(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หวงเยี่ยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนในครั้งก่อนหน้านี้ มันได้ไปสะกิดหนวดมังกรและอำนาจที่หยั่งรากลึกของตระกูลจินเข้าอย่างจัง ทว่าต่อให้จะล่วงรู้ถึงคลื่นอารมณ์ของชายวัยกลางคนที่มีนามว่าจินไห่ หรือเข้าใจว่าความโกรธแค้นกำลังก่อตัวเป็นพายุในเงามืด

        ชายหนุ่มก็หาได้ใส่ใจเพียงเสี้ยวความคิด

        เพราะสำหรับตนเองแล้ว โลกทั้งใบไม่เคยมีศูนย์กลางอื่นใด ทุกสิ่งล้วนหมุนรอบตัวเขาเอง

        ความทะเยอทะยานและความเชื่อมั่นอันแรงกล้า มันได้ผสานกันจนกลายเป็นเจตจำนงที่ยากจะสั่นคลอน

        ขณะนี้ สถานการณ์เบื้องหน้าของชายหนุ่มมันไม่ใช่เรื่องของตระกูลจิน แต่เป็นไฟสงครามที่กำลังลุกโชนอยู่กลางผืนป่าโบราณแห่งนึงซึ่งกว้างใหญ่สุดสายตา ต้นไม้สูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านทับซ้อนกันจนบดบังแสงอาทิตย์ เหลือเพียงเงาสลัวพร่าเลือนปกคลุมพื้นดิน

        กลิ่นดินชื้นและคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

        ท่ามกลางอาณาบริเวณที่เหมือนหลุดพ้นจากโลกภายนอก

        หวงเยี่ยกำลังปะทะกับสัตว์อสูรมังกรนับหลายสิบตัว เกล็ดแข็งหนาเป็นชั้นสะท้อนแสงสีแดงคล้ำ ดวงตาแดงฉานสาดประกายดุร้าย

        เบื้องหน้าของหวงเยี่ย สัตว์อสูรมังกรตนหนึ่งที่เป็นเหมือนผู้นำได้ก้าวออกมาอย่างองอาจ ร่างของมันสูงใหญ่กว่าสิบเมตร ลักษณะกล้ามเนื้อใต้เกล็ดเต้นกระเพื่อมในทุกย่างก้าว ลวดลายพาดกลอนสีชาดสลักอยู่ทั่วลำตัว ดูคล้ายอักขระโบราณที่บรรจุอำนาจไว้ภายใน

        มันคือพยัคฆ์มังกรสีชาด สัตว์อสูรมังกรระดับที่สี่ขั้นกลาง สิ่งมีชีวิตที่เป็นดั่งผู้นำในผืนป่าแห่งนี้

        “โฮกกกกกกกกกก!”

        ตัวของมันกู่ร้องคำราม และใช้อุ้งเท้าใหญ่ระเบิดพลังอำนาจอย่างฉับพลัน

        กระแทกพื้นจนเกิดรอยแตกเป็นแนวยาว ดินหินกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ

        หวงเยี่ยไม่ถอยแม้ก้าวเดียว สายตาเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยแรงกระหายในการต่อสู้ เส้นเลือดตามแขนปูดโปน พลังวิญญาณไหลทะลักผ่านเส้นชีพจรโลหิตอย่างรุนแรง ก่อนที่แขนมนุษย์ของเขาจะบิดเบี้ยว แปรสภาพกลายเป็นแขนแห่งมังกรในฉับพลัน

        เกล็ดสีแดงเข้มปกคลุมแน่นหนา ปลายเล็บยาวแหลมวาววับ กล้ามเนื้อขยายตัวอย่างชัดเจน

        “เข้ามา!”

        คำท้าทายนั้นเป็นดั่งสัญญาณเริ่มการต่อสู้

        พยัคฆ์มังกรสีชาดกระโจนเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือสามัญชน และหมายที่จะใช้กรงเล็บของตนเองบดขยี้ร่างที่กำลังยืนโอหังอยู่เบื้องหน้า

        แต่หวงเยี่ยไม่หลบหลีก ก้าวเท้าไปข้างหน้าแทนที่จะถอย กำหมัดแน่นและต่อยหมัดมังกรออกไปปะทะโดยตรง

        “ปัง!”

        พลังอำนาจทั้งสองระเบิดเข้าใส่กัน ทว่าหมัดของหวงเยี่ยกลับเจาะทะลุเกล็ดแข็งของพยัคฆ์มังกรสีชาด พลังที่อัดแน่นอยู่ภายในแขนมังกรปะทุออกมาอย่างไร้ปรานี ร่างมหึมานั้นสั่นสะท้านก่อนจะระเบิดออกเป็นเศษซาก เลือดและเกล็ดปลิวกระจายกลางอากาศราวกับฝนสีแดง

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสี่ ได้รับแต้มวิญญาณ 20,000 แต้มค่ะ】

        ความเงียบชั่วขณะปกคลุมป่าใหญ่ จากนั้นเสียงคำรามหลายสิบสายก็ดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

        พยัคฆ์มังกรสีชาดที่เหลืออีกหลายสิบตนต่างแผ่รัศมีอำมหิต พวกมันไม่ได้ลังเล พุ่งกระโจนเข้าใส่พร้อมกัน อุ้งเท้าขนาดมหึมายกสูงขึ้น หมายบดขยี้มนุษย์ผู้บังอาจสังหารพวกพ้องและผู้นำกลุ่มของตนเอง

        “เคลื่อนไหวเร็วมาก?!”

        หวงเยี่ยสั่นสะท้านรีบตอบสนองอย่างฉับพลัน นัยน์ตาเบิกกว้างและขยับกายต่อความเร็วในการโจมตีที่พุ่งเข้ามาจากหลายทิศทาง

        พุ่งก้าวย่างออกไปดั่งสายฟ้าฟาด เคลื่อนไหวหลบหลีกอย่างรวดเร็ว

        และเมื่อถึงจังหวะนึง แขนขวาแห่งมังกรก็ได้ถูกต่อยออกไปอย่างไม่ลังเล ปะทะเข้ากับพยัคฆ์มังกรสีชาดที่กำลังพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

        “ปัง!”

        ร่างมหึมาถูกซัดกระเด็นลอยละลิ่วก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสี่ ได้รับแต้มวิญญาณ 20,000 แต้มค่ะ】

        เขาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ร่างสูงพุ่งฝ่าเงาเกล็ดสีชาดที่รายล้อม การเคลื่อนไหวเฉียบขาดทรงพลัง แขนมังกรถูกฟาดออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งอัดแน่นด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างของพยัคฆ์มังกรสีชาดทยอยปลิวกระเด็น บ้างแตกกระจาย บ้างนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่แตกร้าว

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสี่ ได้รับแต้มวิญญาณ 20,000 แต้มค่ะ】

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสี่ ได้รับแต้มวิญญาณ 20,000 แต้มค่ะ】

        ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบด้าน ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอยู่ไม่น้อย

        แขนที่เคยแปรสภาพเป็นแขนแห่งมังกรบัดนี้กลับคืนสู่รูปลักษณ์มนุษย์ตามเดิมอย่างรวดเร็ว

        ความเงียบที่ปกคลุมอยู่เพียงชั่วขณะก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงใสกังวาน

        【ทำไมไม่ใช่เจตจำนงแห่งพลังของตนเองละคะโฮสต์?】

        【ถ้าเป็นพลังของจักรพรรดิพงไพรพิฆาตบัญญติดาราละก็.. โฮสต์น่าจะจัดการพวกมันได้ด้วยรากไม้สีม่วงทองในพริบตาเดียว!】

        【ไม่จำเป็นต้องมาออกแรงอย่างยากลำบากเช่นนี้เลยซักนิด!】

        น้ำเสียงของระบบกลืนกินมังกรฟังดูงุนงงปะปนไปกับความอยากรู้อยากเห็น

        นางไม่เข้าใจว่าทำไมโฮสต์ของตนจึงเลือกใช้วิธีตรงไปตรงมา ทั้งที่มีพลังอำนาจเหนือชั้นกว่านั้นอยู่ในครอบครอง

        หวงเยี่ยก้มมองฝ่ามือของตนเอง พลางคลายกำปั้นขยับไปมาและเผยรอยยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

        “แค่อยากจะทดสอบประสิทธิภาพในร่างกายที่แปรเปลี่ยนไปหน่อยน่ะคนสวย”

        “เพราะพยัคฆ์มังกรสีชาดพวกนี้น่ะ มีทั้งความแข็งแกร่งของร่างกาย ทั้งความทนทาน รวมถึงความเร็วที่มากมายมหาศาล อันที่จริงพวกมันไม่ได้มีพลังพิเศษอะไรเลย มีเพียงแค่ร่างกายที่แข็งแกร่งและความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวเท่านั้น!”

        สายตาของเขากวาดมองซากร่างรอบด้าน คล้ายกำลังประเมินผลลัพธ์ด้วยความละเอียดถี่ถ้วน

        “การที่พวกมันถูกข้าสังหารด้วยแขนแห่งมังกรในครั้งเดียว มันก็หมายความว่าการโจมตีของข้าที่ไม่ใช่เจตจำนงแห่งพลังอย่างจักรพรรดิพงไพรพิฆาตบัญญติดารา อาจเทียบได้กับนักล่ามังกรระดับสี่ขั้นสูงหรือขั้นสูงสุดแล้ว!”

