คำรามเพลิงมรณะ (The Roar of Deadly Flames)

                        ชัยชนะที่เมืองหลวงของ แคว้นต้าลู่ เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ อ๋องหลงเฟย จนถึงปัจจุบัน แต่กลับไม่ได้นำมาซึ่งความปิติยินดีอย่างที่เขาเคยคาดหวัง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและความเศร้าสร้อย เขาเดินไปทั่วสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของทหารทั้งสองฝ่าย กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นควันไฟคละคลุ้งในอากาศ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเจ็บปวดของทหารที่ล้มตายไป แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องลงมาบนผืนดินที่เปียกชุ่มไปด้วยโลหิต ทำให้ภาพเบื้องหน้าดูน่ากลัวและหดหู่ยิ่งกว่าเดิม

                          เหลียงกัง แม่ทัพใหญ่ผู้มีพละกำลังมหาศาล เดินเข้ามาหาหลงเฟยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ท่านอ๋องขอรับ

นี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของเรา แม่ทัพจางเฮ่าได้พ่ายแพ้แล้ว" เหลียงกังกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง แต่หลงเฟยกลับไม่ได้หันกลับไปมอง "ชัยชนะหรือ? นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกว่าชัยชนะหรือเหลียงกัง?" หลงเฟยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ชัยชนะที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของผู้บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ หรือ?"

                        เหลียงกังเงียบไป เขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไร หลงเฟยทรุดตัวลงคุกเข่าข้างร่างของทหารคนหนึ่งที่ยังคงกำดาบไว้แน่น "เขาก็มีครอบครัว เขาก็มีคนที่รัก" หลงเฟยเอ่ยขึ้น "แต่เขาต้องมาตายในสงครามที่เขาไม่ได้เลือก" คำพูดของหลงเฟยทำให้เหลียงกังรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขามองไปยังใบหน้าของทหารที่ล้มตายเหล่านั้น และรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่หลงเฟยต้องแบกรับไว้

                ในค่ำคืนนั้น หลงเฟยเดินไปทั่วเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟ เขาเห็นร่องรอยของผู้คนที่วิ่งหนีตาย เสียงกรีดร้องของเด็กและผู้หญิงยังคงดังขึ้นไม่ขาดสาย ภาพของเมืองเจียงหนานเมื่อสิบห้าปีก่อนได้ย้อนกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนกำลังกลายเป็น เว่ยอู๋จี๋ ที่เขาเกลียดชัง เขากำดาบประจำตัวแน่น "ข้า...ทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?" เขาถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

                ในขณะที่หลงเฟยกำลังสิ้นหวัง ซือหม่าคุน กุนซือคู่ใจเดินเข้ามาหาเขา "ท่านอ๋องขอรับ นี่คือราคาที่เราต้องจ่ายในสงคราม" ซือหม่า

คุนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "การทำลายล้างที่ไร้เหตุผลต่างหากที่ทำให้ท่านกลายเป็นเหมือนเว่ยอู๋จี๋ แต่ตัวท่านไม่ได้ทำเช่นนั้น ท่านยังคงปกป้องผู้บริสุทธิ์" คำพูดของซือหม่าคุนทำให้หลงเฟยเงยหน้าขึ้นมองเขา "เราทำเพื่อจะทำลาย แต่เราทำเพื่อสร้าง" ซือหม่าคุนกล่าวต่อ "การรบครั้งนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ ที่จะนำความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดิน"

                คำพูดของซือหม่าคุนทำให้หลงเฟยตระหนักว่าเขาไม่ได้เป็นเหมือนเว่ยอู๋จี๋ เขายังคงมีความเมตตาและความรักต่อผู้คน และเขาจะใช้ความเมตตานั้นในการปกครองแคว้นของเขา หลงเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองไปยังท้องฟ้าที่สว่างไสว "ข้าจะสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ ที่จะนำความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดิน" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และในขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ภาพของเว่ยอู๋จี๋ก็ได้ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา และเขาก็รู้ดีว่าการรบครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเว่ยอู๋จี๋กำลังจะมาถึงในไม่ช้า