สวนผักสกุลจาง

"อย่ากำแหงให้มากนัก  อย่าลืมว่าอย่างไรเจ้าก็ยังคงเป็นลูกเมียน้อยต่อให้เจ้าจะถีบส่งตัวเองขึ้นมานายท่านจางอย่างทุกวันนี้ก็เถอะอย่างไรในสายตาข้าเจ้าก็ยังคงเป็นเจ้าลูกเมียน้อยอยู่วันยังค่ำ"หลิ่งฟู่มองหน้าลู่ซิ่นอย่างเหยียดหยัดแล้วกล่าวออกมาด้วยความโมโหที่ไม่สามารถสั่งการให้เจ้าลูกเมียน้อยทำตามที่ตนเองต้องการได้ด้านหลิ่งจิ้งได้แต่ถอนหายใจในความโง่เขลาของพี่ชายตน

"หลิ่งฟู่เจ้าคงลืมไปแล้วว่าข้ากับเจ้าไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้วตั้งแต่ข้าก้าวขาออกจากตระกูลซูในวันนั้นที่ข้าให้เจ้ามาพบในวันนี้เพียงเพื่ออยากสะสางความหลังเพียงเท่านั้นเจ้าอาจจะคิดว่าข้าไม่รู้กระมังว่าความยากลำบากที่เกิดขึ้นกับครอบครัวข้าระหว่างที่อยู่ในตระกูลซูล้วนเป็นฝีมือของเจ้าสองแม่ลูกข้าต้องขอบคุณที่เจ้าวางยาพิษกลืนปราณกับข้าทำให้ข้าและครอบครัวเป็นอิสระจากนรกขุมนั้นได้แต่ข้าอยากเตือนเจ้าอย่างหนึ่งว่าให้ระวังตนไว้ให้ดีถึงข้าจะอภัยให้เจ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับเจ้า"ลู่ซิ่นส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหลิ่งฟู่ที่กลัวจนตัวสั่นก็จริงอย่างที่เขาเอ่ยต่อให้เขาอภัยให้กับการกระทำของสองแม่ลูกนั้นแต่ข้างหลังเขายังมีบุตรอีกสามคนที่มีความแค้นกับตระกูลซูเขาจึงไม่สามารถกล่าวได้เต็มปากว่าสองแม่ลูกนั้นจะอยู่ดี

"ส่วนเจ้าหลิ่งจิ้งเห็นแก่ที่เจ้าไม่เคยระรานครอบครัวข้านี้คือหยาดธิวาข้ามขั้นข้ามอบให้เจ้ากับลูกๆของเจ้า"ลู่ซิ่นเอ่ยจบก็โยนขวดหยกไปให้กับหลิ่งจิ้งทันทีเมื่อหลิ่งจิ้งได้รับจึงเปิดขวดทำให้กลิ่นหอมเย็นของยาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

"นี นะนี้มันโอสถระดับขาวความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วนขอบคุณเจ้ามากน้องสาม"หลิ่งจิ้งเอ่ยขอบคุณจากใจจริงแล้วรีบเก็บยาทันทีฝ่ายหลิ่งฟู่ได้แต่เก็บความคับแค้นไว้ในใจเหตุใดเจ้าพวกลูกอนุจึงได้ของที่ดีกว่าตนเหตุใดเจ้าลู่ซิ่นจึงมอบยาให้กับหลิ่งจิ้งคนเดียว นี้ไม่ใช่การข้ามหัวเขารึไม่ยอมเขาไม่ยอมแน่ๆเขาต้องแย่งยาจากเจ้าหลิ่งจิ้งมาครอบครองให้ได้ 

หลิ่งจิ้งได้เห็นสายตาที่หลิ่งฟู่ใช้มองมายังตนจึงพอจะคาดความคิดของหลิ่งฟู่ได้จึงได้รีบขอตัวเพื่อกลับจวนในทันที เมื่อหลิ่งฟู่เห็นว่าเจ้าหลิ่งจิ้งนั้นรู้ทันความคิดของตนแล้วจึงได้กลับจวนเพื่อรีบวางแผนแย่งชิงยานั้นมาเป็นของตน  เมื่อหลิ่งจิ้งมาถึงจวนจึงรีบนำยาที่ได้มอบให้แก่บุตรชายของตนเพื่อนำไปใช้เพื่อเลื่อนขั้นปราณก่อนที่การสอบจะมาถึง.ส่วนตนรีบเก็บตัวเพื่อเลื่อนขั้นปราณทันทีจะมาแย่งชิงของข้ารึฝันไปเถอะหลิ่งจิ้งคิดในใจแล้วกลืนเม็ดยาลงคอทันที

ทางด้านหลิ่งฟู่ได้นำเรื่องนี้ไปแจ้งแก่ซูหลิงเหวินทันที  เมื่อซูหลิ่งเหวินทราบดังนี้จึงได้ให้พ่อบ้านไปเรียกหลิ่งจิ้งมาพบทันทีแต่หลิ่งฟู่ช้ากว่าหนึ่งก้าวเพราะหลิ้งจิ้งและบุตรชายทั้งสองได้เก็บตัวฝึกปราณเพื่อเลื่อนขั้นแล้วไม่สามารถออกมาพบซูหลิงเหวินและหลิ่งฟู่ได้

“ฝากไว้ก่อนเถอะหลิ่งจิ้ง” เมื่อรู้ว่าหลิ่งจิ้งไหวตัวทันชิงเก็บตัวฝึกปราณก่อนที่พ่อบ้านจะไปเรียกมาไม่กี่เค่อก็ได้กล่าวออกมาเบาๆแล้วเดินกลับเรือนของตนด้วยความโกรธ

เรือนคุณชายใหญ่

"อ้ายเย่ว อ้ายเย่วเจ้าทำอะไรอยู่จึงไม่ได้ยินที่ข้าเรียกหรือมัวแต่คิดถึงเจ้าลู่ซิ่นอยู่"หลิ่งฟู่เอ่ยถามด้วยความโกรธ แล้วตรงไปจับไหล่ของอ้ายเย่วอย่างเเรง

 "หลิ่งฟู่เจ้าเป็นบ้าหรือข้าเจ็บนะปล่อยเดียวนี้ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"ฮูหยินน้อยหรืออ้ายเย่วกล่าวพร้อมจ้องหน้าหลิ่งฟู่อย่างเอาเรื่อง

"ข้าสู้เจ้าลูกอนุนั้นไม่ได้ที่ใดเหตุใดในใจเจ้าจึงไม่เคยมีข้าอยู่เลย"หลิ่งฟู่ยังคงบีบไหล่ของอ้ายเย่วไม่ปล่อยอ้ายเย่วทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงซัดพลังใส่หลิ่งฟู่จนเขาล้มลงบนพื้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อย่าถามข้าว่าเจ้ามีอะไรที่สู้ลู่ซินไม่ได้เพราะเจ้าไม่มีสิ่งใดที่จะสู้ลู่ซิ่นได้เลย จนถึงตอนนี้เจ้าก็ไม่เคยสู้ลู่ซิ่นได้ช่างน่าผิดหวังเสียจริง"อ้ายเย่วกล่าวจบก็เดินจากไปไม่คิดหันกลับมามองหลิ่งฟู่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของตนแม้เพียงหางตาหลิ่งฟู่ทำได้เพียงแต่พยุงตัวเองขึ้นนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลแล้วมองออกไปทางที่ฮูหยินของตนเดินออกไป

"ข้าคงไม่มีวันเข้าไปอยู่ในใจของเจ้าได้เพราะใจของเจ้ามีเพียงลู่ซิ่นเท่านั้น" หลิ่งฟู่เอ่ยกับตัวเองเบาๆ

สวนข้างเรือนคุณชายใหญ่

“ข้าคิดถึงเจ้า”อ้ายเย่วยกถุงหอมใบหนึ่งที่สีของมันซีดจนไม่รู้ว่าแต่เดิมนั้นมันมีสีอะไรขึ้นมามองด้วยสายตาที่แสดงถึงความคิดถึงอย่างล้ำลึก

"ฮูหยินเจ้าคะ  คุณหนูจิวซิงส่งจดหมายมาให้ท่านเจ้าค่ะ"หญิงรับใช้คนหนึ่งนำจดหมายจากบุตรสาวที่แต่งออกไปมามอบให้นางด้วยท่าทางนอบน้อม

“รอตรงนี้ เดี่ยวข้ามา” นางเอ่ยจบจึงเดินเข้าไปอ่านจดหมายจากบุตรสาวที่ห้องนอนของตน

"ผ่านไปสองเค่ออ้ายเย่วจึงกลับมาพร้อมขวดหยกสีขาวหนึ่งขวดแล้วส่งมอบให้กับหญิงรับใช้นางนั้นพร้อมกระดาษที่เขียนวิธีใช้และสรรพคุณอย่างละเอียด

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ฮูหยิน”หญิงรับใช้เอ่ยขอบคุณเมื่อฮูหยินให้รางวัลแก่นาง

"ไปได้ถ้าจิวซิงมีความลำบากเรื่องใดเจ้าต้องมาบอกแก่ข้าเข้าใจรึไม่"อ้ายเย่วเอ่ยสมทับหญิงรับใช้อีกที

“เจ้าค่ะ  ข้าน้อยขอตัวนะเจ้าคะ” หญิงรับใช้ขอตัวกลับแล้วเดินออกจากจวนตระกูลซูทันที