ถุงมือฟ้าประทาน

ปลายฝนก็ไม่ใช่เด็กสาวไม่รู้เรื่องรู้ราว แม้ที่ผ่านมาจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนเพราะมัวยุ่งแต่กับเรื่องอาหารในครัว ยังเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ดังนั้นวงหน้าน้อยๆ ถึงกับร้อนผะผ่าว เป็นสีแดงเข้มถึงลำคอขาว

“คุณเจมส์...ตอนนี้คงไม่ดีมั้งคะ เนตรยังอยู่ที่นี่ อีกอย่างฉันเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำ...” ปลายฝนตอบเสียงแผ่ว

“แล้วถ้าเนตรไม่อยู่ล่ะ...”

“นั่นมันก็...”

ชายหนุ่มเจ้าของเรือสำราญหัวเราะขบขัน โอบเอวเธอเข้ามาใกล้ สัมผัสได้ถึงก้นกลมกลึงใต้อุ้งมือหนาใหญ่ พอถูกเขารุกแนบชิดเนื้อแนบเนื้อ ปลายฝนเริ่มไหวหวั่น หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

“อะแฮ่ม กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ”

ในตอนนั้นเองเสียงบ่นไม่พอใจได้ทำลายบรรยากาศ

ปลายฝนผละออกจากอ้อมกอด จัดระเบียบเสื้อผ้าทรงผมใหม่ให้เรียบร้อย ตอบกลับเนตรไปว่า

“เอ่อ...พอดีผมของฉันติดขนอะไรก็ไม่รู้ คุณเจมส์ก็เลยเข้ามาดูให้น่ะ”

“ย่ะ เชื่อตายล่ะ”

“จริงๆ นะ ไม่เชื่อถามคุณเจมส์สิ”

เนตรกรอกตา ยายเพื่อนนี่คิดว่าเธอไม่รู้หรือไงว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

“อ้ะนี่เสื้อผ้าไปอาบน้ำกัน”

เนตรยื่นเสื้อผ้าที่เตรียมไว้มาให้เพื่อนสนิท

“ขอบคุณนะ” ปลายฝนยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปทางเจมส์ “งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะคะ แล้วจะมาเล่นน้ำ”

“ได้สิ ว่าแต่มีชุดเล่นน้ำกันหรือยังล่ะ”

“ไม่มี” เนตรชิงตอบ “ฉันรีบมาที่นี่ ไม่ได้มาเที่ยวก็เลยเอาแต่ของที่จำเป็นมา”

“งั้นจะให้ผมไปซื้อให้ไหม”

เจมส์อาสาแต่เนตรกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“ชุดที่ซื้อก็มาจากโรงงาน ไม่ได้ซักฉันจะกล้าใส่ได้ยังไง”

“อ้าว...แล้วคุณจะใส่อะไรเล่นน้ำ”

“ก็...ชุดชั้นในไง มันก็ชุดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะแตกต่างกันเลย นอกจากนั้นที่นี่ก็มีแค่คุณกับฉันและยายฝน ไม่เห็นต้องอายใคร”

จะว่าไปมันก็จริงของเนตร

คนของเธอแค่อยู่รอบนอกของเรือ ไม่ได้เข้ามาส่วนกลางเช่นสระน้ำ

ดังนั้นจึงไม่มีทางได้ยลโฉมร่างกายที่สวมเพียงชุดชั้นในตัวบาง

เจมส์ไม่ได้เซ้าซี้เรื่องชุดอีกต่อไป ยังไงซะเปลี่ยนจากบิกินี่เป็นชุดชั้นในก็ดีเหมือนกัน

นอกจากนั้นเขาเองก็อยากจะรู้ว่ารสนิยมของเนตรเป็นแบบไหน

....... .....

