ตอนที่ 5
“เย็นแล้วคุณภพจะอาบน้ำเลยไหมครับ” ห้องน้ำค่อนข้างกว้าง ด้านในตกแต่งได้อย่างสวยงาม มีชักโครกสีขาวสะอาดตาด้านข้างมีกระจกขนาดใหญ่และชั้นสำหรับเก็บของและวางของถัดออกไปข้างๆเป็อ่างนอนแช่อาบน้ำ และถัดไปอีกหน่อยเป็ตู้กระจกสำหรับอาบฝักบัว
“อือ…”
“ให้ผมพาเข้าไปนะครับ” พื้นที่ด้านในห้องน้ำค่อนข้างกว้างผมคิดว่าคุณภพต้องให้ผมช่วยแล้วแหละเขาไม่น่าจะเดินเข้าไปเองได้
“อือ...” เฮ้อ...โชคดีจังที่เขาไม่ได้ว่าอะไร
“ขออนุญาตนะครับ” เมื่อผมเอื้อมมือไปจับมือคุณภพผมรู้สึกว่าเขาสะดุ้งเล็กน้อย ผมคิดว่าเขาอาจจะไม่พอใจที่ผมถือวิสาสะจับมือเขาก่อนที่เขาจะเอ่ยอนุญาตแต่สุดท้ายเขาก็ยอมให้ผมจับแล้วพาเดินเข้าไปด้านในได้จนสำเร็จ
“ให้ผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้ไหมครับ”
“ไม่ต้อง ไปเตรียมผ้าเช็ดตัวมาแขวนไว้ให้ก็พอ” ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวในตู้มาแขวนให้เขาใกล้ๆ โดยผมยืนมองเขาอยู่ไกลๆโดยคิดเอาเองว่าเผื่อเขาจะมีอะไรให้ผมช่วย ผมจะได้เข้าไปช่วยได้ทัน
แล้วภาพที่ผมเห็น คุณภพค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด จนถึงกระดุมเม็ดสุดท้ายจากนั้นเขาก็ค่อยๆถอดเสื้อออกและต่อมาก็ตามด้วยกางเกงเนื้อดีราคาแพงถึงแม้นว่าจะเป็เสื้อผ้าสบายๆใส่อยู่บ้านก็ตามและทันทีที่กางเกงถูกปลดออก ผมที่กำลังยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาอยู่นั้นเหมือนถูกต้องมนต์สะกดเพราะไม่คิดว่าเขาจะมีรูปร่างที่สมส่วนถึงขั้นนี้แต่ใบหน้าของเขานั้นที่ยังคงปกคลุมไปด้วยผมและหนวดเคราก็ยังไม่น่ามองอยู่ดี
ผมยืนมองหุ่นแน่นๆอาบน้ำอยู่อย่างนั้น และในขณะนั้นเองบังเอิญมือของผมเผลอไปโดนอะไรสักอย่างเข้าจนเกิดเสียงแล้วทันใดนั้นเองก็เหมือนมีอะไรบางอย่างลอยวิ๊วมากลางอากาศแล้วก็มาปะทะเข้าที่ศีรษะของผมเต็มๆ
“ปัก! โอ๊ย!!” ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันทีพร้อมกับน้ำสีแดงเหนียวๆไหนออกมาจากศีรษะของผม
“เฮ๊ย! เื…”
*-*
ท่องภพได้ยินแค่นั้นแล้วเสียงก็เงียบไปเขารีบจัดการอาบน้ำให้ตัวเองจนเสร็จอย่างเร็ว แล้วหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวเอาไว้แล้วค่อยๆคลำทางเดินเข้ามาหาต้นเสียงเมื่อสักครู่นี้
เขามองไปที่เบื้องหน้าแต่มันก็มืดจนมองอะไรแทบไม่เห็นเลยแต่แล้วเท้าที่กำลังเดินคลำทางอยู่นั้นกลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างเข้าพอดี
