“ไม่นะไผ่ ไผ่ต้องเข้มแข็งสิ อีกไม่นานไผ่ก็จะรู้สึกดีขึ้น ผิงรับรองได้”
“แต่ไผ่เจ็บ ไผ่เสียใจ ไผ่คงทนอยู่จนถึงวันที่ผิงว่าไม่ไหวคุณวัฒน์เขาใจร้ายกับไผ่มาก เขาไม่รักไผ่อีกแล้ว”
อมลสิริร่ำไห้สะอึกสะอื้นพลางก็ส่ายหน้าอย่างท้อแท้และสิ้นหวัง
“เชื่อผิงนะไผ่ อีกไม่นานไผ่ก็จะรู้สึกดีขึ้นเอง มันไม่คุ้มค่าหรอกกับการที่จะเอาชีวิตของเราไปแลกกับผู้ชายเลวๆพรรค์นั้น เขาไม่มีค่าแม้เท่าเศษเล็บของไผ่”
“แต่ไผ่รักเขา รักเขามากเหลือเกิน”
อภิรตาขบฟันแน่นเมื่อฟังพี่สาวพูดถึงสิ่งที่ทำให้ผู้หญิงยอมสยบอยู่ใต้อุ้งเท้าของผู้ชายมานักต่อนักทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็คนเลวเท่าใดก็ตามนั้นด้วยความแค้นใจ ผู้ชายคนนั้นคงจะรู้ถึงจุดอ่อนของผู้หญิงข้อนี้ดีจึงใช้มันมาทำร้ายผู้หญิงได้อย่างเืเย็นราวกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีหัวใจแบบนี้
“ตัดใจจากเขาได้แล้วหละไผ่ เขาไม่มีคุณค่าพอคู่ควรกับความรักของไผ่เลยสักนิด”
“ถ้าผิงรู้ความจริงอะไรบางอย่าง ผิงจะเข้าใจว่าทำไมไผ่ถึงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป”
“ไผ่พูดอะไร มีอะไรอีกที่ผิงยังไม่รู้ ไผ่บอกผิงมาสิ”
อภิรตาจับไหล่บอบบางของพี่สาวเขย่าถาม คาดคั้นหาสิ่งที่อมลสิริเผลอแพร่งพรายออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
“ผิง ไผ่ผิดเองที่โง่ ที่ใจง่าย”
“มันคืออะไรกันแน่ บอกผิงมาสิ”
“ไผ่ท้อง”
อมลสิริยอมบอกความจริงตามด้วยร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น
“คุณพระช่วย”
อภิรตาหลุดปากอุทานออกมาอย่างใจริงๆนี่เป็สิ่งที่เธอไม่ทันได้คิดถึงมาก่อน
“ผิงเริ่มเห็นด้วยแล้วใช่ไหม ว่าไผ่ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปจริงๆ”
อมลสิริแค่นหัวเราะหยันตัวเองเหมือนคนเสียสติทั้งที่น้ำตายังเต็มหน้า
“แล้วผู้ชายคนนั้นรู้เื่นี้ไหม”
อภิรตายังแอบคาดหวังว่าบางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะยังพอมีความเป็คนหลงเหลืออยู่บ้าง
“รู้ ไผ่บอกเขาแล้ว แต่เขาไม่สนใจ”
อมลสิริสะอื้นฮักๆจนกายสั่นสะท้านทีเดียว
“เลวชาติ”
อภิรตาสบถออกมาอย่างเหลืออด ดวงตาคู่สวยจัดวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น ไอ้หมอนั้นไม่สมควรถูกเรียกว่าเป็คนเลยจริงๆ
“ผิง”
อมลสิริอุทานเรียกน้องสาวอย่างใ เมื่อเห็นท่าทางแข็งกร้าวนั้น
“ไผ่ทำใจดีดีไว้น่ะ ไผ่ต้องเข้มแข็งและมีชีวิตอยู่อีกต่อไปส่วนไอ้ผู้ชายคนนั้น ระหว่างมันกับผิงจะต้องได้เห็นดีกัน”
เห็นท่าทางของน้องสาวแล้วอมลสิริก็รู้สึกหวั่นใจ อยากจะทักท้วงแต่ฤทธิ์ยาก็ทำให้เธอค่อยๆผล๊อยหลับลงไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“อ้าว คุณผิง นั่งเหม่อคิดอะไรอยู่ค่ะ”
ป้าพุดซ้อนเอ่ยทักหญิงสาวที่นั่งเหม่อระหว่างที่รอเวลาแกเตรียมอาหารเช้าให้
“ป้าพุดคะ ผิงอยากรู้เื่เกี่ยวกับผู้ชายคนที่มันทำให้ไผ่เสียใจค่ะ ป้าพอจะมีข้อมูลบ้างไหม”
อภิรตาถามหญิงชราแม่บ้านเก่าแก่ที่ทำงานอยู่บ้านนี้มานานและดูแลเธอมาั้แ่เด็กๆ
“ป้าก็ไม่รู้อะไรมากหรอกคะคุณผิง เพราะคุณไผ่เธอก็ยังไม่เคยพาเขามาที่บ้านเลย ได้ยินแต่เธอเรียกชื่อเขาสั้นๆว่าคุณวัฒน์ๆและเป็ลูกชายเ้าของบริษัทที่คุณไผ่เธอไปทำงานอยู่เท่านั้น”
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)
477
