" อืม " ร่างบางเปิดเปลือกตาขึ้น พลางกวาดมองทั่ว
" ที่นี่ใด " นางพึมพำ
" ข้าไดัรับาเ็อย่างหนัก แต่เหตุใดอาการาเ็หายดีแล้ว " นางพึมพำ
ร่างบางหยัดกายลุกนั่ง เมื่อผ้าห่มหลุดร่วงลงยังตัก ทั่วร่างบางพลันสะท้าน
" ผู้ใดทำแผลให้ข้า " นางพึมพำ
สองตาของนางกวาดมองทั่วร่าง แลสำรวจตนเอง พลางพยักหน้า นางเร่งเรียกชุดออกมาแลสวมใส่อย่างรวดเร็ว
สองเท้าก้าวเดินออกจากห้อง สองตามองมองยังลานกว้าง ที่มีต้นไม้ใหญที่ดำเมี่ยมกองอยู่ที่พื้น
หานลี่เดินออกมาจากโรงครัว " แม่นางเ้าตื่นแล้ว " หานลี่ฉีกยิ้มออกมา
สองตาของแม่นางปริศนามองจ้องยังชายหนุ่ม " ผู้ใดทำแผลให้ข้า "
" เป็ข้า " หานลี่เอ่ยออกมา
ในใจให้หวาดกลัวเป็อย่างมาก เพราะสตรีนางนี้ดูท่าทางมีวรยุทธสูงล้ำ
" แม่นาง ข้ามิได้ตั้งใจจะ " หานลี่มิรู้จะพูดเช่นใด
" ข้าเข้าใจ หากเ้าทำเ้ามิได้ตายดีแน่ " นางเอ่ยออกมา
" ในเมื่อเ้ามิได้โกรธเคืองข้า มาทานมื้อค่ำกัน " หานลี่เอ่ยออกมา
" อืม " แม่นางปริศนาพยักหน้า พลางเดินไปยังโต๊ะอาหาร
" เ้ามาจากที่ใดรึ " หานลี่เอ่ยถาม
" . . . " นางมิยอมเอ่ยปาก เพียงก้มหน้าก้มตาทานอาหารอย่างรวดเร็ว
" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาแ่เบา
" ข้าจะอยู่ที่นี่สักระยะ " แม่นางปริศนาเอ่ยออกมา พลางวางตำลึงทองลงยังโต๊ะกองใหญ่
หานลี่มองยังตำลึงทอง " น่าจะร้อยตำลึงทองได้ " หานลี่พึมพำ
( แคว้นต้าฟู่ กำหนดค่าของเงินไว้ดังนี้ หนึ่งตำลึงทอง = สิบตำลึงเงิน ,หนึ่งตำลึงเงิน = ร้อยเหรียญทอง )
" ช่างล่ำซำยิ่งนัก " หานลี่พูดในใจ
" ่เวลานี้ห้ามเ้าไปที่ใด ทั้งห้ามรบกวนข้า หากข้า้าสิ่งใด ข้าจะบอก " นางเอ่ยออกมาราวกับเป็เ้าชีวิต
" ขอรับคุณหนู " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" ดี " นางเอ่ยออกมาแลยกถ้วยชาขึ้นจิบ
" อืม " ร่างบางพลันสะท้านเมื่อกลิ่นหอมกรุ่นของชาเต๋าล่องลอยอบอวลทั่วปาก
" นี่มันอันใด " สองตาคู่สวยเบิกโพลง มองจ้องยังชายหนุ่มต่อหน้า
" ชาทั่วไป " หานลี่เอ่ยออกมา แลเร่งเก็บโต๊ะอย่างรวดเร็ว
แม้นอยากจะได้คำตอบจากชายที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้ เพราะผู้ที่มีชาล้ำค่าเช่นนี้โดยมากแล้วมักจะเป็ยอดยุทธระดับสูง
แต่ชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้านางนั้นกลับมิสามารถตรวจสอบอะไรได้เลย นั่นยิ่งทำให้นางหวาดระแวงเป็อย่างยิ่ง
แม่นางปริศนาเห็นท่าที่ยียวนของชายหนุ่มแม้นจะมีโทสะแต่ก็มิกล้าจะทำสิ่งใด จึงลุกออกจากโต๊ะแลไปที่ห้อง " ปัง " แม่นางปริศนาปิดประตูห้องอย่างแรง
" หึ " หานลี่แค่นเสียงใส่ พลางนำพิณแลสุราออกมา
" ติ้ง " เสียงพิณบรรเลงดังขึ้น
นางที่กำลังเข้าฌานพลันสะดุ้งใ ปากอ้าออกเพื่อเปล่งวาจา พลันหุบลงในทันใด
" เสียงพิณนี่ถึงกับชำระจิตใจได้ด้วยรึนี่ " แม่นางปริศนาพึมพำ
นางพยักหน้าช้าๆ แลสดับรับฟังเพลงพิณอย่างสงบ
มิรู้ว่านานเท่าใด เมื่อนางเปิดเปลือกตาขึ้น พลางฉีกยิ้มอย่างอ่อนหวาน
" อีกเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงขั้นสรรสร้างได้แล้ว " นางพึมพำ
" ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก " นางพึมพำ
ร่างบางออกมาจากห้องก็พบว่านี่เป็ยามเช้าแล้ว นางจึงออกเดินสำรวจทั่วบ้าน
เมื่อเข้ามาในร้าน ร่างบางพลันสะท้าน
เต๋าพิสุทธิ์มากมายล่องลอยโลมเลียทั่วร่าง เสียงสวดมรรคาวิถีล่องลอยอึงอล
หอมกรุ่นกลิ่นบุปผาล้ำลึก กลิ่นอายสูงศักดิ์ล่องลอยแผดผลาญ
" นี่มันอะไรกัน " นางเดินเข้ามาในร้านอย่งช้าๆ สองตากวาดมองทั่วร้าน
" คลังสมบัติเต๋า " นางพึมพำ
สองมือสั่นเทายื่นเหยียดออกไปหมายหยิบตุ๊กตาหงส์์ห้าสีมาดู