สระน้ำที่ถูกยกขึ้นสูงเหนือพื้นดาดฟ้าเรือ ทำให้บรรยากาศยามเย็นไม่ค่อยร้อน โต้ลมจากที่สูงและกลิ่นอายจากทะเลปะทะใบหน้า นับว่าดีกว่านั่งเล่นที่หาดทรายเยอะเลย

เจมส์นั่งอาบแดดในสภาพสวมกางเกงว่ายน้ำสีเหลืองตัวเดียว ด้านข้างถูกวางไว้ด้วยน้ำส้มคั้นสดๆ จากในครัวด้วยฝีมือกะลาสีเรือ กินดับกระหายร้อนได้ดีเชียว

ผู้หญิงขึ้นชื่อเรื่องใช้เวลานาน พวกเธอต้องอาบน้ำบำรุงผิวพรรณ กว่าจะออกมาก็ปาไปหนึ่งชั่วโมงเศษๆ

“คุณเจมส์...”

เขาลดแว่นตากันแดดลงเล็กน้อย เหลือบมองเจ้าของเสียงที่เดินย่ำเท้าเล็กๆ เข้ามาในสระ

ปลายฝนสวมชุดคลุมสีดำซึ่งเป็นชุดจากทางเรือ ซ่อนเรือนกายเย้ายวนไว้ใต้ผ้าผืนนั้นไม่ต่างจากเนตร

“มองอะไรของคุณ หรือว่าอยากจะเห็นข้างในแล้ว?” เนตรที่เดินเคียงข้างปลายฝนหัวเราะกริ่ม อดที่จะเย้าแหย่เขาไม่ได้

“อยากสิ ถ้าหากบอกว่าไม่อยากก็คงเป็นเรื่องโกหก” ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง การปฏิเสธเรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องไม่ดี และเขาอาจถูกมองว่าเป็นคนโลเลไม่กล้าพูดความจริง

“งั้นก็ดี ฉันจะได้ว่ายน้ำสักที” เนตรถอดชุดคลุมออก เผยให้เห็นชุดชั้นในเซ็กซี่ ด้านบนมีลวดลายของดอกไม้เล็กๆ สีขาวโดยตัวบาร์เป็นสีฟ้า ส่วนแพนตี้ออกจะไม่สามารถปิดบังซ่อนเร้นส่วนเร้าของร่างกายไว้ได้

มองเห็นสามเหลี่ยมทองคำที่แทบจะโผล่พ้นออกมา แพนตี้ตัวเล็กจิ๋วและด้านหลังก็มองเห็นร่องก้นงอนงามชัดเจน

“สวยจัง” เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชม

ร่างกายของเนตรมีลายสักเต็มไปหมด ตัดกับสีผิวขาวรวมกับบาร์และแพนตี้ มันทำให้เธอดูเย้ายวนและน่าค้นหา

“จ้าๆ ชมฉันแบบไม่เกรงใจยายฝนเลยนะ” เนตรย่นจมูก อดไม่ได้ต้องตำหนิเจมส์

“ปลายฝนเองก็สวย”

“หุหุ ร้อนตัวเชียว ยายฝนยังไม่ได้ถอดชุดสักหน่อย”

“งั้นคุณก็ถอดให้สิ ผมจะได้มองเห็นแบบถนัดตา”

เนตรยักไหล่ไม่ทำตามคำสั่ง หากแต่ผลักเพื่อนสนิทเข้าไปหาเขา

ปลายฝนไม่ทันระวังตัวจึงล้มลงทับเขา หน้าอกกลมโตคู่นั้นแนบติดใบหน้าชายหนุ่ม สัมผัสนุ่มนิ่มทำให้เจมส์ถึงกับหลงเมามาย อดไม่ได้ต้องสูดดมกลิ่นหอมเข้าจมูก

ปลายฝนรีบผละออกมาจากหน้าเขา หน้าอกคู่นั้นราวกับพูดดิ้ง มองเห็นเด้งดึ๋งยามขยับไหวไปมา มองแล้วละลานตาไปหมด

