หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

เมื่อมาถึงยังประตูของดินแดนปีศาจสวรรค์แล้ว พวกรุ่นเยาว์ที่รวมกลุ่มกันได้ก็พากันเข้าไปในทันทีโดยไม่ได้มีการเรียงลำดับก่อนหลังแต่อย่างใด

ลั่วอู่หลินเองก็เริ่มออกเดินทางเช่นเดียวกัน ด้วยที่มีกลุ่มคนจำนวนมากมันจึงทำให้เขาไม่ตกเป็นเป็าสายตาของคนอื่นเท่าไรนัก ชายหนุ่มค่อยๆแทรกตัวไปตามฝูงชนจนในที่สุดก็สามารถข้ามผ่านประตูไปได้

"วาบ!"

"ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนปีศาจสวรรค์ หวังว่าพวกเจ้าจะรอดพ้นอุปสรรค์และสืบทอดมรดกแห่งบรรพบุรุษในที่แห่งนี้ได้"

เมื่อเข้ามายังด้านในเสียงอันไพเราะของหญิงสาวก็ดังขึ้นในหัวของลั่วอู่หลิน ชายหนุ่มล่วงรู้ได้ในทันทีว่านี่คือเสียงพระเจ้าปีศาจสวรรค์อย่างแน่นอน เพราะในอดีตชาติเขาก็เคยพบเจอนางอยู่บ้าง แม้จะไม่มากก็ตามแต่ก็เป็นเพียงไม่กี่คนที่เขาสนใจ

"น่าเสียดาย ที่เจ้าต้องมาสูญสิ้นไปเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นตัวข้าในชีวิตนี้คงไม่ปล่อยเจ้าหลุดมือไปแน่ๆ ปีศาจสวรรค์เอ๋ย"ลั่วอู่หลินกล่าว พระเจ้าปีศาจสวรรค์เป็นหญิงสาวที่งดงามและห้าวหาญเป็นอย่างมาก นางนำทัพในมหาสงครามบรรพกาลอย่างมีลูกล่อลูกชนทำให้กำลังคนของนางเสียหายน้อยมากแต่กลับได้รับชัยชนะอย่างขาดลอย ในสายตาของลั่วอู่หลินหากนางไม่ตายแน่นอนว่าด้วยนิสัยเจ้าชู้ของเขาย่อมต้องตามเกี้ยวนางอย่างไม่ต้องสงสัย

ชายหนุ่มบินทะยานร่างออกเดินทาง ในดินแดนแห่งนี้ลั่วอู่หลินเพียงแค่ใช้จิตสำนึกแห่งพระเจ้าเข้าตรวจสอบก็รู้แล้วว่ามรดกไหนอยู่ที่ใดบ้าง ดังนั้นจึงไม่อยากเสียเวลาหาแต่อย่างใด

แต่ทว่าเมื่อเขาเดินทางไปได้ไม่นานสิ่งที่พบเจอนั้นกลับทำให้เขาต้องหยุดชะงัก เพราะเบื้องหน้าของเขาคือเผ่าพันธุ์ๆหนึ่งที่มีกายสีฟ้าคราม พวกมันมีระดับพลังอยู่ที่เซียนสวรรค์หนึ่งคนและคนที่เหลือมีระดับพลังขั้นเซียนปฐพี ในเวลานี้กำลังล้อมคนของตระกูลเทพมารโลหิตที่มีระดับเพียงแค่บรรพชนเท่านั้น

"หืม ถ้าจำไม่ผิดนั่นคือเผ่าสมุทรสีคราม เป็นเผ่าพันธุ์ระดับต้นๆของจักรวาลภูติวารี เห้อ ช่วยไม่ได้ช่วยสักหน่อยก็แล้วกัน"ลั่วอู่หลินครุ่นคิดก่อนที่จะตัดสินใจบินลงไป

ในเวลาเดียวกันนี้เองเผ่าเทพมารโลหิตกำลังโดนอีกฝ่ายกลั่นแกล้ง จะฆ่าก็ไม่ฆ่า โดยทำร้ายและหยาบเหยียดอยู่เช่นนั้น ส่วนทางด้านเผ่าสมุทรสีครามก็กำลังหัวเราะกันอย่างเย้ยหยันและสะใจเป็นอย่างมากที่สามารถรังแกอีกฝ่ายได้

