การจะตามสืบเรื่องของคุณชายสือสองพี่น้องนักสืบเห็นว่าต้องทำอย่างรอบคอบเพราะหลังจากที่พวกเขาไปแวะโรงน้ำชาของจู้หย่งปังแล้วได้รับรายงานว่าเมื่อวานคนของสือเหวินกวางจับผู้ต้องสงสัยรายหนึ่งไปซ้อมเช้าวันนี้จึงส่งผู้อารักขามาตรวจกระดานสำนักเปี่ยนฝูที่หน้าโรงน้ำชาอีกคำรบ
“ตอนนี้เบาะแสเกี่ยวกับสือเหวินกวางมีมาเพิ่มไม่น้อยนับว่าเบาแรงพวกเราไปได้มากข้ากับซ่งเหรินจีกำลังเรียบเรียงข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาไว้ให้พวกเจ้าได้อ่าน”
เหลียงเจินซินหยิบเอาเศษกระดาษเป็นแถบๆที่มีผู้เขียนสิ่งที่เกี่ยวกับคุณชายสือลงไปแล้วหย่อนไว้ในกล่องรับเบาะแสที่จู้หย่งปังตั้งไว้หน้าโรงน้ำชาด้วยความทึ่ง
“สมกับที่เป็นสำนักข่าวจริงๆเสี่ยวเหวินเจ้าดูสิ พวกเขาเขียนนิสัยใจคอและพฤติกรรมบางอย่างของสือเหวินกวางเอาไว้ด้วย อย่างคนนี้ว่าคุณชายสือมักจะนัดหมายกับสหายไปสังสรรค์โรงเตี๊ยมนอกเมืองอีกคนก็ว่าสือเหวินกวางชอบไปเหลาสุราต้นสน อืม...ช่างน่าสนใจ”เหลียงเจินซินชื่นชมแนวคิดของจู้หย่งปังที่ทำให้ได้เบาะแสมากมายในเวลาอันสั้น
“หากเราทำให้คนทุกคนช่วยเป็นหูเป็นตาแทนเราก็เท่ากับว่าเรามีหูนับร้อย เรามีตานับพัน” จู้หย่งปังเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ
“เจ้าพูดถูกต่อไปเจ้าเป็นผู้หนึ่งที่มีความสำคัญยิ่งต่อแคว้นจินเป็นแน่เพราะยิ่งขยายสายข่าวได้มาก เรายิ่งรู้ทุกอย่างได้กว้างขวางมาก”
“ขอบคุณที่ชื่นชมข้าตอนนี้ข้ากำลังติดต่อสหายต่างเมืองเพื่อจัดตั้งสาขาสำนักข่าวเปี่ยนฝูแล้ว”
“หือ!”สองพี่น้องนักสืบหันไปสบตากัน “เจ้าช่างร้ายกาจนัก!”
“เห็นทีเราต้องเปิดรับผู้มาช่วยงานสรุปข้อมูลให้กับซ่งเหรินจีเสียแล้วล่ะเพราะข่าวที่เขามายามนี้มีมากจนเขียนสรุปออกมาแทบไม่ทันแล้ว” จู้หย่งปังรีบเสนอ
“เราก็รับพวกบัณฑิตสอบตกมาช่วยงานสิหลายคนก็ไม่ยอมกลับบ้านเกิดเพราะอับอายอยากจะรอสอบปีหน้ามิใช่หรือ?งานของเราเหมาะกับพวกเขานัก”
“เจ้าสำนักตกลงแล้วใช่หรือไม่?”
“ใช่!ให้เจ้าดำเนินการได้เลย”เหลียงเจินซินได้เห็นสมุดสรุปข้อมูลที่ซ่งเหรินจีทำแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจควักเงินออกมาให้อีกหนึ่งร้อยตำลึงยื่นให้จู้หย่งปัง “เจ้ารับคนอีกห้าคนได้เลย อีกอย่าง...เจ้าประกาศรับจ้างสืบข่าวได้เลยทั้งสืบหาคน สืบเรื่องคนและสืบเรื่องที่พวกเขาต้องการจะรู้สำนักของเราจะได้มีเงินเข้าเสียทีอ้อ...อย่าลืมทำบัญชีให้ข้าด้วยในฐานะที่เจ้าสองคนถือว่าช่วยข้าทำสำนักเปี่ยนฝูให้ข้าจะแบ่งเงินให้พวกเจ้าน้อยกว่าข้าสักเล็กน้อยก็แล้วกันดีหรือไม่?”