“ขอโทษค่ะ เดินไม่ระวังก็เลย...” ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่เขาได้ประทับไว้ แม้จะครู่เดียวแต่เธอค่อนข้างแน่ใจว่า ปากของเจมส์ได้ดูดดอมด้านบนหน้าอก

“จะขอโทษเขาทำไม ดูหน้าเขาสิเขาชอบออก ใช่ไหมเจมส์” เนตรเดินเข้ามากอดเพื่อนจากด้านหลัง ขยิบตาให้ชายหนุ่มทีหนึ่ง

“คุณก็พูดไป” เจมส์ไอกลบเกลื่อน ท่าทางกระดากอาย

เนตรหัวเราะมุมปาก ส่งเสียงลอดไรฟันว่า “ถอดชุดคลุมให้ยายฝนสิ จะได้เล่นน้ำกัน”

ปลายฝนที่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นอยากจะปฏิเสธ แต่พอเขาลุกขึ้นมาแล้วมือหนาใหญ่คู่นั้นสัมผัสเอวเล็กคอดกิ่ว ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อถึงใบหู ปลายฝนไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป

เจมส์เริ่มปลดเชือกที่เอวอ้อยอิ่ง จงใจบิดพริ้วนิ้วมือวาดผ่านบั่นท้ายใต้ชุดคลุม ลูบไล้เรือนกายชวนพิศวง ค่อยดึงสายรัดออกมาอยู่ในมือ

ผ้าคลุมถูกวางไว้ที่เก้าอี้ตัวสีขาว เผยให้เห็นร่างของปลายฝนที่อยู่ในชุดชั้นในเซ็กซี่สีแดงสด

เรือนร่างเธอขาวเนียนใสไร้จุดด่างดำ ขาสองข้างแนบชิดต้องการปิดบังซ่อนส่วนกระสันใต้หว่างขา แต่เจ้ากรรมแพนตี้ตัวนี้เซ็กซี่ราวกับชุดนอนไม่ได้นอน สายรัดด้านล่างทำมาจากโซ่เหล็กเสียดสีกับแคมสองข้าง ถึงแม้ต้องการปิดบังซ่อนส่วนนี้ยังไงก็ไม่รอดพ้นไปจากสายตา

“เนตร นี่คือชุดชั้นในของคุณแน่เหรอ ทำไมมันถึง...” เจมส์เช็ดมุมปาก เรื่องที่เกิดขึ้นมันอยู่เหนือความคาดหมายของเขามาก

เนตรที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะคิกคัก “ทำไม ฉันซื้อแบบนี้ไม่ได้เหรอไง”

“เปล่า...”

“ก็มันเซ็กซี่ดีฉันเลยซื้อ แต่ถ้าจะให้ใส่ชุดนี้ครบเซ็ต ด้านบนไม่ใช่บาร์ตัวนี้หรอกนะ แต่เป็นบาร์โซ่เหล็ก...และมันก็โชว์จุก ซึ่งมันไม่ดีต่อเด็กอย่างคุณที่จะดูของผู้ใหญ่” เนตรยิ้มกริ่ม จงใจยั่วยุเขาด้วยคำพูดเชิงหยอกล้อ

“ผมไม่เด็กแล้วนะ”

“จริงเหรอ แต่คุณยังเรียนอยู่ในมหาลัยนี่นา งั้นก็ต้องเป็นเด็กสิ เพราะพวกเราสองคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว” เนตรหัวเราะว่า “เพราะงั้นเด็กดูแค่นี้แหละ ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากยายฝนที่ช่วยหาหลักฐาน”

“เดี๋ยวนะ ถ้างั้นคุณเองก็ต้องขอบคุณผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

“เรื่อง...?”

