“เธอจะบอกว่าชื่ออะไรก็ช่างให้เธอไปคุยกับนายเอาเองก็แล้วกัน..แล้วติดต่อนายได้ยัง”
เจมส์ไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวจะพูดอะไรเดี๋ยวหากเธอเจอกับเ้านายของเขาแล้วก็ได้เคลียร์กันเอง
“อืม...นายบอกให้พาเธอไปส่งที่เกาะพรรณ”
แจ็คได้รับคำสั่งว่าให้พาหญิงสาวไปส่งให้เขาที่เกาะพรรณ
“ไปทำไมที่นั่นวะ”
เจมส์ไม่เข้าใจว่าทำไมเ้านายของเขาจึงสั่งให้ไปส่งพิมดาวที่เกาะพรรณทั้งที่อีกไม่นานก็จะมีงานแต่งแล้ว
“ไม่รู้เหมือนกันนายให้พาเธอขึ้นฮอลล์ไปที่นั่นเพราะนายจะรออยู่ที่นั่น”
เื่นี้แจ็คเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
“แล้วไปที่เกาะพรรณั้แ่ตอนไหนนายเราก็หายตัวเก่งเหมือนกันนะ”
เจมส์เชื่อในความเร็วแสงของเ้านายของเขาจริงๆไม่นานมานี้ยังคุยกับพวกเขาอยู่ที่กรุงเทพอยู่เลยผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงหายตัวไปเกาะพรรณเสียแบบนั้น
“คุณพิมอิ่มแล้วใช่มั้ยครับคุณจะได้ไปหานายผมกัน”
แจ็คเห็นว่าอาหารเกลี้ยงโต๊ะแล้วจึงหันไปถามแพรวาว่าเธออิ่มแล้วหรือยังจะได้ไปหานายของเขาเสียที
“อืมม..อิ่มแล้วล่ะคุณอย่าลืมพาหนูดีไปส่งที่บ้านด้วยนะ”
แพรวาพยักหน้าให้ชายหนุ่มทั้งสองพร้อมกำชับเจมส์ว่าให้ไปส่งหนูดีที่บ้านด้วยส่วนเธอคงจะต้องไปพบนายของพวกเขาก่อนเพราะคิดว่าหากคุยเสร็จแล้วก็จะรีบกลับบ้านเธอเหมือนกัน
“งั้นแจ็คแกพาคุณพิมไปก่อนแล้วฉันจะไปส่งหนูดีเอง”
เจมส์คงต้องให้แจ็คพาหญิงสาวไปคนเดียวเพราะว่าเขาต้องไปส่งหนูดีตามคำขอร้องของหญิงสาว
“อืมม...งั้นเดี๋ยวคุณพิมมากับผมครับ”
“เดี๋ยวจะพาฉันไปหานายคุณที่ไหนหรอ”
แพรวาเดินตามแจ็คไปที่รถพร้อมทั้งอยากรู้ว่าเธอจะต้องไปเจอนายของพวกเขาที่ไหนกัน
“ตามผมมาเดี๋ยวก็รู้เอง”
แจ็คยังไม่อยากบอกอะไรหญิงสาวตอนนี้เดี๋ยวเธอไปถึงก็จะรู้เองว่าเขาพาเธอไปที่ไหน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“ตามผมมาครับ”
เจมส์ขับรถมายังบ้านของเ้านายเขาพร้อมพาหญิงสาวไปที่ลานจอดฮอลล์ที่มีนักบินรออยู่แล้ว
“นี่เ้านายคุณเป็ใครกันคะ”
แพรวาแทบอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่าเธอจะไดนั่งฮอลล์ส่วนตัวเธอไม่รู้ว่าเ้านายของแจ็คเป็ใครกันถึงได้มีบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าแถมยังมีฮอลล์ส่วนตัวไม่ใช่แค่ลำเดียวอีกด้วย
ทางด้านเจมส์
เจมส์ขับรถออกมาจากห้างสรรพสินค้าเพื่อไปส่งหนูดีที่บ้านของเธอตามคำสั่งของแพรวา
“คุณส่งหนูลงแถวนี้ก็ได้ค่ะ”
หนูดีขอลงข้างทางเพราะเธอไม่อยากกลับไปที่บ้านอีกเพราะไม่วายเธอจะต้องโดนขายซ้ำสองเป็แน่เธอขอหาทางไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าเพราะไม่รู้ว่ากลับไปแล้วหากโดนขายอีกเธอจะโชคดีเหมือนครั้งนี้หรือป่าว
“ถึงบ้านเธอแล้วหรอ”
เจมส์หันมาถามหนูดีด้วยความสงสัยเพราะเขายังขับรถออกมาจากห้างไม่ไกลเธอก็ขอลงเสียแล้ว
“เอ่อ..ป่าวค่ะแต่ถ้าหนูกลับไปก็คงไม่พ้นโดนจับไปขายอีกขอบคุณคุณมากๆเลยนะคะที่ช่วยหนูเอาไว้”
“แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน”
เจมส์ไม่รู้ว่าในหัวของหญิงสาวคิดอะไรอยู่ตัวคนเดียวแถมไม่กลับบ้านคงไม่วายโนขี้ยาหรือไม่ก็มิจฉาชีพพาไปทำมิดีมิร้ายเป็แน่
“คือ...”
