มารสำราญรม ภาค.โลกใบเล็ก

ซุนนาน ณ ตอนนี้ตัวมันเอามือลูบแก้มทั้งสองข้างของมันที่บัดนี้แดงก่ำไปหมดแล้ว ท่านแม่แปดวันนี้ช่างโหดร้ายต่อมันไม่น้อยเลย

หากแต่ในไม่ช้าเมื่อมันเห็นท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของมันหันหลังให้ตัวมันจากนั้นไม่ช้านางก็ถอดเสื้อของนางออก ตัวซุนนานนั้นหาได้เข้าใจไม่ มันจึงถึงกับต้องออกปากถามแม่แปดของมัน "ท่านแม่แปดเสื้อผ้าเป็นอะไรรึขอรับมีแมลงอยู่ภายในนั้นหรือ" ซุนนานตัวมันกล่าวด้วยความไม่รู้จริงๆ

แม่แปดซุนเฟิ่งย่าร้อง!!!หึ อีกครั้งจากนั้นไม่ช้านางก็เกล้าผมของตัวนางเองขึ้น ท่วงท่าของนางนั้นเมื่อดูจากด้านหลังช่างเย้ายวนใจเกินบรรยาย

"ซุนน้อยของแม่แปด ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องใช้สตรีฝึกฝนร่วมบำเพ็ญรึ แม่แปดของเจ้าไม่ใช่สตรีรึ"

เมื่อแม่แปดซุนเฟิ่งย่าพูดมาถึงตรงนี้คนที่ทั้งเขินทั้งอายกับไม่ใช่นางหากแต่เป็นตัวมันซุนนาน "อ๋อ..." ซุนนาน ณ ตอนนี้ตัวมันราวกับเป็นคนบ้าใบ้จะพูดสิ่งใดก็ดูล้วนจะไม่ถูกต้อง ไม่ช้าตัวมันก็ได้ยินเสียงหัวเราะ คิกคักของสตรีเพศดังออกมา แน่นอนนั่นเป็นเสียงของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของตัวมันที่กำลังหัวเราะคิกคักออกมา ทำให้ใจของตัวมันซุนนานเต้นตูมตามไม่น้อย คล้ายกับคิดว่าท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่ากำลังกลั่นแกล้งตัวมันเล่นอีกแล้วหรือ

หากแต่ไม่ช้าพอมันได้ยินเสียงจริงจังของนางมันก็พลันเข้าใจถึงบางสิ่ง

"ซุนน้อยของแม่แปด เจ้ารู้หรือไม่โลกใบนี้นั้นแสนวุ่นวายถึงเพียงไหน ผู้คนส่วนใหญ่ต่างตกระกำลำบาก ส่วนผู้คนส่วนน้อยครอบครองทุกสิ่ง หากวันหนึ่งตัวเจ้าไม่ได้อยู่บนจุดสูงสุด ตัวเจ้าและคนที่เจ้ารักทั้งหลายก็ไม่มีวันเป็นตัวของตัวเองได้ คล้ายต้องเดินวนเวียนอยู่ในมือของผู้อื่นตลอดเวลา หากตัวเจ้าไม่ทำตามพวกมัน ไม่ช้าชีวิตของเจ้าก็คงไม่ต่างจากบิดาของเจ้า มีแต่เจ้าต้องเป็นผู้เข้มแข็งเท่านั้น เจ้าจึงจะสามารถปกป้องคนที่เจ้ารักได้อย่างแท้จริง แม่แปดหวังว่าเจ้าจะนำพาตระกูลซุนของเราไปสู่ความยิ่งใหญ่อีกครั้ง แม่แปดเหนื่อยหน่ายแล้วกับการต้องสูญเสียคนที่แม่แปดรัก ซุนนานแม่แปดไม่อยากเสียเจ้าไปเจ้ารู้หรือไม่ ดังนั้นต่อจากนี้เจ้าอย่ากังวลอีกต่อไป หากเจ้ามีอะไรในใจก็อย่าได้เก็บไว้คนเดียว แม่แปดคนนี้จะคอยอยู่เคียงข้างเจ้า พร้อมแบ่งเบาภาระไปกับเจ้าเอง และแม่แปดคนนี้พร้อมสนับสนุนเจ้าทุกสิ่ง ขอแค่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ต่อไป มีชีวิตอย่างมีความสุขก็พอแล้ว"

