[เรียวพาร์ท]
หลังจากที่ผมได้พบกับฟ้าครามเมื่อวานที่ผ่านมาผมก็ไม่เป็อันกินอันนอนอีกเลย แม้กระทั่งตอนทำงานผมก็ยังกระวนกระวายเพราะผมคิดถึงฟ้าครามมาก และผมยังเป็ห่วงเขามากผมกลัวว่าเขาจะไม่ดูแลแผลของตัวเองดีพอ แต่ไม่ว่าผมจะคิดถึงเขามากแค่ไหนผมก็ทำได้แค่เก็บมันไว้ในใจ เพราะผมไม่รู้ว่าจะบอกใครดี
และวันนี้ทั้งวันผมวุ่นวายอยู่กับการดูแลคนไข้ฉุกเฉินที่แอดมิดเกือบจะทุกชั่วโมงแต่ถึงผมจะวุ่นวายแค่ไหน ในหัวของผมกลับไม่สามารถลบภาพของฟ้าครามออกได้เลยและยิ่งตอนนี้...ธารามานั่งเฝ้าผมอยู่ที่ห้องทำงานั้แ่เช้าแล้วก็ยิ่งทำให้ผมคิดถึงฟ้าครามมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
และพอถึงตอนเที่ยงของวันผมก็เตรียมตัวออกไปทานข้าวแต่ว่า...ธาราก็ยังคงนั่งเล่นเกมในมือถืออยู่ในห้องทำงานของผมเหมือนเดิมจนผมต้องบอกธาราว่า
"คุณธาราครับ? เที่ยงแล้วนะครับ เมื่อไหร่คุณจะกลับสักทีครับ? "
"เอ่อ...พอดีวันนี้ผมว่าจะชวนคุณเรียวออกไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันน่ะครับผมก็เลยยังไม่กลับ"
"แต่ผมไม่ว่างครับ...คุณธาราไปทานเถอะครับ"
"เอ่อ...แล้วคุณเรียวไม่ทานมื้อเที่ยงเหรอครับ? "
"ไม่ล่ะครับ...ผมว่าผมจะสั่งอาหารกล่องเข้ามาทานในห้องทำงานครับเพราะผมมีคนไข้เยอะมากครับ"
"อืม...ถ้างั้นผมขอสั่งข้าวกล่องเข้ามาทานในห้องกับคุณเรียวได้ไหมครับ? "
"ไม่ได้ครับ...เพราะผมไม่สะดวกครับ ผมบอกคุณธาราแล้วไงครับว่าผมมีคนไข้เยอะคุณกลับไปเถอะครับ"
"เอ่อ...ก็ได้ครับ ผมกลับก็ได้ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาหาใหม่นะครับ"
"นี่คุณธาราครับ...คุณจะมานั่งเฝ้าผมทุกวันทำไมครับ คุณไม่ใช่แฟนผมนะครับขนาดแฟนของผมเขายังไม่มานั่งเฝ้าผมทุกวันแบบนี้เลยนะครับ"
"หึ...ก็เพราะแฟนคุณเรียวไม่มานั่งเฝ้านี่แหละครับ ผมก็เลยฉวยโอกาสมานั่งเฝ้าคุณแทนแฟนคุณไปเลย"
"หึ...มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะครับ เพราะผมรักแฟนของผมคนเดียวครับเชิญคุณธารากลับไปเถอะครับ รบกวนเวลาทำงานของผมเปล่า ๆ "
"หึ...ก็ได้ครับ ผมกลับก็ได้ แต่ผมจะไม่ยอมแพ้หรอกนะครับผมจะตื้อคุณจนกว่าคุณจะใจอ่อน และจนกว่าคุณจะเลิกกับแฟนของคุณครับ ผมไปนะครับแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ...คุณหมอเรียว"
ในที่สุดธาราก็ยอมลุกขึ้นและเดินออกจากห้องทำงานของผมไปคล้ายคนที่กำลังหงุดหงิดเต็มที่แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ เพราะพอธาราเดินออกจากห้องทำงานของผมไปผมก็รีบเก็บข้าวของลงในกระเป๋าถือของผม เพื่อที่จะออกไปทานมื้อเที่ยงเหมือนกันและผมตั้งใจว่าจะไปนั่งทานอาหารที่ร้านนอกเมืองเผื่อว่ามันอาจจะให้จิตใจของผมดีขึ้นบ้าง
เมื่อผมเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วผมก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและกำลังจะเดินไปปิดไฟในห้อง แต่ผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานของผมดังขึ้นก๊อก ก๊อก ก๊อก...
