัดเดียวนั้นทำให้ยุนอาสลบ

ฟ่านปิงพาแบคฮยอนมาถึงฝั่ง ก่อนจะมีการ์ดเข้ามารับตัวคุณหนูเล็ก ตอนนี้ฟ่านปิงโทรบอกท่านมฤคราชแล้ว ท่านเปลี่ยนเส้นทางกลับทันที ส่วนงานที่ดูไบก็เลื่อนออกไปอย่างไม่กำหนด ทั้งๆที่เมือเช้าพึงจะเดินทางออกไปแท้ๆ

'แค่กๆ อึก ฮึก พี่ฟ่านปิง'

แบคฮยอนกอดคอฟ่านปิงแน่น โชคดีที่ฟ่านปิงมาช่วยทันส่วนฟ่านปิงก็กอดตอบเช่นกัน

'นำสามคนนี้ไปรอท่านที่คฤหาส์นมฤคราช เราจะไม่กลับคอนโดกัน'

ลิซ่าเข้ามาดูเพื่อนตัวบาง

'เดี๋ยวพี่ให้คนไปส่งนะลิซ คงต้องพาคุณแบคฮยอนกลับเลย'

'ไม่เป็๞ไรคะ หนูเอารถมา หนูฝากแบคฮยอนด้วยนะคะ'

'จ้ะ'

แบคฮยอนไม่ยอมให้การ์ดจับตัวเลย เพราะตอนนี้เขากำลังเสียขวัญมีแค่ฟ่านปิงที่จับต้องได้

'ไปเอารถมารับที่นี้'

'ครับ'