"ท่านแม่..." ซุนนานกล่าววาจาราวกับมีความรู้สึกผิดในใจยิ่ง

"ซุนนานหากจะมีอะไรที่มารดาคนนี้อยากขอร้องเจ้าให้เจ้ารับปากมันก็มีอยู่เพียงแค่สองเรื่อง..." แม่แปดซุนเฟิ่งย่าพูดจบประโยคนี้นางก็บิดกายหันมาสองมือของนางโอบอุ้มปกปิดเต้าอกเนียนนุ่มทั้งสองข้างไว้ "เรื่องแรกแม่แปดยังไม่ขอร้องเจ้าในวันนี้เรื่องนี้เป็นเรื่องในใจของแม่แปดมานานแสนนาน หากแต่เรื่องที่สองนั้นเจ้าสามารถทำเพื่อแม่แปดได้ทันที นับจากวันนี้ไปเจ้าต้องจำไว้เจ้าต้องรักและดีกับแม่แปดคนนี้ให้มากๆ รู้ไหม"

เมื่อแม่แปดซุนเฟิ่งย่ากล่าวจบ นางก็ขยับกายของนางเข้าแนบชิดกับซุนนานจากนั้นก็โอบกอดซุนนานแน่น คล้ายบอกเป็นนัยว่าชีวิตนี้ของนางได้ฝากไว้ในมือของซุนนานแล้ว

ซุนนานหลับตาแล้วคิดนึกถามความรู้สึกของตัวมันเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นไม่นานสองมือของมันก็โอบอุ้มเรือนกายของแม่แปดซุนเฟิ่งย่า จากนั้นซุนนานตัวมันก็ดึงรั้งร่างแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของมัน ก่อนที่ในไม่ช้าหนึ่งบุรุษและสตรีต่างจดจ้องมองซึ่งดวงเนตรนัยน์ตาของกันและกัน

ซุนนานตัวมันในตอนนี้บอกได้เลยว่ามันมองเห็นดวงเนตรที่สั่นไหวสะท้านและเขินอายยิ่งในสายตาของแม่แปดซุนเฟิ่งย่า มันเอามือของมันสัมผัสแนบไปกับริมฝีปากของนางและเคล้าคลึงสัมผัสมันอย่างนิ่มนวล

"แม่แปดซุนน้อยรับปากขอรับ ตลอดชีวิตของซุนน้อยจะรักและดีกับท่านแม่แปดให้มากๆ และดีกับแม่แปดตลอดไป ตลอดชีวิตของซุนนาน"

ซุนเฟิ่งย่านางพยักหน้ารับอย่างเขินอายด้วยความพอใจ ริมปากของซุนนานไม่ช้าก็เข้ามาโรมรันเคล็ดวิชามหารัญจวนกำลังถูกสำแดงอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้นั้นแตกต่างไปจากเดิม มันมีห้วงความรู้สึกของบุรุษและสตรีที่ห่วงหาซึ่งกันและกันแฝงเข้ามาภายในด้วย

รสของห้วงรัญจวนใจในครั้งนี้จึงเผ็ดร้อนกว่าที่เคย ซุนนานตัวมันนั้นสองมือไม้กำลังร่ายรำไปทั่วเรือนกายของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอย่างชำนิชำนาน ชิวหาแลริมฝีปากนุ่มของมันก็รุนแรงรุกไล่ซอกไซ้ไปทั่วเรือนกายของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอย่างไรกังวล

"อ๊าาา อาาา" เสียงครางเบาๆ ของซุนเฟิ่งย่าดังออกมาอย่างไม่เขินอาย มันดังออกมาเป็นระยะๆ ตลอดห้วงรัญจวนใจนี้

แต่ในครั้งนี้นางมิอาจจะคาดคิดซุนนานนั้นจะย่ามใจต่อนางถึงเพียงถึงขนาดใช้ใบหน้าของมันที่มีริมฝีปากนำพร้อมชิวหาอันร้ายกาจบุกรุกแดนเร้นลับของสตรีส่วนต่างๆ ของนางอย่างรุนแรง ท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่ายามที่นางเจอซุนนานรุกไล่แบบนี้นางก็มิอาจจะรู้ตัวและตั้งหลักได้ทัน หลังจากที่ตัวซุนนานจู่โจมเต้าอกและยอดปทุมถันคู่งามของท่านแม่แปดจนหนำใจ

แดนเร้นลับของแม่แปดนั้นเป็นดังลูกเต้าตาลที่มีลักษณะอวบอิ่มมีน้ำมีนวล สวนดอกไม้เหนือเนินสตรีของนางก็ดุจสวนดอกหญ้าที่เรียวเล็กไม่แข็งไม่หยาบไม่กระด้างเรียวมือจนเกินไป มันสลวยไปทางทิศลู่ลงพร้อมบรรจบกันอย่างดี สวยงามโดยมิต้องจัดแต่งมากมาย ยอดปลายแห่งจุดกระสันรัญจวนของสตรีของนางก็สวมหมวกกันฝนคล้ายเอียงอายที่จะถูกสัมผัส ทั่วแดนเร้นลับสตรี ส่วนใดที่ควรแดงก็แดงระเรื่อพอดี สวนใดควรชมพูก็ชมพูพอดีอย่างพอเหมาะ นับได้ว่าเรือนกายของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่านั้นช่างเป็นเรือนกายของสตรีที่วิจิตรที่หาได้ยากยิ่ง งดงามทั่วทุกแดนไปเสียหมด

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงครางลากยาวอย่างห้ามมิได้ มือไม้ของนางดึงรั้งคว้าจับไปทั่ว การรุกไล่และเคล้าคลึงของซุนนานในครั้งนี้นางรู้สึกเกินบรรยายไปมากหลายเหลือเกิน คาดหมายได้ว่ายามนี้นางถูกซุนนานเปิดจุดชีพจรน้อยใหญ่ทั่วร่างกายจนครบแล้ว เรือนกายของนางทั่วแดนแดงฉ่ำและไวต่อการถูกสัมผัสยิ่ง ไอปราณในร่างก็ราวกับคลุ้มคลั่งมิอาจจะควบคุมได้ ราวกับว่ามันกำลังทิ่มแทงนางให้เสียวกระสันทั่วเรือนกายไปหมด

และยิ่ง ณ จุดกระสันรัญจวนของสตรีเพศของนางที่ยามนี้กำลังถูกโรมรันด้วยชิวหาอันร้ายกาจของเจ้าซุนน้อยของนาง ที่มิใช่เพียงเลียลิ้นสัมผัสธรรมดา หากแต่ห้วงเวลาใดที่มันควรดึงสัมผัสซึ่งจุดกระสันมันก็ถูกดึง ห้วงเวลาใดควรดูดเน้นจุดกระสันรัญจวนของสตรีเพศมันก็ถูกดูดเน้น ไม่ช้า ไม่ไหวจนเกินไป พอดิบพอดีจนเกินบรรยาย นางมิอาจจะรู้ได้เลยเหตุใดซุนนานถึงได้เข้าใจในเรือนกายของตัวนางได้มากกว่าตัวนางเองเช่นนี้

ซุนเฟิ่งย่ายามนี้นางราวกับสตรีที่ไร้ซึ่งจริตจะก้าน ไร้ความเอียงอาย นางกรีดร้องครางไปกับห้วงความกระสันเสียวนี้อย่างห้ามมิได้ โชคดีในดงอสูรเช่นนี้มิมีใครอยู่แน่นอน ทั่วเรือนกายของนางที่สั่นเกร็ง สองมือไม้ของนางก็บิดเกร็งจิกไปที่เสื้อผ้าและข้าวของที่อยู่ใกล้มือ

ใบหน้าของนางถึงกับต้องขบปากกัดฟันอย่างมิอาจจะห้ามได้ นางพยายามจะกลั่นเสียงครวญครางที่น่าละอายเหล่านี้หากแต่นางก็หาทำได้ไม่ "อ๊าาา อาาา อาาาาาาาาาาาาา" ทุกเส้นเสียงของนางลากยาว ไม่ช้าในที่สุดจุดสิ้นสุดก็มาถึงพร้อมเสียงลากยาวที่ไม่อาจจะอดกลั้น "อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