ผมรู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานเพราะผมคิดว่า...ธารากลับมาอีกแล้ว แต่สุดท้ายผมก็จำใจต้องเดินไปเปิดประตูห้องเพราะถ้าผมไม่เปิด เขาก็ไม่เลิกเคาะ
แต่พอผมเปิดประตูห้องทำงานของผมออกผมก็เห็นคนที่ผมกำลังคิดถึงมากยืนขวางประตูอยู่ และพอผมมองเลยไปด้านหลังของเขาผมก็เห็นผู้ติดตามหนึ่งคนยืนอยู่ด้านหลังของเขา
ผมรู้สึกใและดีใจในเวลาเดียวกันที่ผมเห็นฟ้าครามมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของผมอีกครั้งแต่ฟ้าครามไม่ได้พูดไม่ได้ถามอะไรผม ผมเห็นเพียงเขายืนมองผมหน้านิ่งโดยไม่แสดงอาการอะไรเลยแต่ถึงเขาจะเ็าแค่ไหน ผมก็ยังดีใจมากที่ผมได้เจอเขาอีกครั้งเพราะผมหวังมาตลอดว่า...เขาจะกลับมาหาผม และผมก็เป็ฝ่ายถามฟ้าครามขึ้นก่อนว่า
"ฟ้าคราม? คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ? ไม่สบายเหรอครับ? "
"เปล่า"
"เปล่าแล้วมาโรงพยาบาลทำไมครับ? "
"ผมมาหาหมอ"
"เอ่อ...แล้ว...วันนี้คุณเป็อะไรมาเหรอครับ?หรือว่าประตูรถหนีบมือมาอีกแล้วครับ? "
"เปล่า...แต่ผมมาล้างแผลเก่า"
"เอ่อ...แล้วล้างเสร็จหรือยังครับ? "
"ยัง...ยังไม่มีใครล้างให้เลย เพราะไม่มีหมอท่านไหนว่างเลยนอกจากคุณคนเดียว"
"เอ่อ...แปลว่า...คุณฟ้าครามจะให้ผมล้างแผลให้เหรอครับ? "
"อืม"
"หึ...ถ้าอย่างนั้นเข้ามานั่งด้านในก่อนสิครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เองครับ"
"ขอบคุณ"
ฟ้าครามเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของผมแล้วผมก็รีบเดินไปหยิบกล่องยาส่วนตัวของผมเดินเข้าไปนั่งลงด้านหน้าของฟ้าครามจากนั้นผมก็ถามฟ้าครามฟ้าว่า
"เมื่อวานตอนเย็นได้ล้างแผลหรือเปล่าครับ? "
"ไม่ได้ล้าง เพราะไม่มีใครล้างให้"
"หึ...เดี๋ยวแผลก็ได้เน่ากันพอดีหรอก คราวหลังถ้าไม่มีใครล้างแผลให้ก็มาหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ เพราะผมทำงานอยู่ที่นี่ทั้งวันเลย"
"แล้วถ้าผมมา...คุณจะว่างล้างแผลให้ผมทุกครั้งเลยหรือเปล่าล่ะ? "
"หึ...ครับ ถ้าคุณมาเมื่อไหร่ ผมก็จะว่างเมื่อนั้นเลยครับ"
"อืม...คราวหลังจะมาให้ล้างให้"
"หึ...ครับ"
ผมกับฟ้าครามคุยกันแค่นั้นแล้วผมก็รีบล้างแผลให้ฟ้าครามอย่างใจเย็นเพราะผมอยากถ่วงเวลานี้ให้นานที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ผมอยากอยู่ใกล้ ๆ ฟ้าครามและอยากคอยแอบมองหน้าเขาแบบนี้ให้นาน ๆแต่สุดท้ายแล้วเวลาของการล้างแผลก็สิ้นสุดลงอยู่ดี และพอผมล้างแผลให้ฟ้าครามเสร็จผมก็สังเกตุเห็นว่าที่ข้อมือของฟ้าครามไม่มีสร้อยข้อมือลูกปัดอยู่เลยผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาของฟ้าคราม แล้วผมก็ถามเขาว่า
"คุณฟ้าครามครับ? แล้ว...สร้อยข้อมือของคุณหายไปไหนเหรอครับ? ทำไมวันนี้คุณถึงไม่ใส่ล่ะครับ? "
"มันขาดแล้ว"
"อ้าว...ขาดแล้วทำไมไม่ร้อยใหม่ล่ะครับ? "
"ไม่มีคนร้อยให้ และผมก็ร้อยเองไม่เป็ ผมก็เลยไม่ได้ใส่"
"เอ่อ...แล้ววันนี้คุณเอามาด้วยหรือเปล่าครับ? "
"อืม...เอามา...ร้อยให้ผมใหม่หน่อยสิ"
"หึ...ได้สิครับ แล้วไหนล่ะครับ เอามาให้ผมสิครับ ผมจะได้ร้อยให้คุณใหม่"
"อืม"
ฟ้าครามล้วงมือเข้าไปหยิบถุงลูกปัดในกระเป๋ากางเกงของเขาแล้วเขาก็ยื่นถุงลูกปัดสีแดงมาให้ผม และผมก็รีบเอาลูกปัดมาร้อยใหม่ให้เขาจนเสร็จก่อนที่ผมจะนำไปใส่ข้อมือให้ฟ้าครามเหมือนเดิม
พอผมสวมสร้อยข้อมือให้ฟ้าครามเสร็จแล้วฟ้าครามก็บอกผมว่า...ขอบคุณมาก และเขาก็ถามผมต่ออีกว่า
"แล้ว...ข้อเท้าของคุณหายดีหรือยัง? "
"เอ่อ...ดีขึ้นมากแล้วล่ะครับ แต่ยังปวด ๆ อยู่นิดหน่อยน่ะครับ"
"ขอผมดูหน่อยสิ? "
"เอ่อ...คุณจะดูทำไมเหรอครับ? "
"เปล่า...ผมแค่อยากดูว่าดีขึ้นจริง ๆ แล้วหรือยัง"
"เอ่อ...ครับ ก็ได้ครับ"
"ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้สิ เดี๋ยวผมจะดูข้อเท้าให้"
"เอ่อ...ครับ"
ฟ้าครามลุกออกจากเก้าอี้แล้วเขาก็เอื้อมมือมาประคองไหล่ของผม และกดไหล่ของผมให้นั่งลงกับเก้าอี้ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงและใช้สองมือของเขาประคองเท้าของผมข้างที่มีผ้าพันอยู่ขึ้นมาวางบนหน้าขาของเขาจากนั้นฟ้าครามก็ค่อย ๆ คลายผ้าพันข้อเท้าของผมออกจนหมด แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผมนิ่งแล้วฟ้าครามก็ถามผมเสียงเรียบว่า
"ไหนบอกว่าดีขึ้นแล้วไง แล้วทำไมข้อเท้ายังเขียวอยู่อีก? "
"เอ่อ...ก็..."
"มียานวดหรือเปล่า? หยิบมาให้ผมหน่อยสิ เดี๋ยวผมจะนวดให้"
"เอ่อ...ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมนวดเองก็ได้ครับ"
"หยิบยาให้ผมหน่อย เดี๋ยวผมจะนวดให้"
"เอ่อ...ครับ"
ผมจำต้องยอมเอื้อมมือไปหยิบยานวดขึ้นมาก่อนที่ผมจะยื่นให้ฟ้าครามต่อ เพราะผมรู้ว่า...ฟ้าครามเป็คนไม่ยอมคนอยู่แล้วผมจึงต้องเป็ฝ่ายยอมเอง จากนั้นฟ้าครามก็ค่อย ๆ หยอดยานวดใส่ข้อเท้าของผมแล้วเขาก็นวดข้อเท้าให้กับผมสลับกับเป่าให้ผมด้วยและภาพเหล่านี้มันก็ทำให้ผมถึงกับน้ำตาคลอเมื่อผมนึกถึงความรักของผมกับเขาในอดีตที่ผ่านมา
ฟ้าครามพันข้อเท้าไว้ให้ผมเหมือนเดิมแล้วฟ้าครามก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผม และเขาก็ถามผมว่า
"คุณร้องไห้ทำไม? "
"ปะ...เปล่าร้องไห้ครับ คึ...คือ...ผมแค่ดีใจที่คุณช่วยนวดให้ผมน่ะครับน้ำตาของผมก็เลยซึมนิดหน่อยน่ะครับ ขอบคุณนะครับ"
"อืม...ไม่เป็ไร"
ตลอดเวลาที่ผมนั่งอยู่ในห้องนี้กับฟ้าครามผมจะคอยสังเกตุเขาตลอดว่า...เขาจะจำผมได้บ้างไหม แต่เท่าที่ผมดูแล้วผมค่อนข้างมั่นใจว่า...ฟ้าครามจำผมไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ผมไม่รู้ว่า 8 ปีที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาทำไมเขาถึงจำผมไม่ได้เลย แต่ในจังหวะที่เขากำลังนั่งจ้องหน้าของผมอยู่ผมก็นึกขึ้นได้ว่า...วันนี้ผมใส่นาฬิกาข้อมือที่ฟ้าครามเคยซื้อให้ผมเมื่อ 8ปีที่แล้วมาด้วย
