ตอนที่ 15 – ความสงบแห่งหยุนหลิง และเื่ชวนขันของเ้าตัวแสบ
หลังจากฝึกฝนอย่างหนักหน่วงหลายวันติดกัน หลี่เหวินก็ได้รับอนุญาตจากแม่ให้ “พักฝึก” สักสองวัน ซึ่งแน่นอนว่า “พักฝึก” สำหรับเขา คือการออกป่วนหมู่บ้านเต็มพิกัด!
ยามเช้าของหมู่บ้านหยุนหลิงวันนี้ แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ทอดลงบนหลังคาบ้านดินเรียงราย เด็ก ๆ เริ่มต้อนเป็ด ไก่ และแพะออกจากเล้า เสียงหม้อแกงเดือดและกลิ่นข้าวหอมลอยอบอวลในอากาศ
หลี่เหวินในเสื้อฝึกที่ยับเยินแต่ใบหน้าระรื่น ถือไม้ไผ่ที่ตั้งชื่อว่า “กระบี่ฟ้าหาว” เดินย่องเข้าไปหลังบ้านของอาแปะหู เ้าของร้านขนมจางเปาจื่อประจำหมู่บ้าน
“เป้าเป้าน้อยของข้า...เ้าซ่อนอยู่ไหนน้าา~” เขากระซิบเบา ๆ
ภารกิจลับของคุณชายเ้าสำราญ
ทันใดนั้นประตูด้านหลังเปิดผ่าง!
“หลี่เหวิน เ้าอีกแล้ว! เมื่อวานก็สามลูก วันนี้คิดจะฉกอีกหรือไงหา!” เสียงอาแปะหูดังลั่นจนแมวบนหลังคาะโหนี
“ข้ากำลังปฏิบัติภารกิจลับนะอาแปะ! ศึกเปาแห่งแคว้นต้องมีผู้นำ!”
“ข้าจะศึกให้เ้านอนหมดสติ!”
เสียงไล่ล่าดังไกลไปจนถึงตลาดย่อมหน้าหมู่บ้าน หลี่เหวินวิ่งพลางกินจางเปาไปหนึ่งลูก ก่อนะโหลบหลังลังผักของแม่เฒ่าลี่
“อีกแล้วเรอะหลี่เหวิน! เอ็งใช้ลังข้าเป็ที่กำบังอีกแล้วนะ!” แม่เฒ่าลี่เอาผักกาดฟาดใส่หัวเขา
เพื่อนรักร่วมแสบ
เด็กกลุ่มหนึ่งหัวเราะลั่นเมื่อเห็นหลี่เหวินโดนฟาด มีทั้งหลี่เฟิงจื่อ จิ่นโหรวตัวกลม และเทียนิจอมซุ่มซ่ามที่เพิ่งปลูกฟักทองจนะเิ
“วันนี้เราจะฝึกท่า ‘หมุนตัวหลบเป็ด’ กันใช่ไหม?” เทียนิถามอย่างจริงจัง
“ไม่ใช่! วันนี้เราจะฝึก ‘พลังฝ่ามือสยบยายแก่’ ต่างหาก!” หลี่เฟิงจื่อหัวเราะ
“เ้าบ้าหรือ! ยายข้าตบเ้าทีเดียวจะลืมชื่อบรรพบุรุษเลยนะ!”
หลี่เหวินหัวเราะ น้ำตาแทบไหล “เราฝึก ‘ลมหายใจเงาจันทรา’ ดีกว่า ท่านพ่อสอนไว้ว่า ใช้ฝึกขณะนอนก็ได้!”
เวลาครอบครัวแสนอบอุ่น
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่เหวินถูกแม่ดึงหูมานั่งเรียงกับพี่ใหญ่หลี่จื้อและน้องสาวหลี่เซวียนที่มองเขาเหมือนนักโทษ
“เ้าขโมยขนมอาแปะอีกแล้วใช่ไหม?”
“เปล๊า~ มันลอยมาตกใส่มือข้าเองต่างหาก!”
หลี่เซวียนหัวเราะจนแทบกลิ้ง “พี่รอง เ้าคืออสูรขนม!”
“ไม่ใช่! ข้าคือจักรพรรดิแห่งจางเปา!”
“งั้นพรุ่งนี้ไปกราบอาแปะให้เป็อาจารย์เถอะ เขาจะได้สอนเ้าทำเอง!” พี่ใหญ่เสริม
ทุกคนในบ้านหัวเราะกันลั่น เสียงช้อนกระทบถ้วย น้ำซุปร้อน ๆ กับผักที่แม่เตรียม กลายเป็มื้อที่มีค่าที่สุดในโลกของหลี่เหวิน
แสงแดดในยามที่เงายังไม่มา
แม้เงาร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา แต่ตอนนี้... หมู่บ้านหยุนหลิงยังคงมีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กลิ่นขนมที่ลอยฟุ้ง และเด็กชายคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากเป็คุณชายเ้าสำราญ
แต่โชคชะตานั้นไม่เคยหยุดนิ่ง...