“เรื่องคลิปไง แต่ชุดของคุณกลับ...ไม่โป๊เท่าที่ควร แบบนี้เรียกว่าเอาเปรียบหรือเปล่าล่ะ”

เนตรขบฟันแน่น ใบหน้าร้อนผะผ่าว และนั่นทำให้ปลายฝนอดขำไม่ได้

“ชุดนี้ฉันมีตัวเดียว ไม่มีตัวอื่นแล้ว แต่ถ้าคุณอยากได้รับค่าตอบแทนเป็นอาหารตาก็ได้ ฉันจะ...ขอกรรไกรหน่อย”

“จะเอาไปทำไม” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ ชุดนั้นตัวเล็กแล้ว หรือว่ายังต้องตัดอะไรอีก

“เอามา อย่าให้พูดซ้ำ”

ด้วยเหตุนั้นเจมส์จึงเรียกเดย์เข้ามา นำกรรไกรจากข้างล่างมาให้

เพราะเดย์เป็นผู้หญิง เนตรกับปลายฝนจึงไม่ได้ว่าอะไร

แต่ถ้าหากเป็นบอดี้การ์ดพวกนั้นมาเห็นเข้าคงต้องจับโยนลงทะเลเป็นอาหารปลาฉลาม

เนตรขอตัวไปเข้าห้องน้ำพร้อมกับกรรไกร ระหว่างรอปลายฝนจึงนั่งข้างเจมส์

“คุณปลายฝน จะรับน้ำผลไม้อะไรดีคะ” เดย์ถามด้วยรอยยิ้ม

เรื่องของเจ้านายเธอไม่ได้เข้าไปยุ่ง แม้เขาจะมีผู้หญิงที่อยู่บนเรือนี้หลายคนแล้วก็ตาม

“มีน้ำอะไรบ้างคะ”

“น้ำส้ม น้ำมะพร้าว น้ำลำไย น้ำลิ้นจี่ น้ำแอปเปิ้ล...ฯลฯ”

“เอาน้ำลิ้นจี่ค่ะ”

“ได้ค่ะ แล้วของว่างจะรับเป็นอะไรดีคะ”

“อืม...ตอนนี้ยังก่อนคะ”

“รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ” เดย์ย่อกายเล็กน้อยก่อนจะเดินลงไปในครัวชั้นล่าง สั่งงานกับหุ่นกะลาสี

“คุณเดย์นี่เป็นคนสวยจังนะคะ แถมยังพูดจาเพราะ ไม่รู้ว่ามีหนุ่มคนไหนสนใจไหมนะ” ปลายฝนแกล้งมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เจมส์อมยิ้มมุมปาก “ผมไม่เคยคิดอะไรกับลูกน้อง”

“จริงเหรอ แล้วที่ชวนฉันมาทำงานเป็นเชฟ...ไม่ได้คิดอะไรเหรอคะ”

“นั่นไม่เหมือนกัน”

“ยังไงคะ”

“คุณไม่ใช่เชฟทั่วไป นอกจากนั้นให้คุณอยู่ในร้านแคบๆ ไม่ได้ฉายแสงก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ ผมต้องการให้คุณเปล่งประกายบนเรือของผม...และบนเตียงของผม”

เจมส์มีสีหน้าจริงจัง ทั้งน้ำเสียงและสิ่งที่แสดงออกมาทำให้ปลายฝนฟังจนเผลอเคลิ้ม

ในขณะนั้นเองเนตรได้ออกจากห้องน้ำเดินกลับมา

ทั้งคู่หันหน้าไปมอง เห็นเนตรมีสีหน้าแดงระเรื่อ คล้ายกับคนเป็นไข้ไม่สบายตัว

“ดูซะ...ของดีแบบนี้ใช่ว่าจะได้ดูบ่อยๆ นะ”

เนตรขบฟันแน่น คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงยอมรับคำท้าแล้วทำแบบนี้ แต่สุดท้ายก็โยนผ้าคลุมตัวไว้บนเก้าอี้ตัวเดิม เผยให้เห็นชุดชั้นในที่ถูกตัดด้วยกรรไกร