“ดีๆขอบคุณเจ้าสำนัก” จู้หย่งปังกับซ่งเหรินจียิ้มกว้างยกมือขึ้นขอบคุณ เหลียงเจินซิน
“เอาล่ะพวกข้าต้องไปสืบเรื่องถานมู่เจ๋อกับสือเหวินกวางกันก่อน” ไป๋ฉิงเหวินมองแดดจากนอกหน้าต่างก็เห็นว่าสายมากแล้ว“พวกเจ้าสรุปเรื่องพวกเขาได้ว่าอย่างไรบ้าง?”
ซ่งเหรินจีรีบส่งกระดาษที่คัดลอกข้อมูลของคุณชายทั้งสองส่งให้ไป๋ฉิงเหวิน
“อย่าลืมจัดการเรื่องที่ข้าบอกเสียเล่า?”เหลียงเจินซินรีบกำชับ
“ได้ ข้าจะจัดการทันที”
บ่ายนั้นเมื่อกระดานของสำนักข่าวเปี่ยนฝูประกาศรับงาน “สืบสารพัด”ก็มี ผู้ตรงเข้ามาว่าจ้างงานในทันทีถึงสิบงานและเพื่อเพิ่มรายได้จู้หย่งปังจึงออกจดหมายข่าวฉบับที่สองออกมาจำหน่ายอีกสามร้อยฉบับขายไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็หมดบัดนี้กิจการของสำนักการข่าวเปี่ยนฝูเริ่มเป็นรูปธรรมแล้ว
ไป๋ฉิงเหวินอ่านข้อมูลของถานมู่เจ๋อในกระดาษที่ซ่งเหรินจีคัดลอกมาให้คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน
“เจินซินเจ้าว่าถานมู่เจ๋อกับสือเหวินกวาง ผู้ใดน่าสงสัยกว่ากัน?”
“เรื่องนี้ยังชี้ชัดมิได้ในกระดาษนี้แม้จะบอกพฤติกรรมของพวกเขาแต่ก็มิใช่สิ่งที่จะยืนยันว่าพวกเขาเป็นฆาตกรนี่?หน้าที่ของเราคือสืบสวนให้กระจ่างเพื่อจะได้ปิดคดีอย่างโปร่งใส”
สองพี่น้องไปวนเวียนรอบจวนตระกูลสือจึงพบว่าเรือนติดกันกับจวนตระกูลสือเป็นของสองแม่ลูกตระกูลหานที่มิได้มีฐานะร่ำรวยนักเหลียงเจินซินติดสินบนพวกนางห้าตำลึงขอไปซุ่มอยู่หลังบ้าน พวกนางก็พร้อมจะปิดปากให้สนิท
“คิดเสียว่าเป็นค่าเช่าต่อไปพวกเราสองคนจะมาซุ่มอยู่หลังเรือนพวกเจ้าสักระยะหนึ่ง”
ทั้งสองปีนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังซึ่งสูงพ้นกำแพงไปมากโขทำให้ส่องดูภายในจวนใต้เท้าสือได้ง่ายดายศาลาใหญ่กลางสวนมีสาวงามผู้หนึ่งแวดล้อมด้วยสาวใช้ใหญ่น้อยเฝ้ากันหนาตา
ไป๋ฉิงเหวินนั่งตะลึงอยู่บนกิ่งไม้แทบจะหล่นลงไปดีที่เหลียงเจินซินคว้าคอเสื้อเขาไว้ได้“อ๊ะๆ เจ้าดึงเบาๆ หน่อย”
“แทบจะตกลงไปคอหักตายอยู่แล้วเห็นสาวงามแค่นี้เจ้าก็ไร้สติเสียแล้ว” ญาติผู้น้องถึงกับส่ายหน้านางไม่เคยเห็นไป๋ฉิงเหวินดูเสียอาการอย่างนี้มาก่อน
“เจ้าก็ดูสิคุณหนูสือกุ้ยอินผู้นี้งดงามเสียจริงทั่วทั้งเมืองเป่าจูยังไม่มีผู้ใดงดงามได้เท่านาง นี่ขนาดข้าเห็นระยะไกลแล้วหากได้เห็นระยะใกล้เล่า?” ดวงตาไป๋ฉิงเหวินคล้ายจะเหม่อลอย