"ฮ่าๆๆนี่น่ะหรือเผ่าเทพมารโลหิตที่เคยเป็นหนึ่งในกองกำลังของปีศาจสวรรค์ อ่อนแอ ช่างอ่อนแอเกินไปจริงๆ"ชายร่างกำยำผิวสีฟ้าเตะปีศาจโลหิตคนหนึ่งกระเด็นไป เหล่าปีศาจโลหิตที่เหลือได้แต่ขบกรามกำหมัดแน่น เพราะไม่อาจที่จะต่อต้านอีกฝ่ายได้ พวกเขาเป็นเพียงระดับบรรพชนจะสามารถไปต่อต้านเซียนพวกนี้ได้อย่างไรกัน

ในขณะที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง ทั้งปีศาจโลหิตรวมไปถึงเผ่าสมุทรสีครามต่างสัมผัสได้ถึงการมาของปีศาจโลหิตอีกหนึ่งตน จึงได้เห็นไปมองบนฟากฟ้า สิ่งที่พวกเขาเห็นย่อมไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลั่วอู่หลินที่กำลังเดินอยู่กลางอากาศและมองเหล่าเผ่าสมุทรสีครามด้วยแววตาที่เย็นชายิ่ง

"แห๊กๆ ศิษย์พี่ หนีไปพวกมันคือระดับเซียน!"ปีศาจโลหิตที่โดนเตะกระเด็นตะโกนดังลั่นเพื่อเตือนลั่วอู่หลิน เพราะเขาสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มยังอยู่ในขั้นวีรชนเท่านั้น ซึ่งแน่นอนเขาคิดว่าลั่วอู่หลินไม่อาจที่จะต่อต้านอีกฝ่ายได้

"ปากสว่างนัก ตาย!!"ชายคนหนึ่งของเผ่าสมุทรสีครามพุ่งไปหาปีศาจโลหิตตนนั้น ลวดลายสีดำบนร่างกายเปล่งแสงออกมาจากนั้นหมัดที่เต็มไปด้วยปราณแห่งท้องทะเลก็พุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างไร้ปรานี

"ก็แค่สวะตนหนึ่ง ถึงกับกล้าโจมตีตระกูลของข้า"น้ำเสียงเย็นยะเยือกของลั่วอู่หลินดังขึ้นมา ชายหนุ่มก้าวขาเพียงหนึ่งก้าวเท่านั้นแรงกดดันของเขาก็ปะทุขึ้นมาและทำให้ชายที่กำลังทำการโจมตีจมดินไปในทันที สิ่งนี้ทำให้ปีศาจรวมถึงเผ่าสมุทรสีครามต่างอึ้งงันไป

ลั่วอู่หลินไม่รอช้า เขาหยิบเอากระบี่น้ำแข็งระดับสวรรค์ด้านในหอคอยออกมา กระบี่ลมปราณอีกนับหมื่นเล่มปรากฏอยู่บนฟากฟ้า จนทำให้ทุกคนถึงกับกลืนน้ำลายเมื่อได้เห็นมัน

"แก่นแท้กระบี่ลมปราณหยิน"ลั่วอู่หลินกล่าวอย่างเมินเฉย เมื่อชี้กระบี่ไปที่เผ่าสมุทรสีคราม กระบี่นับเหมือนเล่มก็พุ่งทะยานไปหาเป้าหมายในทันที แม้ว่าพวกมันจะใช้พลังปราณเพื่อต้านเอาไว้แต่พลังปราณนั้นกลับถูกแช่แข็งในพริบตาเมื่อสัมผัสกับลมปราณกระบี่หยิน

"แบบนี้ไม่ดีแน่!! หนีเร็ว!!"ชายระดับเซียนสวรรค์กล่าวด้วยความหวาดสะพรึง แม้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะสามารถต้านทานกระบี่อันคมกริบเช่นนี้ได้หรือไม่ ดังนั้นเพื่อเป็นการป้องกันเอาไว้ก่อน สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือการหนีเพียงเท่านั้น

แต่ทว่ามันจะมีโอกาศเช่นนั้นจริงๆน่ะหรือ แน่นอนว่าไม่มีทาง ทันทีที่กระบี่ลมปราณกระบี่หยินของลั่วอู่หลินปรากฏขึ้น นั่นก็เท่ากับว่าได้ตัดสินโทษประหารให้พวกมันแล้ว

ภายในระยะเวลาเพียงสิบลมหายใจ กระบี่ของลั่วอู่หลินสามารถดับชีวิตของเผ่าสมุทรสีครามได้เกือบทั้งหมดเหลือเพียง คนที่อยู่ระดับเซียนสวรรค์เท่านั้นที่แม้จะไม่ตายแต่ก็ยังมีแผลสาหัสตามตัวมากมาย

"เผ่าสมุทรสีครามมีดีแค่นี้เอง เห็นทีพระเจ้าภูติวารีคงตาต่ำมากที่เลือกพวกเจ้าเป็นเผ่าพันธุ์ชั้นนำแห่งจักรวาลของนาง"ลั่วอู่หลินกล่าวเย้ยหยัน ลมปราณโลหิตสีทองและจิตสังหารอันแรงกล้าถูกเผยออกมา ในเวลาเดียวกันนี้เองชายเผ่าสมุทรสีครามก็พลันอกสั่นขวัญแขวนอย่างยิ่ง แต่ทว่าก็ไม่คิดจะร้องขอชีวิตอย่างอย่างใดเพราะรู้ดีว่าลั่วอู่หลินไม่มีทางปล่อยมันไปอย่างแน่นอน

"หึ กล้าหาญดีที่ไม่ร้องขอชีวิต น่าเสียดายเจ้าโชคร้ายเกินไปที่เจอข้า"ลั่วอู่หลินจากนั้นก็ใช้กระบี่น้ำแข็งตัดผ่านคอของชายเบื้องหน้าไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ล่วงรู้ถึงความเจ็บปวดก่อนตาย นี่คือความปรานีที่เขาพอจะให้ได้สำหรับศัตรู

"ฉับ!!"

ร่างอันไร้ศรีษะของชายเผ่าสมุทรสีครามนอนลงไปกองกับพื้น ลั่วอู่หลินสบัดกระบี่น้ำแข็งและเก็บเข้าหอคอยไป การที่ชนะได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เป็นเพราะธาตุวารีของอีกฝ่ายมันแพ้ทางพลังปราณหยินที่เป็นถึงแก่นแท้น้ำแข็งของเขา แถมลั่วอู่หลินยังถึงขั้นแสดงขั้นแก่นแท้กระบี่ออกมา ดังนั้นแค่ระดับเซียนสวรรค์ขั้นต้นจึงไม่นับเป็นอะไรได้สำหรับเขา

ชายหนุ่มเมื่อสังหารอีกฝ่ายแล้วก็เก็บแหวนมิติในทันที ก่อนจะหันไปมองเหล่าปีศาจโลหิตทั้งหลายที่ตอนนี้ตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปตามๆกัน

"ต่อไปก็ระวังตัวให้มาก หากคิดว่าตัวเองไม่ไหวก็กลับไปซะอย่ามารนหาที่ตายที่นี่"เสียงอันเย็นชาของลั่วอู่หลินดังขึ้นมา เหล่าปีศาจโลหิตที่ได้ยินเช่นนั้นก็พากันผสานมือคาราวะในทันใด

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ให้การช่วยเหลือ"

ลั่วอู่หลินพยักหน้าจากนั้นก็ลอยจากไป ที่เขาต้องช่วยตระกูลเทพมารโลหิตแบบนี้ เป็นเพราะคำมั่นที่ให้ไว้กับจางฮ่าว อีกทั้งไหนๆในอนาคตอีกฝ่ายก็ต้องมาอยู่ในอาณัติของเขา จะปล่อยให้ตายมันก็ดูยังไงๆอยู่