ดาบพิฆาตสลับนภา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

กาลเวลาค่อย ๆ พัดพาคราบคาวโลหิตจากค่ำคืนอันนองเลือดให้เลือนหายจากความทรงจำของผู้คน

วิกฤตกลิ่นอายมารที่เคยปกคลุมเมืองซูไห่จนผู้คนหวาดผวา บัดนี้กลับสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ท้องฟ้ากลับคืนสู่สีครามสดใส แสงตะวันอุ่นอาบไล้เมืองท่าริมทะเลอีกครั้ง

ร้านรวงที่เคยปิดเงียบเริ่มกลับมาเปิดกิจการ ตลาดสดคึกคักด้วยเสียงซื้อขาย เหลาอาหารและโรงน้ำชากลับมาเนืองแน่นไปด้วยพ่อค้า ชาวยุทธ์ และผู้คนที่สัญจรไปมา

ทุกสิ่งดำเนินไปตามปกติ

ราวกับค่ำคืนที่สมาคมการค้าฟ่านล่มสลาย และหมอกมารอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยปกคลุมเมือง เป็นเพียงภาพฝันเลือนรางเท่านั้น

ทว่า...

สำหรับผู้ที่ผ่านการนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ความสงบที่มาเยือนอย่างกะทันหันเช่นนี้ หาใช่เรื่องน่ายินดีไม่

หากแต่มันคือความเงียบงันก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ

ภายในเรือนพักศิษย์หลักของอวี้เหวิน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาชั้นดีลอยอบอวลไปทั่วห้อง

อวี้หลานยกจอกชาขึ้นจิบช้า ๆ

หลังผ่านการรักษาด้วยโอสถของตำหนักมังกรเมฆามาตลอดหลายวัน ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา แม้ร่างกายยังไม่ฟื้นคืนดังเดิม แต่ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว

เพียงแต่...

แววตาของชายวัยกลางคนยังคงซ่อนความหม่นหมองเอาไว้

ยามทอดสายตามองทิวทัศน์อันงดงามของตำหนักมังกรเมฆานอกหน้าต่าง เขากลับไม่รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย

“เหวินเอ๋อร์...”

อวี้หลานค่อย ๆ วางจอกชาลงบนโต๊ะ

ก่อนหันมามองบุตรชายที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้า

“ภายนอกกลับมาสงบแล้ว ข่าวคราวเรื่องพวกมารก็เงียบหายไปหมด พ่อคิดว่า... ถึงเวลาที่พ่อควรกลับไปอยู่เรือนเก่าเสียที”

อวี้เหวินลืมตาขึ้นช้า ๆ

ดวงตายังคงสงบนิ่ง ทว่าแฝงประกายครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ

เขาไม่ได้ตอบในทันที

เมื่อเห็นบุตรชายเงียบไป อวี้หลานจึงถอนหายใจเบา ๆ

“พ่อรู้ว่าเจ้ากังวล”

“เรือนศิษย์หลักแห่งนี้ทั้งปลอดภัยและสะดวกสบาย แต่สุดท้ายแล้ว... ที่นี่ก็มิใช่สถานที่ของพ่อ”

ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างขื่น ๆ

“พ่อเป็นเพียงคนไร้วรยุทธ์ เส้นลมปราณก็เสียหายจนไม่อาจฟื้นคืนดังเดิม อีกทั้งยังคุ้นชินกับเรือนหลังเก่ามาหลายปีแล้ว”

“หากอยู่ที่นี่ต่อไป มีแต่จะทำให้เจ้าต้องลำบากใจ”

“ยิ่งกว่านั้น ฟ่านเจิ้นไห่ตายแล้ว สมาคมการค้าฟ่านก็ล่มสลาย ผู้คนในเมืองซูไห่ย่อมไม่กล้ามารังแกอีก”

“พ่อกลับไปอยู่ที่เดิม... ก็เพียงพอแล้ว”

อวี้เหวินมองบิดาอยู่เงียบ ๆ

เขารู้ดีว่าความดื้อดึงของอวี้หลาน มิได้เกิดจากความดื้อรั้น

แต่เกิดจากความรักของผู้เป็นบิดา

อีกฝ่ายไม่ต้องการให้ตนเองกลายเป็นภาระ หรือเป็นรอยด่างบนเส้นทางของบุตรชาย

เพียงเท่านั้น

ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในใจของอวี้เหวิน

โลกแห่งผู้ฝึกตนเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง หลอกลวง และหักหลัง

แต่ชายผู้นี้...

กลับเป็นคนเพียงคนเดียวที่พร้อมสละทุกสิ่งเพื่อเขาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

ทว่า...

อวี้เหวินมิใช่คนที่จะปล่อยให้ความสงบตรงหน้าบดบังสติของตน

'มันเงียบเกินไป...'