“เสี่ยวเหวินนางเป็นว่าที่พระชายาของท่านอ๋องใหญ่มิใช่หรือ? อย่างเจ้าก็คงได้แต่ชื่นชมอยู่ไกลๆนี่กระมัง? อย่าหลงเพ้อไปหน่อยเลย” เหลียงเจินซินทำหน้าขบขันคำว่าว่าที่พระชายาของท่านอ๋องใหญ่แม้นางจะพูดออกมาเองแต่กลับรู้สึกติดขัดอยู่ ในใจ “ว่าแต่มองแล้วรูปร่างหน้าตาของนางช่างเหมาะสมกับท่านอ๋องใหญ่นัก”
“ใช่ๆ กิ่งทองใบหยกเลยเทียว”ไป๋ฉิงเหวินถอนใจแรง “ที่ไหนเลยจะเหมาะกับมือปราบปลายแถวอย่างข้า”
“ทั่วทั้งเมืองใช่ว่าจะมีนางผู้เดียวหรือไรที่งดงาม?เจ้ายังมิได้ดูรายชื่อสาวงามแห่งเมืองหลวงล่ะสิปีนี้จัดหนึ่งร้อยอันดับแรกเอาไว้ที่กระดานด้านในโรงน้ำชาของ จู้หย่งปัง คราวหน้าเจ้าไปดูรายชื่อแล้วข้าจะพาไปดูทีละคนดีหรือไม่?”
“จะลำบากไปไย?ข้าได้ข่าวว่าเดือนหน้าก็มีเทศกาลชมบุบผาแล้วสาวงามทั้งหลายต้องมาปรากฏตัวพร้อมกัน รอไปดูยามนั้นไม่ดีกว่าหรือ?”
“ก็ได้ๆเอาไว้เทศกาลนั้นพวกเราค่อยไปชมโฉมพวกนางด้วยกัน”
สือกุ้ยอินในชุดสีชมพูขาวงดงามอ่อนหวานค่อยๆบรรจงกรีดนิ้วลงบนพิณ ร่ายบทเพลงไพเราะจนสองพี่น้องฟังแล้วก็รู้สึกเคลิบเคลิ้ม
“นอกจากรูปร่างหน้าตาจะงดงามเป็นหนึ่งแล้วฝีมือพิณของนางมิได้ด้อยกว่าผู้ใดเลย” ไป๋ฉิงเหวินยิ่งมองก็ยิ่งชื่นชม
“นั่นๆสือเหวินกวางมาแล้ว”
คุณชายสือเลิกงานแล้วก็ตรงกลับบ้านระยะนี้เขารู้สึกว่าทุกคนจับตามองเขาผิดปกติเป็นเพราะกระดานข่าวของสำนักเปี่ยนฝูนั่นทำให้พฤติกรรมของเขากลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นว่าน่าสนใจ
มือปราบไช่ไปดูที่กระดานหน้าโรงน้ำชาแล้วพบว่าสำนักข่าวเปี่ยนฝูประกาศรับข้อมูลเกี่ยวกับคุณชายสือเหวินกวางโดยผู้ที่ส่งเบาะแสที่มีประโยชน์จะได้รับรางวัลตั้งแต่เงินหนึ่งตำลึงไล่ไปจนถึงการดื่มน้ำชาและขนมในร้านโดยมิต้องจ่ายเงินทำให้เรื่องราวของคุณชายสือถูกขุดคุ้ยออกมาแต่บ่ายนี้ไช่หานกลับพบว่าประกาศนั้นถูกเปลี่ยนเป็นต้องการเบาะแสเกี่ยวกับการเสียชีวิตของคุณชายปาผู้คนในโรงน้ำชามวลมิตรล้วนพูดคุยกันอย่างสนุกปากไม่นานนักเรื่องราวในชีวิตของคุณชายปาก็ถูกนำมาส่งลงในกล่องรับเบาะแสของสำนักเปี่ยนฝูอย่างล้นหลาม!
***********
1.18M
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