ท่องภพนั่งลงแล้วใช้มือคลำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าปรากฏว่ามันคือคนและน่าจะเป็คนดูแลคนใหม่ของเขาท่องภพได้กลิ่นคาวเืเขาพยายามคลำหาต้นตอแล้วก็เจอโดยนำมือเตะลงไปตรงที่คิดว่าน่าจะใช่แล้วเอาขึ้นมาดมมันคือเืจริงๆด้วย เมื่อััได้ดังนั้นเขาจึงค่อยๆเดินคลำทางออกมาจนถึงด้านหน้าห้องในแบบรีบร้อนหน่อยๆแล้วะโเรียกคนในบ้านทันทีซึ่งกว่าจะถึงประตูหน้าห้องเขาก็ชนโน่นชนนี้จนรู้สึกเจ็บระบมไปหมด
“มีใครอยู่แถวนี้บ้างครับ ช่วยด้วยครับ” ป้าอิ่มกับลุงมิ่งที่กำลังอยู่แถวนี้พอดีได้ยินเสียงจึงรีบเดินเร็วๆขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณหนู” ลุงมิ่งเอ่ยถามขึ้นเมื่อวิ่งขึ้นมาถึงก่อนป้าอิ่ม
“ไอ้วินครับ อยู่ในห้องน้ำลุงช่วยไปดูมันหน่อย” ลุงมิ่งรีบวิ่งเข้าไปดูก็เห็นว่าเนวินนอนนิ่งหมดสติอยู่กลางห้องน้ำมีเืไหลออกมาจากศีรษะแต่แผลไม่ได้ใหญ่มากนัก แล้วตอนนี้เืก็ได้หยุดไหลแล้วแต่ไม่รู้ว่าทำไมเนวินถึงได้สลบไป ส่วนป้าอิ่มขาของแกไม่ค่อยดีจึงเดินขึ้นมาช้าหน่อยแต่ก็เดินขึ้นมาจนถึง ทั้งสองพาเนวินมานอนพักที่โซฟาจัดแจงเตรียมทำแผลให้จนเสร็จแต่เนวินก็ยังไม่ยอมฟื้นสักทีซึ่งท่องภพก็ยืนฟังป้าอิ่มและลุงมิ่งคุยกันอยู่ตรงนี้ยังไม่ได้ไปไหน
“ตายไหมครับ”
“แผลเล็กนิดเดียวเองคุณหนูนี่พูดจาไม่เป็มงคลเลยนะคะ”
“ไม่เป็อะไรมากก็ดีครับ” ท่องภพแอบโล่งอกเพราะถ้าเนวินเกิดเป็อะไรขึ้นมาคนที่ผิดก็คงเป็เขาเอง
“คุณวินไปทำอะไรให้คุณหนูคะ คุณหนูถึงได้ทำกับเขาถึงขนาดนี้”ป้าอิ่มรู้จักคุณหนูของแกดีกว่าใคร จึงไม่ได้สอบถามถึงสาเหตุแต่แน่ใจว่าต้องเป็ฝีมือของคุณหนูของแกแน่ๆ
“ผมขอตัวไปแต่งตัวก่อนนะครับ” เขาไม่ตอบแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่เลือกที่จะเดินหนีเข้าห้องแต่งตัวไป แต่เขาก็หาเสื้อผ้าที่จะใส่ไม่เจอเขาตัดสินใจอยู่นานสองนาน มองไม่เห็นไม่รู้ว่ามันคือสีอะไรเพราะสีที่มองเห็นมันคือสีดำ เขาจึงหยิบมาแบบส่งๆแล้วก็สวมมันเมื่อคิดเอาเองว่าเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินคลำทางออกมาเห็นว่าตอนนี้คนที่ถูกเขาปาจนได้เื ฟื้นขึ้นมาแล้ว
“คือผมกลัวเืครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้ทุกคนเป็ห่วง” วินกำลังอธิบายให้ป้าอิ่มและลุงมิ่งฟังอยู่ ถึงสาเหตุที่หมดสติไป
“ที่หลังก็ระวังหน่อยนะคะ อยู่ห่างๆได้เป็ดีที่สุด”
“นี่ก็ห่างแล้วนะครับ แต่คุณหนูของป้าปาแม่นมากเลยครับ” ท่องภพเดินออกมาได้ยินเสียงคนคุยกันเขาจึงรู้ว่าไอ้วินคนนี้กลัวเืนี่เอง ถึงได้เป็ลมหมดสติไปซึ่งตอนแรกท่องภพก็รู้สึกผิดอยู่ลึกๆคิดไปไกลว่าเขาคงไม่ทำใครถึงขั้นเสียชีวิตหรอกมั้งเพราะถ้าเป็แบบที่เขาคิดมีหวังเขาได้โดนด่าแถมยังต้องไม่อยู่ในคุกทั้งๆที่ตาบอดแบบนี้อีกแต่พอมารู้ว่าคนใจเสาะแค่เห็นเืก็เป็ลม ไม่ได้เป็อะไรมากเขาก็สบายใจขึ้นมาเยอะเลย