ดวงตาของเขาค่อย ๆ หรี่ลง

'กลิ่นอายมารที่รุนแรงถึงเพียงนั้น ไม่มีทางสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย'

'หากมันมิได้หายไป... เช่นนั้นก็เหลือเพียงคำตอบเดียว'

'มีใครบางคน... กำลังทำให้มันซ่อนตัว'

ความคิดนั้นทำให้แววตาของอวี้เหวินเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน

หากการคาดเดาของเขาไม่ผิด

เมื่อถึงวันที่พวกมันเตรียมพร้อมอย่างสมบูรณ์

เมืองซูไห่ทั้งเมือง...

คงกลายเป็นนรกบนดินในพริบตา

อวี้เหวินถอนหายใจแผ่วเบา

เขารู้ดีว่า ต่อให้รั้งอวี้หลานไว้ อีกฝ่ายก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ

และหากฝืนบังคับ

นอกจากจะทำให้บิดาเป็นทุกข์แล้ว ยังไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นฟูร่างกายอีกด้วย

“ข้าเข้าใจแล้ว”

อวี้เหวินเอ่ยขึ้นในที่สุด

น้ำเสียงยังคงราบเรียบดังเดิม

“หากท่านพ่อปรารถนาจะกลับไป ข้าย่อมไม่ขัด”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวต่อ

“แต่ขอท่านรอข้าอีกครึ่งชั่วยาม”

“ข้ายังมีบางสิ่ง... ที่ต้องเตรียมให้ท่าน”

เมื่ออวี้เหวินก้าวเข้าสู่ห้องฝึกตนส่วนตัว ประตูศิลาด้านหลังก็ค่อย ๆ ปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ทันใดนั้น สร้อยคอหินทมิฬที่ห้อยอยู่บนลำคอของเด็กหนุ่มพลันเปล่งประกายสีเเดงอันลึกล้ำ

กระแสปราณวิญญาณม้วนตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะควบแน่นเป็นร่างเล็กสีชาดผู้หนึ่ง

ซ่งเหยียนเฟยกอดอกลอยตัวอยู่กลางห้องเช่นเคย ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัย แววตาเปี่ยมด้วยความหยิ่งทะนง หากเมื่อมองมายังอวี้เหวิน กลับแฝงความผ่อนคลายที่มีเพียงสหายสนิทเท่านั้นจะได้เห็น

"หึ... บิดาเจ้าช่างหัวแข็งเสียจริง"

ซ่งเหยียนเฟยแค่นหัวเราะเบา ๆ

"แต่จะว่าไป... ความรักของคนเป็นพ่อเช่นนี้ แม้จะน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่ก็น่านับถือไม่น้อย"

เขาเหลือบมองอวี้เหวินพลางยกมุมปาก

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อ? จะปล่อยให้เขากลับไปอยู่ที่เก่าจริงหรือ?”

“ไม่มีทาง”

อวี้เหวินตอบโดยแทบไม่ต้องครุ่นคิด

“เพราะเหตุนี้ข้าจึงมาหาเจ้า”

“ซ่งเหยียนเฟย... ข้าต้องการสมบัติคุ้มกันกายสักชิ้น”

“ชิ้นที่สามารถปกป้องท่านพ่อได้ แม้ยามที่ข้าไม่อยู่ข้างกาย”

ซ่งเหยียนเฟยถึงกับเลิกคิ้ว

ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด

“เจ้าเด็กนี่... คิดว่าคลังสมบัติของข้าเป็นแผงลอยข้างถนนหรือ?”

“สมบัติทุกชิ้นที่เหลืออยู่ ล้วนติดตัวข้ามาตั้งแต่บ้านเกิด ต่อให้เสียหายไปมาก ก็ยังมิใช่ของที่จะหยิบยื่นให้ใครง่าย ๆ”

อวี้เหวินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

“หลังเหตุการณ์ครั้งก่อน”

“ท่านเจ้าสำนักไป๋เหวินเทียนนำสมบัติมามอบให้ข้าเป็นการส่วนตัว เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น”

“ในนั้นมีทั้งแก่นโลหิตอสูรทะเลลึก หญ้าวิญญาณทมิฬกลืนฟ้า และสมบัติบำรุงจิตวิญญาณอีกหลายชนิด”

เด็กหนุ่มสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ

“ข้ารู้ว่าสิ่งเหล่านี้สามารถฟื้นฟูรากฐานวิญญาณของเจ้าได้”

“ทั้งหมดเป็นของเจ้า”

“แลกกับสมบัติคุ้มกันกายเพียงชิ้นเดียว”

ซ่งเหยียนเฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง

แววตาสีชาดสั่นไหวเพียงเล็กน้อย

แต่ไม่นานก็แค่นเสียงออกมาตามนิสัย

“ชิ!”

“เห็นแก่ความจริงใจของเจ้าก็แล้วกัน”

“อีกอย่าง... พ่อของเจ้าก็เป็นคนไม่เลว”

“มิฉะนั้น ต่อให้เอาสมบัติมากองสูงเป็นภูเขา ข้าก็ไม่แลก!”

