ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 45 ตัวตนของความตายอยู่ตรงหน้าของเฟรอกินและเมด

ออร่าสีดำถูกดูดไปรวมยังจุดๆหนึ่ง

เฟรอกิน ซีโร่ และกอน...พวกเขาไม่รอช้ารีบเดินทางไปยังจุดนั้นอย่างรวดเร็ว...มันคือจุดที่รวมออร่าแห่งความตายไว้ต้องเป็นที่ตั้งของเดดโซลปริซึมอย่างแน่นอน

และเมื่อเฟรอกินไปถึงเขาก็พบกับบอนโน่ในสภาพที่ขี้เรื้อนหนักยิ่งกว่าเก่า...

สภาพของบอนโน่ในตอนนี้ขนร่วงเกือบหมดตัวและแผลเน่าตามร่างกายจำนวนมาก

ลิ้นห้อยยาวออกมาด้านข้างพร้อมกับน้ำลายที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนนัยน์ตาข้างขวาที่ขาวสนิทเหมือนกับจะบอดไปแล้ว

แขนข้างหนึ่งของบอนโน่กอดบางสิ่งรูปทรงปริซึมไว้แน่น

เฟรอกินรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่บอนโน่กอดไว้อยู่มันคืออะไรรูปร่างและรูปทรงแบบนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น...มันจะแตกต่างกันก็แค่สีและออร่าที่มันแผ่ออกมาก...

มีผู้คนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถสัมผัสสิ่งที่เรียกว่า‘อินฟินิตี้ปริซึม’แล้วมีชีวิตรอดได้

...ไม่น่าเชื่อว่าบอนโน่จะเป้นหนึ่งในนั้น

‘หากเขาสามารถกอดจับได้ถึงขั้นนี้...บางที่เขาอาจจะได้รับพลังของมันมาแล้วก็ได้’เฟรอกินคิดหนัก

...บอนโน่ที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหนมานาน ในที่สุดเขาก็เริ่มขยับตัวโดยพยายามก้าวเดินไปข้างหน้า

แต่ทว่าขาของเขาในตอนนี้นั้นมันไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขาซ้ายของเขาเหมือนใช้การไม่ได้แล้ว...เขาใช้เพียงแค่ขาขวาข้างเดียวเท่านั้นคอยพาร่างกายให้ขยับเขยื้อนไปที่ละนิดอย่างกระเผลกและทุลักทุเล...

เฟรอกินที่เห็นสภาพที่ทุเรศเกินทนของบอนโน่ในก็อยากจะออกจากสถานะไร้ตัวตนไปช่วยบอนโน่อยู่

เพียงแต่เขารู้ดีว่าตอนนี้มันมีอะไรบางอย่างหรืออาจจะด้วยสัญชาตญาณมันบอกเขาว่าห้ามออกจากสถานะไร้ตัวตนเป็นอันขาด

…แม้แต่ซีโร่เองที่ตอนนี้ยังพูดห้ามเขาเลย

“ชั้นว่าในตอนนี้เราดูอยู่นิ่งๆไปก่อนดีกว่าค่ะ...”

“ชั้นรู้น่า!!...ดูเหมือนว่าตอนนี้เราน่าจะทำได้แค่มองจริงๆนั่นแหละ”

เฟรอกินพูดออกมาด้วยไปหน้าที่เคร่งเครียด

.

.

.

---ไม่นานหลังจากนั้นเสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ตรงเข้ามา

“พ-พวกมันมาได้ยังไงกัน!!”

เฟรอกินมองไปที่ทางเสียงฝีเท้าจำนวนมากด้วยความประหลาดใจ

...พวกมันคือนายพลเสือโคร่งและทหารอีกจำนวนมากของเขา

และสายตาของพวกมันจ้องไปที่บอนโน่

“มาแอบอยู่ที่นี่เองเหรอบอนโน่.....เสียใจด้วยนะคงจะไม่มีที่ให้แกหนีแล้ว”

นายพลเสือโคร่งพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกำเล็บมือโดยเอากรงเล็บทั้งห้ามาชนกันเล่นๆจนเกิดเสียง

“เคร้ง! เคร้ง!”

เกิดสะเก็ดไฟแวบๆขึ้นหลังจากที่กรงเล็บกระทบกัน...

“ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอบอนโน่...ช่วยปากดีแบบก่อนหน้านี้หน่อยสิไอเจ้าหมาหัวเน่าไร้ค่า”

นายพลเสือโคร่งยังคงพูดต่อ...ตอนนี้เขาอยากจะขย้ำร่างของสุนัขตรงหน้าให้เละคามือแล้ว

...

“ไอหมาขี้เรื้อนแกไม่ตายดีแน่”

“…อย่าหวังเลยว่าแกจะได้ตายอย่างสบาย”

“ฮ่าฮาๆๆๆๆ”

เหล่าทหารต่างส่งเสียงเห็นด้วยและเสียงหัวเราะชอบใจออกมา

...และในตอนนั้นเองบอนโน่ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แห้งแหบ และเต็มไปด้วยความเย็นยะเยียบ

“ใช้แล้วล่ะ...ผมคือบอนโน่ผู้มีความฝันที่จะเป็นหมอยาในการรักษาชีวิตแต่ตอนนี้ผมคือบอนโน่หมาขี้เรื้อนผู้ที่จะมาเอาชีวิตของพวกคุณทุกคน...เพราะงั้นผมไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับซากศพอย่างพวกคุณอีกต่อไป”

บอนโน่พูดจบเหล่าทหารก็ขำออกมาดังลั่นอีกครั้ง...