“ยังไม่ตายนี่” เป็เสียงของท่องภพทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้นเห็นว่าเขาค่อยๆคลำทางเดินออกมาจากห้องแต่งตัว
“คุณหนู ทำไมไปทำคุณวินเขาแบบนี้คะ” ถึงป้าอิ่มจะเป็แค่แม่บ้านแต่ป้าอิ่มก็เลี้ยงท่องภพมาั้แ่เด็กท่องภพจึงให้เกียรติป้าอิ่มกับลุงมิ่งเปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเขาเสมอ
“ผมมองไม่เห็น ไม่ได้ตั้งใจครับ” ท่องภพแก้ตัวเขาเลือกที่จะเฉไฉไปเื่อื่น ครั้นจะบอกป้าอิ่มว่าเนวินแอบมองเขาตอนอาบน้ำก็เกรงว่าจะดูไม่ดี แล้วเขาก็ไม่ใช่คนขี้ฟ้องขนาดนั้น
“ดีนะที่ไม่ได้เป็อะไรมาก กลัวเืถึงขั้นเป็ลม เฮ้อ...ป้าก็ใหมด” ป้าอิ่มพูดขึ้นเหมือนบ่นๆตามประสาคนแก่
“สำออย…” พูดจบท่องภพก็ได้ที่นั่งพอดีส่วนป้าอิ่มและลุงมิ่งทำแผลให้เนวินเสร็จและรู้ว่าไม่ได้เป็อะไรมากแกก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสองอยู่กันในห้องเพียงลำพังอีกครั้ง
“ขอโทษผมมาเดี๋ยวนี้” เนวินทวงคำขอโทษจากเขาก็เมื่อครู่เขาบอกเองว่าไม่ได้ตั้งใจ เพราะฉะนั้นก็ต้องขอโทษมา
“ทำไมต้องขอโทษ ใครใช้ให้มาแอบดูคนอาบน้ำ เป็โรคจิตหรือไง”ด้วยความที่เป็ผู้ชายเหมือนกันท่องภพจึงไม่คิดอะไรกับเื่นี้มากนักแล้วไอ้ที่ปาโดนพอดี มันเป็เพราะความซวยของอีกคนต่างหาก
“ผมไม่ได้แอบนะ” เนวินเริ่มร้อนตัวเผลอทำเสียงสูงใส่เขาซะอย่างนั้น
“งั้นมึงก็ตั้งใจ” ท่องภพสรุป
“เปล่าสักหน่อย คือผม…ผม…ที่ยืนอยู่ก็เพราะเผื่อว่าคุณมีอะไรจะให้ผมช่วยต่างหากล่ะ” นี่คือสิ่งที่เนวินตั้งใจในครั้งแรก แต่่นั้นเขาก็แอบมองหุ่นล่ำๆของท่องภพจริงๆนั่นแหละ
“กูเรียกแล้วมึงค่อยเข้ามาก็ได้” ท่องภพพยายามใจเย็นหวังว่าคนตรงหน้าจะหยุดยอกย้อนสักที
“ผมหวังดี” เนวินยังไม่ยอมหยุดที่จะแก้ตัวนั่นจึงทำให้ท่องภพเริ่มหมดความอดทน เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนขี้รำคาญแบบนี้ แต่หลังจากที่เขาเสียการมองเห็นเขาก็ได้เปลี่ยนไป
“เสือก! กูไม่ได้้า จะไปไหนก็ไป”เสียงเข้มๆของท่องภพดังขึ้นเสียงดัง จนเนวินรู้สึกใ
“ทำไมพูดไม่เพราะเลยครับ” เนวินรู้สึกไม่ชินกับการพูดจาแบบนี้ของคุณภพสักเท่าไหร่เนวินถูกเลี้ยงดูมาเป็อย่างดีตามแบบฉบับลูกคุณครูเลยไม่ค่อยนิยมความรุนแรงแบบนี้สักเท่าไหร่ เมื่อได้ยินเขายอมรับว่ารับไม่ค่อยได้
“ออกไป!” เขาไล่เสียงดังเชียวเนวินจึงรีบวิ่งออกไปก่อนที่ตัวเองจะได้เือีกครั้ง
“เสียงดังอะไรกันอีก” เมื่อเนวินเปิดประตูห้องออกมาด้านนอกก็เจอเข้ากับคุณท่านพอดี
5K
