“คุณผู้ชาย หมาตัวนี้มันเก่งจริงๆ เลยครับ” ก่อนจะกลับคนส่งของ จึงอดชมไม่ได้
ทั้งสามสิบกว่าตัว เดินตามเจ้าดำกลับขึ้นไปบนเขาอย่างเชื่อฟัง รอจนเจ้าดำกลับไปเล่นเป็นเพื่อน เหมิงเหมิง พวกมันจึงเริ่มซนขึ้นมาอีกครั้ง
ดีที่เขตสัตว์เลี้ยงนั้นกว้าง พวกมันเลยไม่คิดจะออกมาเพ่นพ่านข้างนอก
ผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมง ร้านปศุสัตว์ก็เอาสัตว์ที่ซื้อไว้มาส่ง รอบนี้มากันหกคน ขับรถมากันถึงห้าคันใหญ่ๆ พวกเขาจัดการเรื่องขนส่งจนเรียบร้อย
จางฮ่าน ยืนใต้ต้นเหลยหยางพลางมองไปรอบๆ พวกสัตว์ต่างๆ กำลังสนุกคึกคักกับสถานที่ใหม่
ส่วนพืชพันธุ์ที่ปลูกลงไปนั้นก็โตเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ทางด้านเขตสัตว์เลี้ยง เหมิงเหมิง โยนของเล่นให้พวกมะหมาเล่นกันอย่างอึกทึก ส่วนในอุ้มแขนของเธอนั้นก็มีชิวาว่า ที่นอนขี้เกียจอยู่ แล้วเจ้าดำล่ะ?
มันไม่ยอมทิ้งโอกาสที่จะได้ทำเท่ไปอย่างแน่นอน มันคอยยืนดูความเรียบร้อยรอบพื้นที่ ท่าทางเหมือนนายกลงมาพบปะประชาชนยังไงยังงั้น พอมันเห็นหมาตัวไหนทำท่าจะออกไปนอกพื้นที่ มันก็พุ่งตัวเข้าไปงับแล้วสะบัดเจ้าพวกนั้นลอยไปในอากาศ ถึงพวกมันตกลงบนทุ่งหญ้าจะไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่ก็มีอาการงงๆ อยู่บ้าง พอเป็นอย่างนี้บ่อยเข้า พวกมันก็ไม่กล้าทำท่าจะออกไปเล่นนอกเขตอีก กลายเป็นว่ามารุมเป็นกระจุกอยู่ใกล้ๆ เหมิงเหมิง
จางฮ่าน เห็นแบบนั้น ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ ทุกอย่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่างตามที่เขาคิดเอาไว้
หลังจากเขาป้อนน้ำฉุนหยางให้สัตว์ต่างๆ เรียบร้อย เขาก็ตามไปเล่นเป็นเพื่อนกับ เหมิงเหมิง
พอได้เวลาอาหารกลางวัน จางฮ่าน ก็พา เหมิงเหมิง ลงเขาออกไปหาอะไรกิน แล้วก็เลยไปดูความคืบหน้าที่ร้านอาหาร งานเดินไปอย่างรวดเร็ว การตกแต่งภายในร้านใกล้จะแล้วเสร็จในเวลาอีกไม่กี่วัน
“คุณจาง คุณมาแล้ว” จ้าวข่ายออกมาต้อนรับ
“งานเดินไปไวดีนี่” จางฮ่าน พยักหน้าด้วยความพอใจ
“คุณจางสั่งมาทั้งที แน่นอนต้องไวอยู่แล้วล่ะครับ อีกประมาณสองวันทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย ใช่แล้วป้ายหน้าร้านนี่ คุณจางจะให้ผมทำใหม่ให้ด้วยมั้ยครับ?” จ้าวข่ายพูดขึ้น
“ใช่ๆ เปลี่ยนให้ผมด้วย” จางฮ่าน ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เขาไม่ได้คิดเรื่องชื่อร้าน
“ผมมีญาติทำป้ายอยู่ คุณจางคิดชื่อมาสักอย่าง ผมทำให้คุณฟรีๆ เป็นของแถม” จ้าวข่ายออกตัว
“เอาเป็นชื่อ....สบายๆ แบบ เหมิงเหมิง” จางฮ่าน ตั้งชื่อมั่วๆ
“ตกลงครับ สบายๆ แบบ เหมิงเหมิง เรื่องสีกับตัวหนังสือมีอะไรจะเพิ่มเติมมั้ยครับ?” จ้าวข่ายถาม
“พื้นสีดำตัวหนังสือสีขาวทั่วไปนี่แหละ แต่ใส่รูปการ์ตูนไว้หน้าชื่อสักหน่อย เดี๋ยวคืนนี้ผมส่งรูปไปให้ ทำออกมาดีๆ หน่อย เรื่องเงินผมยินดีจ่ายให้ตามปกตินั่นแหละ” จางฮ่าน ตอบ
“ตกลงครับ งั้นคงต้องขอบคุณคุณจางแล้วล่ะครับ” จ้าวข่ายยิ้มตอบ
เสร็จธุระตรงนี้แล้วเขาก็ขับรถพา เหมิงเหมิง กลับไปที่เขาจันทรา
เหมิงเหมิง เล่นกับน้องหมาอย่างสนุกสนาน จางฮ่าน นั่งเรียนภาษาอังกฤษอยู่ข้างๆ