ทั่วแดนเร้นลับของสตรีเพศบัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำรักรัญจวนใจของสตรี กลิ่นกายของนางทั่วเรือนกายปรากฏกลิ่นหอมเย็น คาดว่านี่น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของเคล็ดวิชามหารัญจวน ซุนนานยกตัวขึ้นก่อนที่จะประทับริมฝีปากของตนแนบชิดไปกับริมฝีปากของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่า แล้วก็ค่อยๆ ส่งแก่นหยินบริสุทธิ์ที่มันกลั่นมาส่งคืนเรือนกายของนาง

ซุนเฟิ่งย่าได้รับความรู้สึกแสนสบายจากแก่นหยินเย็นนี่อีกครั้ง ตอนนี้น่าเริ่มรู้สึกคุ้นชินกับมันบ้างแล้ว

หากแต่การก้าวเข้าสู่ห้วงสุดท้ายของความรัญจวนใจในครั้งนี้ ซุนเฟิ่งย่าสำหรับนางนั้นนับว่าความรู้สึกนี้เกินกว่าที่นางคาดการไว้มากนัก ตัวนางมิรู้เลยว่ายามนี้นั้นซุนน้อยของนางจะโรมรันในห้วงรัญจวนใจได้ถึงอกถึงใจนางถึงเพียงนี้

หากครั้งที่แล้วคือยอดเยี่ยม แล้วครั้งนี้นางควรจะพูดว่าอะไร ซุนเฟิ่งย่าบัดนี้นางเอียงอายเหลือเกินที่จะคิดถึงมัน ยามนี้นางได้แต่ค่อยๆ หยิบจับและมองหาชุดเสื้อผ้าของนาง ยังกับสตรีแรกบริสุทธิ์ที่ไม่คุ้นชินเรื่องบุรุษและสตรี

ซุนนานราวกับรู้ใจนางค่อยๆ หยิบจับชุดเสื้อผ้าที่บัดนี้ยับยู่ยี่ไปหมดแล้วของแม่แปดเฟิ่งย่าขึ้นมาสวมใส่ให้นาง

แม่แปดเฟิ่งย่าหันหลังให้ซุนนานก่อนที่จะค่อยๆ กางแขนออกให้ซุนนานช่วยนางสวมใส่ชุดให้นาง

หากแต่ไม่รู้ทำไมตัวซุนนานกับคิดซุนซนแกล้งทำมือไม้แอบบีบสัมผัสเต้าอกที่บัดนี้ยอดปทุมถันคู่นั้นยังชูช่อแข็งเป็นไตเพราะพึงผ่านศึกสัประยุทธ์แห่งบุรุษและสตรีเพศ มันจึงแกล้งแอบคำคลึงและสัมผัสยอดปทุมถันที่แข็งเป็นไตนั้นอีกคราว คล้ายตั้งใจมิตั้งใจ

"อ๊าาา" ซุนเฟิ่งย่าร้องครวญครางเบาๆ อีกครั้ง นางมิอาจจะคิดเลยว่าเจ้าตัวน้อยของนาง พอนางปล่อยกายปล่อยใจให้มันย่ำยีทำชำเรารักเช่นนี้ มันจะกล้าแอบกลั่นแกล้งนางอีก

"เพี๊ย..." เสียงตีมือดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ซุนเฟิ่งย่าจะหันกลับปลายนิ้วของนางจิ้มชี้ไปที่จมูกของซุนนานเบาๆ พร้อมกล่าววาจาต่อว่าซุนนาน "ซุนน้อยนิเจ้ากล้ากลั่นแกล้งแม่แปดของเจ้ารึ เพียงแค่แม่แปดปล่อยกายปล่อยใจให้เจ้าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เจ้าก็ยังย่ำยีมันไม่ถนอมเลยนะ แถมตอนนี้ยังพร้อมรังแกแม่แปดอีก"