“ว่า!!!ฮ่าฮาๆๆๆๆ”

“โคตรขำเลยว่ะ...พวกแกได้ยินเหมือนกันไหม”

“ฮาๆ..จะมาเอาชีวิตชองพวกเราด้วย”

“อุ๊ยตาย...น่ากลัวจังเลย”

…นายพลเสือโคร่งก็เผลอขำดังลั่นออกมาเช่นกัน...และเมื่อเขาขำจนเสร็จสายตาของเขาก็จ้องไปที่บอนโน่ด้วยความอาฆาต

“พูดพร่ามอะไรของแกไอหมาหัวเน่า...ไปตายซะ!!!”

สิ้นเสียงคำพูดของนายพลเสือโคร่ง เขาก็พุ่งตัวเข้าหาบอนโน่อย่างรวดเร็ว

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

มือทั้งสองข้างจีบกรงเล็บเข้าหากันแล้วหมุนซ้ายขวาด้วยความเร็วสูงจนเหมือนสว่าน

ท่าที่เขาใช้อยู่นั้นมีชื่อว่า ‘หัวสว่านแห่งความตาย’...เพราะไม่เคยมีใครที่โดนท่านี้แล้วจะมีชีวิตรอดมาได้เลย

...ทางฝั่งของบอนโน่นั้นก็พยายามยกแขนอีกข้างที่สั่นเทิ้มขึ้นมาแล้วชี้ไปทางนายพลเสือโคร่งที่พุ่งตัวมาทางเขาด้วยออร่าที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

ในทันทีที่นายพลเสือโคร่งเห็นท่าทางของบอนโน่เขาก็เผยรอยยิ้มที่ฉีกกว้างออกมา...

“ขาของแกน่ะ...ตายไปซะ”

สิ้นเสียงคำพูดที่แหบแห้งและเย็นยะเยียบของบอนโน่

...นายพลเสือโคร่งก็ล้มหน้าทิ่มกระแทกพื้นเข้าอย่างรุนแรง

‘มันเกิดอะไรขึ้นกัน...ชั้นคนนี้เนี่ยนะหกล้ม’ นายพลเสือโคร่งคิดอย่างแปลกใจ

ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่มันก็ไม่สำเร็จ...ขาของเขาในตอนนี้สังการอะไรไม่ได้เลย

‘ไม่สินี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน ชั้นสัมผัสความรู้สึกขาของตัวเองไม่ได้เลย’ ...นายพลเสือโคร่งที่นอนคว่ำอยู่หันไปมองขาตัวเองก็พบว่ามันยังคงมีอยู่แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกถึงมันเลยล่ะ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!!”

นายพลเสือโคร่งส่งเสียงคำรามออกมาอย่างหงุดหงิด

...พวกทหารเองก็มองไปที่ท่านนายพลของพวกเขาด้วยความแปลกใจทำไมถึงไปนอนอยู่กับพื้นอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วไม่ยอมลุกขึ้นมายืนสักที

“แก!!! ไอหมาหัวเน่า...แกทำอะไรชั้น!!”

สายตาของนายพลเสือโคร่งจ้องไปที่บอนโน่...แต่บอนโน่นั้นเงียบกริบไม่พูดตอบโต้อะไร

“ขาใช้ไม่ได้...งั้นก็ใช่แขน!!”

นายพลเสือโคร่งใช้กรงเล็บและพลังแขนที่มหาศาลตะกุยดินดันร่างกายพุ่งตัวไปด้านหน้าด้วยความเร็วที่เกือบเท่าวิ่งด้วยขา

“อย่าคิดว่าแกจะรอด...ตาย!!!!”

อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นเขาก็จะเข้าถึงร่างกายของบอนโน่ได้แล้วพร้อมที่จะขย้ำร่างกายของมันให้เละ

...เพียงแต่ว่า

“งั้นแขนของแกตายไปด้วยเลยแล้วกัน”

สิ้นคำพูดนั้นใบหน้าของนายพลเสือโคร่งก็ล้มลงกระแทกพื้นในทันที

“ปัค!!”

“อ๊ากกก!!!!!!!!!!!...มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้น!!!!”

นายพลเสือโคร่งคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด

...เขาไม่อาจรู้สึกหรือสัมผัสได้ถึงแขนขาของตัวเองแล้ว

เหล่าทหารมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง

“มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านนานพลกัน!”

มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดจนพวกเขาทำอะไรไม่ถูก...

“มัวเหม่ออะไรอยู่เจ้าพวกโง่...รีบมาฆ่ามันซะ”

นายพลเสือโคร่งตะโกนคำสั่งออกมาอย่างสุดเสียง

...แต่แล้วบอนโน่ก็พูดออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้งและเย็นยะเยียบอีกครั้ง

และครั้งนี้มันเต็มไปด้วยออร่าสีดำที่แผ่พุ่งออกมามันเป็นออร่าที่เหมือนกับพื้นที่แห่งความตายก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก...

“พวกแกตรงนั้นทั้งหมดหากขยับขาแม้เพียงนิดเดียว....ก็ตายไปซะ!!!”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic