“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเหนือมหานครเมฆคราม

เสียงระฆังจากลานคัดเลือกดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่จัตุรัสกลางเมือง

เพราะวันนี้

คือวันที่จะคัดเลือกจากหนึ่งร้อยคน

เหลือเพียงห้าสิบคน

ผู้ที่ผ่านเข้ารอบล้วนเป็นยอดฝีมือของคนรุ่นใหม่

ไม่มีใครอ่อนแอ

และไม่มีใครยอมถอย

...

หลินเซวียนเดินมาถึงลานประลองแต่เช้า

ขณะกำลังก้าวผ่านฝูงชน

เขาสัมผัสได้ทันทีว่า

สายตาที่มองมาทางตน

มากกว่าวันก่อนหลายเท่า

หลังผลการทดสอบ "มรรคาไม่สามารถระบุได้"

และชัยชนะในรอบแรก

ทำให้ชื่อของเขากลายเป็นหัวข้อสนทนาทั่วทั้งนครเมฆคราม

แม้แต่ศิษย์สำนักหลายคน

ยังเริ่มให้ความสนใจ

...

"นั่นคือหลินเซวียน"

"คนที่เครื่องตรวจมรรคามีปัญหา"

"ได้ยินว่าชนะโดยไม่ใช้วิชาโจมตีเลย"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเป็นระยะ

บางคนมองด้วยความสงสัย

บางคนมองด้วยความอิจฉา

บางคนกลับมองด้วยความระแวง

...

ลั่วชิงอวี่เดินเข้ามาข้างกาย

ก่อนส่งขนมชิ้นหนึ่งให้

"ดูเหมือนเจ้าจะโด่งดังแล้ว"

หลินเซวียนหัวเราะเบา ๆ

"ชื่อเสียงไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ"

"แต่บางครั้งมันก็วิ่งมาหาเอง"

หญิงสาวยิ้ม

ก่อนจะชี้ไปยังอัฒจันทร์ด้านบน

"วันนี้มีคนสำคัญมาดูการคัดเลือกด้วย"

หลินเซวียนเงยหน้าขึ้น

ทันทีที่มองไป

ดวงตาแห่งกรรมพลันสั่นไหวเล็กน้อย

...

บนอัฒจันทร์สูงสุด

มีบุคคลกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่

แต่ละคนสวมชุดแตกต่างกัน

เห็นได้ชัดว่า

มาจากสำนักต่างกัน

กระบี่

สายฟ้า

ค่ายกล

อสูร

โอสถ

ผู้คนเหล่านั้น

คือผู้แทนจากสำนักใหญ่ในภูมิภาค

...

ทันใดนั้น

สายตาของชายชราคนหนึ่ง

หันมาสบกับหลินเซวียนพอดี

เพียงแค่แวบเดียว

หลินเซวียนกลับรู้สึกราวกับตนถูกมองทะลุทั้งร่าง

โชคดีที่ความรู้สึกนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

...

"คนผู้นั้นคือใคร"

เขาถาม

ลั่วชิงอวี่ลดเสียงลง

"ผู้อาวุโสเฟิงอวิ๋น"

"จากตำหนักดารานภา"

"ได้ยินว่าขั้นพลังสูงมาก"

หลินเซวียนพยักหน้าเงียบ ๆ

...

ขณะเดียวกัน

อีกมุมหนึ่งของลานประลอง

เซียวอวี่เฟิงกำลังยืนกอดอก

สายตาของเขาจับจ้องมาทางหลินเซวียน

ไม่ต่างจากคนอื่น

แต่ในดวงตาคู่นั้น

ไม่มีความดูถูกเหมือนวันแรกอีกแล้ว

มีเพียงความสนใจ

...

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง

การแข่งขันรอบใหม่เริ่มต้นแล้ว

...

การจับคู่ถูกประกาศกลางอากาศ

ชื่อจำนวนมากปรากฏขึ้น

ก่อนค่อย ๆ จับคู่กันทีละคน

ในที่สุด

ชื่อของหลินเซวียนก็ปรากฏขึ้น

คู่ต่อสู้ของเขาคือ

ฉู่เหวิน

อายุสิบแปดปี

ขั้นที่ 2 หลอมกายเต๋า

ศิษย์สำนักหมัดเหล็ก

...