ผมจึงแกล้งเอื้อมมือขึ้นมาปัดฝุ่นออกจากใบหน้าของผมโดยการหันตัวเรือนของนาฬิกาออกไปด้านนอกเพื่อให้ฟ้าครามได้เห็นมันได้อย่างชัดเจนขึ้นและพอฟ้าครามเห็นนาฬิกาเรือนนี้ที่ผมใส่อยู่ฟ้าครามก็เอื้อมมือขึ้นมากุมมือของผมเอาไว้ แล้วเขาก็จ้องนาฬิกาอย่างสงสัยก่อนที่เขาจะถามผมว่า
"นาฬิกาของคุณเรือนนี้...คุณซื้อมาจากไหนเหรอ? ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมเคยเห็นมาก่อน"
"นาฬิกาเรือนนี้...ผมไม่ได้ซื้อเองหรอกครับ แต่ว่าแฟนของผมซื้อให้ครับและเขาก็ซื้อนาฬิการเรือนนี้มาจากอิตาลีครับ"
"อิตาลีเหรอ? แล้ว...แฟนของคุณ...เขาอยู่อิตาลีเหรอ? "
"ครับ...เขาอยู่อิตาลีซะเป็ส่วนใหญ่ นาน ๆ เขาจะกลับมาที่นี่ทีส่วนมากแล้วผมจะเป็ฝ่ายบินไปหาเขามากกว่าครับ"
"แล้ว...ตอนนี้เขา...ทำอะไรอยู่ที่ไหนเหรอ? "
"ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ที่ไหนหรอก? ผมรู้แค่ว่าตอนนี้เขาอยู่ใกล้ ๆ ผมครับและแฟนของผมยังชื่อเหมือนคุณด้วยนะครับ"
"แฟนของคุณชื่อ...ฟ้าครามเหรอ? "
"ครับ...เขาชื่อฟ้าคราม แต่ว่าเราพรากจากกันนานถึง 8 ปีแล้วล่ะครับ"
"แสดงว่าคุณเลิกกับเขาแล้วเหรอ? "
"ฮึก ฮึก ฮึก ผมกับเขาไม่ได้เลิกกันหรอกครับ แต่ว่า...คุณป้าของเขาจงใจแยกเราออกจากกันครับเพราะคุณป้าของเขาบอกว่า...ผมไม่คู่ควรกับเขาครับ"
"ทำไมผม...ผมถึงรู้สึกว่า...เื่ของคุณ...คล้ายกับเื่ของผมจังเลยครับแต่ว่าผม...ตอนนี้ผม...โอ้ย...อึก...ผม...ปวดหัวมากเลย...ผม...ขอตัวกลับก่อนนะ"
"ฟ้าคราม? คุณเป็อะไรไปน่ะ? ทำไมคุณถึงได้หน้าซีดขนาดนี้ครับ? "
"ผม...ปวดหัวครับ...ผม...ผม...ปวดหัว"
"ฟ้าคราม?"
"ผมขอตัวนะ...เอาไว้วันหลังผมจะมาล้างแผลกับคุณอีกนะ"
"ฟ้าคราม? คุณไหวหรือเปล่าน่ะ? "
ฟ้าครามพยายามลุกขึ้นและเขายังใช้มือทั้งสองข้างกุมศีรษะของตัวเองไว้ตลอดเวลาและผมเองก็พยายามแกะมือของเขาออกเพราะผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ปวดหัวขึ้นมากระทันหันแบบนี้
แต่ในขณะที่ผมกำลังพยายามช่วยพยุงฟ้าครามให้ลุกขึ้นผู้ติดตามของฟ้าครามก็วิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานของผม และเขาก็ผลักผมออกจากฟ้าครามและประคองฟ้าครามเดินออกไป และพอไปถึงประตูห้อง ผมก็เห็นธาราเดินเข้ามาพอดีและพอธาราเห็นฟ้าครามอยู่ในห้องของผม ธาราก็ถามฟ้าครามคล้ายไม่พอใจว่า
"ฟ้าคราม? นี่นายยังไม่ได้กลับอิตาลีอีกเหรอ?แล้วนายมาทำอะไรในห้องคุณหมอเรียววะ? "
ฟ้าครามไม่ได้ตอบธาราแต่เป็ผู้ติดตามของฟ้าครามตอบแทนคำถามของธาราแทนฟ้าครามว่า
"คุณธาราครับ? ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีคุณฟ้าครามแค่มาล้างแผลน่ะครับเดี๋ยวผมจะพาคุณฟ้าครามกลับแล้วล่ะครับ"
"เดี๋ยว...แล้วนี่ฟ้าครามเป็อะไร ทำไมฟ้าครามถึงได้หน้าซีดขนาดนี้น่ะเขาไม่สบายเหรอ?"