เพียงแค่สามชั่วโมง เขาก็สามารถฟังเข้าใจได้หมด แบบทดสอบทุกอย่างก็ทำได้แบบผ่านฉลุย พอเป็นแบบนั้นเขาก็เริ่มเรียนภาษาอื่นต่อ ช่วงเวลายามบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าดำพอหมดสนุกกับการโชว์กร่างก็วิ่งเข้ามาเล่นกับ เหมิงเหมิง ท่าทางประจบประแจง
เวลาใกล้ค่ำ จางฮ่าน ก็หิ้วถังไปรีดนมวัว นมแพะเอากลับไปให้สองแม่ลูกได้กิน
“เหมิงเหมิง ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว บอกลาเจ้าพวกนี้พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเล่นด้วยกันใหม่” จางฮ่าน หิ้วถังนมเดินมาเรียก
เหมิงเหมิง ได้ยินก็ลุกขึ้น “เจ้าดำแล้วก็...เอ่อ...ทุกตัวเลย บ๊าบบายนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่นด้วยใหม่”
พูดจบก็วิ่งเหยงๆ ไปด้านหน้าจางฮ่าน “ป๊ะป๋า มะหมาเยอะขนาดนี้ พวกมันชื่ออะไรกันบ้างเหรอ”
“เอ่อ...” จางฮ่าน ไม่รู้จะตอบยังไง “ก็เรียกตามพันธุ์ของพวกมันแล้วกัน ตัวผู้ก็ใส่คำว่าใหญ่พ่วงลงไป ตัวเมียก็ใส่คำว่าเล็กลงท้าย เรียกพวกมันตามนี้แหละ”
“ฮ่าๆ ๆ ” เหมิงเหมิง ได้ยินก็หัวเราะ เดินตาม จางฮ่าน ไป
จางฮ่าน ขับรถไปทางถงเหลาวาน ตั้งใจจะไปหาจางลี่ ระหว่างทางก็โทรไปหาเธอ จางลี่กำลังจะออกไปทำงานพอได้รับโทรศัพท์ก็รอเขาอยู่ที่นั่น
ยี่สิบนาทีต่อมา จางฮ่าน ก็มาถึง
“สวัสดีค่ะพี่จาง ไอ้หยา สาวน้อยนี่น่ารักจังเลย” รีฮันน่าเปิดประตูออกมาต้อนรับ
“พี่ นั่นหิ้วอะไรมาด้วย? นมเหรอนั่น?” จางลี่ถามอย่างสงสัย
“ใช่แล้ว ถังใหญ่เป็นนมวัว ถังเล็กก็นมแพะ เอามาฝากพวกเธอน่ะ พวกเธอก็เอาไปอุ่นเอาเองแล้วกัน” พูดเสร็จ จางฮ่าน ก็เอานมพวกนั้นไปไว้ในครัว
“ในตู้เย็นก็ยังมีนมตั้งเยอะแยะ จะซื้อมาให้ลำบากทำไม?” ปากเธอก็บ่นไปเรื่อยเปื่อย แต่ใจเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“เหมือนกันที่ไหนล่ะ นมพวกนี้มาจากวัวกับแพะที่ฉันเลี้ยงเองกับมือเชียวนะ” จางฮ่าน หัวเราะ “อย่าดูถูกเชียวนะ นมพวกนี้ไม่ใช่ว่ามีเงินก็จะซื้อได้นะจะบอกให้”
“น่าอิจฉาจริงๆ มีพี่ชายน่ารักแบบนี้” รีฮันน่าปลื้มแทน “พี่จางคะ เด็กคนนี้เป็น....” รีฮันน่าชี้ไปที่ เหมิงเหมิง อย่างสงสัย
“หนูๆ ๆ หนูชื่อ เหมิงเหมิง เป็นลูกของป๊ะป๋า” เหมิงเหมิง ตอบ
“ลูกสาว?” รีฮันน่ายิ้มเจื่อน “นี่พี่มีลูกกับเขาแล้ว?”
“ใช่แล้ว” จางฮ่านพยักหน้ารับ ยื่นขวดน้ำให้จางลี่ “ดื่มซะสิ”
“ดื่มทำไม? ฉันไม่ได้หิวน้ำซะหน่อย” จางลี่ไม่เข้าใจ
“เอาให้ดื่มก็ดื่มๆ เข้าไปเหอะน่า” จางฮ่าน ยัดเยียด
“รีบดื่มเข้าคุณอา ดื่มแล้วจะได้ขี้แตก” เหมิงเหมิง เชียร์
“ก็ได้ ดื่มก็ดื่ม” จางลี่เปิดขวดยกซดรวดเดียวหมดขวด
“นี่มันอะไร? ไม่ใช่นมนี่นา? ทำไมกินแล้วรู้สึกดีแบบนี้?” จางลี่สงสัย
“น้ำนี่กินแล้วจะขี้แตก” เหมิงเหมิง ชิงตอบ
จางลี่หัวเราะไม่ได้สนใจที่ เหมิงเหมิง พูดเท่าไหร่ แต่พอสักพักก็เริ่มปวดมวนในท้อง
“พี่ นี่ให้ฉันกินยาถ่ายเข้าไปหรอกเหรอ? จำเอาไว้เลยนะ” จางลี่ จ้องตาเขม็ง รีบวิ่งขมิบตูดไปเข้าห้องน้ำ
จางฮ่าน ได้แต่หัวเราะ บอกลารีฮันน่าเสร็จก็อุ้มเหมิงเหมิงลงไปชั้นล่าง
ยี่สิบนาทีต่อมา
“โอ้โหยว ทำไมขี้พุ่งได้ขนาดนี้” จางลี่เดินหมดแรงออกมาจากห้องน้ำ
“ว๊าว” รีฮันน่าเห็นจางลี่ก็ร้องขึ้นมา
จบตอน
271K