สิ้นเสียง เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ

คลื่นพลังสีชาดพลันไหลลึกเข้าไปในมิติของสร้อยคอหินทมิฬ

ชั่วอึดใจต่อมา

วัตถุชิ้นหนึ่งค่อย ๆ ลอยออกมาจากความว่างเปล่า

ตกลงสู่ฝ่ามือของอวี้เหวินอย่างแผ่วเบา

มันคือจี้หยกสีครามเข้ม แกะสลักเป็นรูปเต่าทมิฬโบราณ

ผิวหยกเรียบลื่นราวกระจก ทอประกายแสงอ่อน ๆ แฝงกลิ่นอายหนักแน่นดุจขุนเขา และลึกล้ำดุจห้วงสมุทร

“ของชิ้นนี้มีนามว่า... จี้หยกศิลาเต่าทมิฬ”

ซ่งเหยียนเฟยยืดอกเล็กน้อย

น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

“แม้ตัวจี้จะเสียหายไปไม่น้อย แต่ข้าได้สลักค่ายกลพิทักษ์ขึ้นใหม่ด้วยพลังวิญญาณของข้าเอง”

“หากผู้ครอบครองตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ค่ายกลจะทำงานเอง”

“มันสามารถต้านการโจมตีของผู้ฝึกตนขอบเขตพลังปราณได้สามครั้ง”

“ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตครึ่งก้าวก่อกำเนิด อย่างน้อยก็ยังช่วยยื้อเวลาไว้ได้หนึ่งกระบวนท่า”

อวี้เหวินก้มมองจี้หยกในมือ

ทันทีที่พลังจิตแทรกซึมเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังพิทักษ์อันมั่นคงที่ซ่อนอยู่ภายใน

“ของล้ำค่ายิ่ง”

เขากำจี้หยกไว้แน่น ก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“ขอบใจมาก... เฟยเอ๋อร์”

“ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าเช่นนั้น!”

ซ่งเหยียนเฟยถลึงตา ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงเรื่อทันที

“เจ้าคนไร้มารยาท!”

เขาสะบัดหน้าหนีอย่างเสียไม่ได้ ก่อนสลายร่างกลับเข้าสู่สร้อยคอหินทมิฬ ทิ้งไว้เพียงเสียงแค่นฮึ่มเบา ๆ ที่แม้พยายามปิดบังเพียงใด ก็ยังฟังออกว่าปะปนด้วยความพึงพอใจที่ได้ช่วยเหลือสหาย

เมื่อเห็นซ่งเหยียนเฟยสลายร่างกลับเข้าสู่สร้อยคอหินทมิฬ อวี้เหวินอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้

“ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลย...”

เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ พลางหัวเราะในลำคอ

แม้อีกฝ่ายจะเอ่ยวาจาแข็งกระด้างเพียงใด แต่ทุกครั้งที่เขาร้องขอ ซ่งเหยียนเฟยก็ไม่เคยปฏิเสธอย่างแท้จริง

อวี้เหวินก้มมองจี้หยกศิลาเต่าทมิฬในมือ แววตาที่เคยเย็นชาพลันอ่อนลงเล็กน้อย

“ขอบใจ... สหาย”

กล่าวจบ เขาจึงหมุนกายเดินออกจากห้องฝึกตน

ไม่นานนัก...

อวี้เหวินก็กลับมายังเรือนพัก พร้อมนำจี้หยกศิลาเต่าทมิฬคล้องลงบนลำคอของอวี้หลานด้วยมือตนเอง

“เหวินเอ๋อร์... สิ่งนี้คืออะไรหรือ?”

อวี้หลานก้มมองจี้หยกด้วยความฉงน

ทันทีที่ตัวหยกแนบชิดผิวกาย กระแสพลังอ่อนโยนสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้ความรู้สึกเเน่นภายในทรวงอก รวมถึงความเจ็บปวดจากเส้นลมปราณที่เสียหายบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด

อวี้เหวินเก็บสีหน้าไว้ดังเดิม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนุ่มนวล

“เป็นเครื่องรางประจำตัวของข้า”

“มันช่วยปรับสมดุลลมปราณ และบำรุงร่างกายได้บ้าง”

“ต่อจากนี้ท่านต้องพกติดตัวไว้ตลอด ห้ามถอดออกเด็ดขาด”

เด็กหนุ่มหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“ถือว่า... ทำเพื่อความสบายใจของข้าก็แล้วกัน”

เขาเลือกปิดบังความจริงเอาไว้

เพราะรู้ดีว่า หากอวี้หลานทราบว่าจี้หยกชิ้นนี้สามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกตนระดับขอบเขตพลังปราณได้ อีกฝ่ายไม่มีวันยอมรับไว้กับตัวอย่างแน่นอน

อวี้หลานก้มมองจี้หยกอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย

ดวงตาของชายวัยกลางคนแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาเพียงพยักหน้าช้า ๆ