ไม่นานนัก

ทั้งสองขึ้นสู่เวที

ฉู่เหวินเป็นชายรูปร่างกำยำ

ฝ่ามือหนาใหญ่

เต็มไปด้วยรอยด้านจากการฝึกฝน

เขามองหลินเซวียน

ก่อนยิ้มเย็น

"ข้าจะดูเอง"

"ว่าเจ้ามีความสามารถจริงหรือไม่"

สิ้นเสียง

เขากระทืบพื้น

ร่างพุ่งออกมาราวกับลูกธนู

หมัดขวาอัดตรงเข้าหาหลินเซวียน

...

ตูม!

อากาศสั่นสะเทือน

แต่หลินเซวียนเพียงเบี่ยงตัวครึ่งก้าว

หมัดนั้นเฉียดผ่านไป

...

ฉู่เหวินไม่หยุด

หมัดซ้าย

หมัดขวา

ศอก

เข่า

พายุการโจมตีถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย

...

ทว่า

ภายใต้ดวงตาแห่งกรรม

หลินเซวียนมองเห็นทุกอย่าง

เขามองเห็นการไหลเวียนปราณ

เห็นการเกร็งกล้ามเนื้อ

เห็นจุดที่พลังรวมตัว

ก่อนการโจมตีจะเกิดขึ้นเสียอีก

...

ผู้ชมเริ่มตกตะลึง

เพราะหลินเซวียนไม่เคยตอบโต้

แต่ก็ไม่เคยถูกโจมตีเช่นกัน

...

ยี่สิบกระบวนท่า

สามสิบกระบวนท่า

สี่สิบกระบวนท่า

...

ในที่สุด

ฉู่เหวินเริ่มหอบ

ปราณในร่างเริ่มสั่นคลอน

และในวินาทีนั้นเอง

หลินเซวียนขยับ

...

ฟึ่บ!

เขาก้าวไปข้างหน้า

ใช้นิ้วแตะที่จุดรวมปราณบริเวณหัวไหล่ของอีกฝ่าย

เพียงครั้งเดียว

ฉู่เหวินร่างสั่น

แขนขวาชาไปทั้งข้าง

ก่อนเสียสมดุล

และถูกผลักออกนอกเวที

...

ทั้งลานเงียบงัน

ก่อนเสียงฮือฮาจะดังขึ้นอีกครั้ง

หลินเซวียนชนะอีกแล้ว

...

บนอัฒจันทร์

ผู้อาวุโสจากหลายสำนักเริ่มสนใจ

เพราะแม้ระดับพลังของเขาจะต่ำ

แต่ความสามารถในการต่อสู้กลับผิดปกติ

...

"เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าว

"เหมือนมองเห็นทุกอย่างล่วงหน้า"

อีกคนพยักหน้า

"ข้าเองก็มองไม่ออกว่าเขาใช้วิชาใด"

...

หลังจบการแข่งขัน

หลินเซวียนเดินลงจากเวที

แต่ก่อนจะก้าวออกจากลาน

ชายชราชุดเทาคนหนึ่งกลับปรากฏตัวตรงหน้า

ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร

...

ชายชรามองเขาเงียบ ๆ

ก่อนกล่าวเพียงประโยคเดียว

"เจ้าสนใจเข้าตำหนักดารานภาหรือไม่"

หลินเซวียนชะงัก

ลั่วชิงอวี่เองก็เบิกตากว้าง

เพราะตำหนักดารานภา

คือหนึ่งในอำนาจที่ลึกลับที่สุดของดินแดนตงอวิ๋น

ไม่รับศิษย์ง่าย ๆ

...

แต่ก่อนที่หลินเซวียนจะตอบ

ดวงตาแห่งกรรมของเขากลับสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง

เขาเห็นเส้นกรรมสายหนึ่ง

ทอดยาวออกมาจากชายชรา

เชื่อมตรงไปยัง...

หอคัมภีร์เมฆคราม

และลึกลงไปกว่านั้น

ราวกับเชื่อมต่อกับความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนครแห่งนี้

...

ชายชราสังเกตเห็นสีหน้าของเขา

ก่อนยิ้มบาง ๆ

แล้วหันหลังจากไป

ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้าย

"หากเปลี่ยนใจ"

"จงมาหาข้าที่หอดาราทิศเหนือ"

...

หลินเซวียนมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย

ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจ

ดูเหมือนว่า

หลังจากออกจากภูเขาผนึก

เส้นทางของเขา

กำลังเริ่มเชื่อมโยงเข้ากับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

"ผู้คนคิดว่าการคัดเลือกคือการแข่งขัน"

"แต่สำหรับบางคน..."

"มันคือจุดเริ่มต้นของการเลือกผู้สืบทอด"