"เอ่อ...คือคุณฟ้าครามปวดหัวอีกแล้วครับ"
"ปวดหัวอีกแล้วเหรอ? เฮ่ย...นี่จอนนี่...นายรีบพาเ้านายของนายกลับอิตาลีไปได้แล้วไปเฮ่ย...ถ้าเขาจะมาป่วยอยู่บ่อย ๆ แบบนี้ ฉันดูแลเขาไม่ไหวหรอกนะ เฮ่ย..."
"เอ่อ...แล้วคุณธาราจะไม่ไปส่งคุณฟ้าครามเหรอครับ? "
"เฮ่ย...ไม่ล่ะ ฉันไม่ว่าง เพราะฉันจะมาเฝ้าคุณหมอเรียวแฟนของฉันต่อ "
ผมใมากเมื่อผมได้ยินธาราบอกว่า...ผมเป็แฟนของเขาต่อหน้าของฟ้าครามและที่ผมใไปมากกว่านั้นคือ...ผมเห็นฟ้าครามหันกลับมามองผมอย่างตัดพ้อก่อนที่ลูกน้องของเขาจะพยุงเขาออกจากห้องทำงานของผมไป
แต่หัวใจของผมสั่งผมว่า...ผมจะไม่ยอมให้ฟ้าครามเข้าใจผมผิดอีกแล้วเมื่อผมเห็นฟ้าครามเดินจากผมไปอีกครั้งอย่างช้า ๆมันให้ความรู้สึกว่า...เขาจะไม่กลับมาหาผมอีกแล้ว
ผมรีบวิ่งผ่านหน้าของธาราออกไปแล้วผมก็ะโเรียกว่าฟ้าครามว่า...ให้เขารอผมด้วย ผมมีเื่จะคุยด้วยแต่ฟ้าครามก็ไม่รอผมเลย ผมจึงวิ่งตามฟ้าครามออกไปจนถึงลานจอดรถ และก่อนที่ฟ้าครามจะก้าวขึ้นรถผมก็รีบคว้าข้อมือของเขาเอาไว้แต่ฟ้าครามก็สะบัดมือของเขาออกจากมือของผมจนสร้อยข้อมือลูกปัดของเขาขาดอีกจนได้แต่ว่าคราวนี้ฟ้าครามกลับไม่สนใจสร้อยข้อมือของเขาอีกเลยเพราะฟ้าครามหันกลับมาบอกผมว่า
"ตามผมมาทำไม? รีบกลับไปหาแฟนคุณสิ ธารารอคุณอยู่นะ"
"ฮึก ฮึก ฮึก ฟ้าคราม? ผมกับธาราไม่ได้เป็แฟนกันนะครับ"
"จะเป็หรือไม่เป็ มันก็ไม่เกี่ยวกับผมนี่ คุณจะมาเสียเวลาอธิบายทำไม? "
"ฮึก ฮึก ฮึก ฟ้าคราม...ผมรอคุณมาตลอด ผมยังรักคุณเหมือนเดิมนะครับถึงคุณจะจำผมไม่ได้ ผมก็จะรอคุณครับ เพราะผมรักคุณ ผมรักคุณคนเดียว"
"หมอเรียว...กลับไปหาธาราซะ "
"ฟ้าคราม?"
"ลาก่อนนะครับ"
"ฟ้าคราม? ผมจะรอคุณ ผมรักคุณ ผมจะรอคุณ ผมรักคุณนะครับ"
ฟ้าครามก้าวขึ้นรถของเขาแล้วลูกน้องของเขาก็พาเขาขับรถออกจากบริเวณลานจอดรถไปอย่างรวดเร็วผมมองตามรถของฟ้าครามออกไปจนลับตาก่อนที่ผมจะหันมาก้มเก็บลูกปัดของฟ้าครามขึ้นมากำไว้ในมือของผมจนครบทุกเม็ดแล้วผมก็บอกกับตัวเองทั้งน้ำตาว่า...ผมไม่รู้ว่า 8ปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับคุณบ้าง แต่ผมจะไม่ท้ออีกต่อไปครับผมจะตามทวงรักของเราคืนกลับมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม...ผมรักคุณนะ...ฟ้าคราม...
*****
sundog
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
421K