ซุนนานได้แต่ยิ้มๆ แล้วเกาใบหน้าของตัวมันเองเบาๆ มันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอมันทำเช่นนี้แล้วมันกับมีความสุขหนักหนายิ่งกว่าเดิม ความผิดในใจมันนั้นไม่มีเลย แถมยังรู้สึกพึงใจเสียอีกที่เห็นทีท่าเขินอายของท่านแม่แปดของมันเป็นเช่นนี้

"ซุนน้อยเจ้าต้องโดยแม่แปดลงโทษ เจ้าต้องรู้ว่ามีแต่แม่แปดกลั่นแกล้งเจ้าได้ เจ้ามิมีสิทธิ์กลั่นแกล้งแม่แปด" ซุนเฟิ่งย่านางเอาสองมือเรียวงามเกี่ยวข้องไปที่ลำคอของซุนนาน ก่อนที่นางจะยืดเท้าเขย่งขาของนางให้ริมฝีปากของนางจูบสัมผัสซึ่งริมฝีปากของซุนนาน คราวนี้นางกลายเป็นฝ่ายรุกไล่บ้างแล้ว

ไม่ช้าเสียงหัวเราะเบาๆ ก็ออกมาจากปากของซุนเฟิ่งย่า นางจับมือของซุนนานก่อนจะบอกว่าตอนนี้เวลาผ่านไปนานแล้ว ควรเร่งรีบมิเช่นนั้นเมื่อกลับสู่ถ้ำเร้นลับโดยไม่มีของป่าและผลไม้ใดๆ เกรงว่าเจ้าอ้วนตัวน้อยซุนผูจะงอแงไม่ยอมเป็นแน่

"ซุนน้อยพวกเราต้องรีบแล้ว"

.

.

.

ตลอดทางในครั้งนี้ตัวของซุนนานและซุนเฟิ่งย่า

ทั้งสองบุรุษและสตรีต่างที่มีห้วงอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายต่อกัน

มันเป็นดังหนึ่งแรกราตรีในคืนวิวาห์ แม้สถานะที่ทั้งสองมีต่อกันจะแปลกประหลาดนักก็ตาม

.

.

.

และในร่างกายของซุนนานยามนี้ ตัวมันก็ต้องยอมรับ เคล็ดวิชามหารัญจวนของมันนั่นเมื่อได้มีการกลั่นปราณแก่นหยินและห้วงอารมณ์อันลึกล้ำเช่นนี้ ปริมาณปราณและแก่นหยินก็สกัดเก็บได้มากกว่าเดิมนัก ขอบเขตกระแสพลังปราณที่มันปกติจะกลั่นได้และกักเก็บที่เคยมีราวๆ ผู้ฝึกปราณระดับชุบร่างขั้นต้น [ผู้ฝึกปราณระดับ 2 ขั้น 1] ตอนนี้มาอยู่ระดับชุบร่างขั้นกลาง [ผู้ฝึกปราณระดับ 2 ขั้น 3] ในทันที สิ่งนี้คงเกิดจากจำนวนแก่นหยินที่ได้กลั่นและกักเก็บมีจำนวนมากขึ้นเป็นแน่ นอกจากนั้นท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของมันก็ยังเป็นผู้ฝึกปราณระดับชีพจรทวาร ขั้น 4 [ผู้ฝึกปราณระดับ 3 ขั้น 4]

ซึ่งเมื่อเรื่อนกายของนางมีปริมาณกระแสปราณมากตัวมันที่ได้รับปราณก็มากเช่นกัน หากแต่สิ่งหนึ่งที่ตัวซุนนานรู้ คือปริมาณกระแสปราณที่สะสมในร่างของมันนั้นไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะมันมีเพิ่มมีลดได้เสมอ

หากแต่มีเพียงแก่นหยินเท่านั้นที่เป็นประโยชน์ต่อมันอย่างแท้จริง ซึ่งหากมันกลั่นปราณและสะสมแก่นหยินสตรีได้มากพอนอกจากแก่นเสมือนมันจะมั่นคงแล้ว มันยังสามารถจุดไฟหยินบริสุทธิ์ในกายได้อีกด้วย หากแต่ดูเหมือนการจุดไฟหยินในกายจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่ทำได้ในเร็วๆ วันนี้