หนูดีเองก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนแต่เธอรู้อย่างเดียวว่าเธอห้ามกลับบ้าน
“เอางี้เธอไปอยู่ที่บ้านฉันก็แล้วกัน”
เจมส์ตัดสินใจแล้วไหนๆเขาก็ช่วยเธอมาขนาดนี้แล้วช่วยให้เธอมีที่อยู่ก็ไม่เห็นจะเป็อะไรไปเพราะบ้านของเขาก็มีตั้งหลายหลังที่ซื้อไว้เก็งกำไรแต่ก็ยังไม่ได้ขายก็มี
“หนูไม่รบกวนดีกว่าค่ะแค่นี้ก็เกรงใจมากพอแล้ว”
หนูดีส่ายหัวหงึกหงักแค่นี้เธอก็เป็หนี้บุญคุณเขาท่วมหัวแล้ว
“เอาเป็ว่าเธอไปเป็แม่บ้านดูแลบ้านให้ฉันตอบแทนที่ฉันใช้เงินตั้งสองล้านซื้อเธอมาจะดีกว่า”
“คือ..แบบนั้นก็ได้ค่ะ”
หนูดีนิ่งไปครู่หนึ่งหากสิ่งนี้เป็สิ่งที่เขาอยากให้เธอตอบแทนเธอก็ยินดี
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ชานเมืองนนทบุรี
เจมส์ขับรถมายังบ้านของเขาที่คิดว่าเป็หลังที่เหมาะกับหญิงสาวที่นี่เป็บ้านที่ไม่ห่างไกลความเจริญมากนักแต่ก็ไม่วุ่นวายแถมบ้านยังขนาดพอดีกับหญิงสาวที่อยู่ตัวคนเดียวอีกด้วย
“นี่บ้านคุณหรอคะ”
หนูดีลงจากรถได้ก็กวาดสายตามองไปรอบๆบ้านหลังนี้เป็สีขาวล้นแถมยังร่มลื่นมีรั้วกั้นเป็ส่วนตัวและลานหน้าบ้านกค่อนข้างกว้างมากด้วยที่นี่ทำให้เธอรู้สึกชอบั้แ่แรกเห็นเลยทีเดียว
“อืม..บ้านหลังนี้ฉันไม่ค่อยได้อยู่ไม่มีคนดูแลด้วยเธอก็ดูแลทำความสะอาดมันหน่อยก็แล้วกันนะนี่กุญแจ”
เจมส์คิดว่าหญิงสาวน่าจะชอบที่นี่เพราะดูจากอาการของเธอเขายื่นกุญแจให้เธอพร้อมให้หญิงสาวเป็ผู้ดูแลบ้านนี้ไปเลยเต็มตัว
“ค่ะ”
“ส่วนนี่เงินเอาไว้ซื้อของใช้จำเป็”
เจมส์ดึงมือหญิงสาวแล้วหยิบเงินก้อนในกระเป๋าเขาให้เธอเก็บเอาไว้ใช้ซื้อของำเป็เพราะเธอมาที่นี่ตัวเปล่าแล้วตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลาพาเธอไปหาซื้ออะไรด้วยเพราะต้องกลับไปดูความเรียบร้อยที่บ้านของเ้านายเขาต่อเล่นไปที่เกาะกะทันหันแบบนั้นทิ้งบ้านไว้ไม่มีคนที่ไว้ใจอยู่ไม่ดีแน่
“เอ่อ..”
หนูดีมองเงินในมือของเธอกำลังจะเอ่ยขอคืนให้เขาแต่เขากลับเดินหนีเธอไปเสียแล้ว
“ฉันต้องไปแล้ว...แล้วถ้าว่างก็จะแวะมาที่นี่หวังว่าจะเจอเธออยู่ที่นี่นะ”
เจมส์ให้เงินหญิงสาวแล้วรีบขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าหากอยู่นานกว่านี้มิวายเธอคงเอาเงินคืนเขาเป็แน่
“...ค่ะ...ขอบคุณนะคะ”
ในเมื่อชายหนุ่มจะไปแล้วเธอก็ทำได้เพียงยืนก้มหัวขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้งในน้ำใจเงินนี้เธอจะใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเท่าที่จะทำได้เลย
เกาะพรรณ
แจ็คและพิมดาวใช้เวลาไม่นานมากนักก็มาถึงที่เกาะพรรณ
ที่เกาะพรรณเป็พื้นที่ที่กว้างใหญ่พอสมควรเป็เกาะที่สัมปทานได้ั้แ่รุ่นปู่ของพฤกษ์และเมื่อมาถึงรุ่นหลานก็ยังเป็เกาะสัมปทานของตระกูลนี้ต่อมาเรื่อยๆที่นี่จะเป็พื้นที่พักผ่อนของครอบครัวพรรณไพรรีมานมนานส่วนอีกฝั่งของเกาะก็จะเป็ธุรกิจฟาร์มหอยมุกและเป็ที่อยู่ของคนงานที่นี่และยังเป็พื้นที่ๆทำการประมงเพื่อส่งวัตถุดิบไปทำอาหารทะเลส่งออกที่บริษัทของ All PPRกรุ๊บอีกด้วย
อีกเกาะที่อยู่ใกล้ๆกันจะเป็เกาะไพรที่มีพื้นที่น้อยกว่าเกาะพรรณเล็กน้อยที่นั่นเป็แหล่งของผู้ดีมีเงินที่เป็ลูกค้าของ PPRกรุ๊บเพราะมีคาสิโนที่ถูกกฎหมายอยู่ที่นี่พื้นที่แห่งนี้จึงเป็พื้นที่ทำเงินได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว
........................................................................................
1K