เพียงปลายนิ้วัั " คว๊า " พลันปรากฎเสียงหงส์์กู่ร้องก้องนภา
" วิ้ง " ปรากฎร่างเงาหงส์์กางปีกโผบินกลางเวหา แสงห้าสีพร่างพรายสาดส่องทั่วแดนดิน
" แม่นางช่างเลือกยิ่งนัก ตุ๊กตาหงส์์ตนนั้นเหมาะสมกับเ้ายิ่ง " หานลี่เอ่ยออกมา
" เ้าค่ะ " แม่นางปริศนาเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันเทา
" ในร้านทั้งหมดนี้ท่านเป็คนทำเองรึ " แม่นางปริศนาเอ่ยออกมา
" ใช่ เป็ข้าเอง " หานลี่เอ่ยออกม
" เอ่อ " แม่นางปริศนาพลันแข็งทื่อทั่วร่าง สองตาเบิกว้างมองยังชายหนุ่มต่อหน้า
ในหัวสมองของนางนั้นจวนจะะเิอยู่รอมร่อ เพราะมีเพียงเซียนเท่านั้นที่สามารถสร้างสมบัติเต๋าได้
แต่เหตุใดเซียนผู้ยิ่งใหญ่จึงเร้นกายยังโลกมนุษย์ ทั้งยังปกปิดตัวตนที่สูงศักดิ์ด้วย
" คงเพราะท่านเบื่อหน่ายกระมัง " คิดได้เช่นนั้น นางพลันสูดหายใจเข้าลึก
" ผู้าุโ เมื่อครู่ข้าน้อยเสียมารยาทต่อท่านยิ่งนัก ขอผู้าุโอย่าได้ถือสา " แม่นางปริศนาเอ่ยออกมา
หานลี่โบกมือไปมา " มิเป็ไร " หานลี่ยกยิ้ม
แม่นางปริศนาครุ่นคิด เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวตนที่มิสมควรมีอยู่บนโลก อย่าได้วางท่าใหญ่โต เพราะตนเป็เพียงมดปลวกตัวหนึ่ง
" เรียนผู้าุโ ผู้น้อยสวีอวี้ซวง เ้าค่ะ " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา
" ข้าหานลี่ " เขาเอ่ยออกมา
" แม่นางสวี เ้ามาจากที่ใดรึ " หานลี่เอ่ยถาม
" เรียนผู้าุโ ผู้น้อยมาจากตระกูลสวีแคว้นต้าฟู่เ้าค่ะ " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา
" แคว้นต้าฟู่ " หานลี่พึมพำ
" เ้ามาทำสิ่งใดที่นี่รึ " หานลี่เอ่ยออกมา
" ข้านั้นมาจัดการเื่ของตระกูล แต่ระหว่างทางกลับพบเจอการซุ่มโจมตีจึงได้รับาเ็ " สวีอวี้ซวงเอ่ย
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" เ้ามาคนเดียวรึ " หานลี่เอ่ยออกมา
" หลายคนเ้าค่ะ แต่มิรู้ว่าเวลานี้อยู่ที่ใดกันบ้าง " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา
" คารวะท่านผู้าุโหาน " เสียงคุ้นหูดังขึ้น
" เ้าสำนักหวัง " หานลี่เอ่ยออกมา
เขาฉุกคิดขึ้นได้ พลางผินกายกลับ " รู้งานดี " หานลี่พยักหน้า เมื่อร่างบางหายไปแล้ว
" เ้าสำนักหวังมีสิ่งใดรึขอรับ " หานลี่เอ่ยถาม
" วันนี้ข้าแวะมาเยี่ยมเยือน แลนำของกำนัลมามอบให้ท่านผู้าุโขอรับ " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" มิน่าลำบากเลย " หานลี่เอ่ยออกมา
" มิลำบาก มิลำบาก " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา พลางโบกมือ
" ศิษย์ของข้ารบกวนท่านนานถึงสามเดือน ของกำนัลนี้ ข้ายังเกรงว่าจะมิเพียงพอด้วยซ้ำ " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" เช่นนั้นข้าก็จะรับแล้วกัน " หานลี่เอ่ยออกมา พลางรับเอกกล่องไม้อย่างดี
" ผู้าุโหาน มิลองเปิดลองดูหน่อยรึขอรับ " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" มิเป็ไร ไว้ข้าค่อยเปิดูทีหลัง " หานลี่เอ่ยออกมา
" เช่นนั้นแล้ว ข้าต้องขอลา " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
เ้าสำนักหวังประสานสองมือ แลผินกายเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว
" เหตุใดจึงรีบไปนัก " หานลี่พึมพำ
" เ้าสำนักหานผู้นี้มาเพียงผู้เดียว ทั้งยังนำของกำนัลมามอบให้ " หานลี่พึมพำ
" น่าสงสัย " หานลี่พึมพำ
หานลี่มองกล่องไม้ในมือพลางเปิดกล่องไม้ แลพยักหน้า
ร่างสูงผินกายกลับแลเดินไปยังจุดแขวนภาพั เขาเร่งแขวนภาพักลับที่เดิม
" หากเ้าสามารถจู่โจมได้จริง เช่นนั้นแล้วจงปกปักษ์ข้า แลสวีอวี้ซวง " หานลี่เอ่ยออกมา
หานลี่เดินกลับเข้าหลังร้าน แลนั่งรอคอย
1K