        คำกล่าวนั้นเต็มไปด้วยความพอใจ ระบบที่รับฟังก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยโทนเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

        【โฮสต์คิดรอบคอบกว่าที่ระบบคนสวยคาดเอาไว้เสียอีก】

        หวงเยี่ยเพียงแค่นหัวเราะออกมา ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธโดยตรง

        ทว่าในขณะเดียวกัน กลิ่นอายเลือดสดจากร่างพยัคฆ์มังกรสีชาดก็เริ่มแผ่ขยายไปไกลกว่าที่ตาเห็น

        มันซึมซาบเข้าไปในดิน ชอนไชผ่านลำธารและลอยล่องไปตามสายลม เหมือนคำเชื้อเชิญอันเย้ายวนสำหรับนักล่าอื่นในผืนป่าแห่งนี้

        ไม่นานนัก เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากหลายทิศทาง

        พุ่มไม้ไหวสั่นอย่างผิดปกติ เงาร่างจำนวนมากเคลื่อนไหวอยู่หลังแนวต้นไม้ ดวงตาหลายคู่สะท้อนแสงอย่างกระหาย

        สัตว์อสูรมังกรหลากหลายชนิดทยอยปรากฏตัว บางตนมีเกล็ดสีหม่น บางตนมีเขาโค้งยาว

        บางตนตัวเตี้ยล่ำแต่แฝงพละกำลังมหาศาล พวกมันต่างส่งเสียงคำรามหมายจะกลืนกินซากพยัคฆ์มังกรสีชาดที่นอนแน่นิ่ง

        ทว่าก่อนที่พวกมันจะทันได้เข้าใกล้ หวงเยี่ยก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พลังวิญญาณภายในร่างของเขาเริ่มไหลเวียนอีกครั้ง

        “ครืนนนนนนนนน!”

        ทันใดนั้นรากไม้สีทองม่วงนับไม่ถ้วนก็ผุดทะลุพื้นดินขึ้นมาอย่างฉับพลัน

        ดินแตกกระจายเป็นวงกว้าง รากเหล่านั้นหนาแน่นและแหลมคม ปลายรากเปล่งประกายราวกับถูกหล่อหลอมด้วยแสงดารา

        พวกมันได้แทงทะลุร่างสัตว์อสูรมังกรที่กำลังกรูกันเข้ามาอย่างไร้ปรานี

        รากไม้เหล่านั้นเคลื่อนไหวดุจสิ่งมีชีวิต มีจังหวะและทิศทางที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์

        สังหารทุกสิ่งที่ก้าวล้ำเข้ามาในรัศมีโดยไม่เหลือโอกาสให้ดิ้นรน ครอบคลุมทุกทิศทางโดยไม่เว้นช่องว่าง บางเส้นบิดตัวรัดร่างเหยื่อแน่น บางเส้นเจาะทะลุจากพื้นขึ้นสู่ท้องฟ้า เลือดไหลอาบเกล็ดและลำต้น กลายเป็นภาพแห่งหายนะที่โหดเหี้ยมและงดงามในคราวเดียว

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสอง ได้รับแต้มวิญญาณ 500 แต้มค่ะ】

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสาม ได้รับแต้มวิญญาณ 3,000 แต้มค่ะ】

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับสี่ ได้รับแต้มวิญญาณ 20,000 แต้มค่ะ】

        【สังหารสัตว์อสูรมังกรระดับหนึ่ง ได้รับแต้มวิญญาณ 100 แต้มค่ะ】

        เสียงคำรามแปรเปลี่ยนเป็นเสียงโหยหวน ก่อนจะค่อยๆเงียบลง เหลือเพียงภาพรากสีทองม่วงที่ชูชันอยู่ท่ามกลางซากร่างนับไม่ถ้วน

        หวงเยี่ยยืนอยู่กลางศูนย์กลางของอาณาเขต พร้อมกับมุมปากที่แสยะยิ้มขึ้น

        “เห็นไหมละคนสวย!”

        “ถ้าเจ้าชายเอาจริงขึ้นมา..”

        “อสูรมังกรพวกนี้ก็ไร้ค่า!”

        ท่าทางของเขาเจือความหยอกเย้าและแฝงความมั่นใจอย่างชัดเจน

        【เข้าใจแล้วค่ะโฮสต์】

        【เจ้าชายของระบบแข็งแกร่ง จนดิฉันผิดไปแล้วละค่ะ】

        【ได้โปรดลงโทษระบบคนสวยผู้นี้ด้วยเถอะน่า คิกคิก】